Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2014 r. oddalił skargę P. J. na decyzję Ministra Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną w przedmiocie określenia P. J. kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu udzielonej pomocy finansowej w ramach środka "Pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 744/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. ustanawiającego tymczasowe szczególne działanie mające na celu wspieranie restrukturyzacji flot rybackich Wspólnoty Europejskiej dotkniętych kryzysem gospodarczym" (Dz. Urz. L. 202 z 31.07.2008, str.1).
Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W 25 listopada 2008 r. została podpisana umowa pomiędzy Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w W. a P. J., na mocy której beneficjent otrzymał pomoc finansową, zgodnie z warunkami i w trybie przyznawania tej pomocy, określonymi w ww. umowie, w kwocie 56 820,00 zł.
Zgodnie z § 2 pkt 1, 2 i 6 umowy P. J. złożył oświadczenie, że jest armatorem statku Ł. i posiada licencję połowową nr [...] oraz że znane mu są warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej określone w załączniku nr 1 do umowy.
Zgodnie z postanowieniami § 3 pkt 1 umowy beneficjent zobowiązał się do złożenia w terminie do dnia 1 lutego 2009 r. w [...] Oddziale Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. dokumentów potwierdzających nieprowadzenie działalności połowowej w dniach, o których mowa w § 2 pkt 3 i 4 umowy, tj. od 1 października 2008 r. do dnia poprzedzającego dzień zawarcia umowy przez 51 dni, za które ma przysługiwać pomoc finansowa oraz w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia 31 grudnia 2008 r. przez 8 dni.
P. J. 30 stycznia 2009 r. złożył w Oddziale Regionalnym ARiMR zaświadczenie Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w Ł. z dnia 26 stycznia 2009 r., z którego wynika, że armator statku rybackiego Ł. P. J. nie prowadził działalności połowowej w okresie od 1.10.2008 r. do 31.12. 2008 r.
W związku z powziętymi wątpliwościami, co do wiarygodności przedłożonego zaświadczenia, pismem z dnia 25 lutego 2009 r., organ zwrócił się do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w Ł. o potwierdzenie wydania oraz weryfikację prawdziwości złożonego dokumentu.
W odpowiedzi, pismem z dnia 2 marca 2009 r., Inspektorat Rybołówstwa Morskiego potwierdził wydanie zaświadczenia o nieprowadzeniu działalności połowowej przy użyciu statku rybackiego Ł. w okresie od 1.10.2008 r. do 31.12.2008 r., jednakże z zastrzeżeniem, że podczas porównania kserokopii zaświadczenia z zaświadczeniem zarchiwizowanym w biurze Inspektoratu stwierdzono, że zaświadczenie przedłożone przez ARiMR różni się w pozycji armator statku rybackiego. Na zaświadczeniu wydanym przez Inspektorat, w pozycji armator, widnieje nazwisko J. A. W związku z uzyskaną informacją, pismem z dnia 9 listopada 2009 r. organ zawiadomił Prokuratora Rejonowego w L. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa.
Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S., wydanym w dniu 11 września 2012 r. P. J. uznany został za winnego tego, że w okresie od 25 listopada 2008 r. do stycznia 2009 r., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania dla siebie pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, w dniu 25 listopada 2008 r. złożył w Oddziale Regionalnym ARiMR w G. nieprawdziwe pisemne oświadczenia wskazujące, że jest armatorem statku Ł. wpisanym do rejestru statków rybackich oraz że posiada licencję połowową o nr [...], czym doprowadził Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, tj. udzielenia pomocy publicznej, a następnie podrobił w celu użycia, jako autentyczne, przy użyciu skanera i kolorowej drukarki zaświadczenie stwierdzające, że jako armator statku rybackiego Ł. w okresie od 1 października 2008 r. do 8 października 2008 r. i od 13 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. nie prowadził działalności połowowej i tak podrobione zaświadczenie przedłożył w ARiMR w Oddziale Regionalnym w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.
Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) wskazał na stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji przepisy, w tym art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), zgodnie z którym wskazana ustawa określa warunki i tryb zwracania pomocy finansowej na realizacje środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 27 ust. 3 tej ustawy do pomocy pobranej nienależnie lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych dotyczące zwrotu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej i innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, które nie podlegają zwrotowi.
Sąd wskazał również na przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 744/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. ustanawiającego tymczasowe szczególne działanie mające na celu wspieranie restrukturyzacji flot rybackich Wspólnoty Europejskiej dotkniętych kryzysem gospodarczym, które ustanawia szczególne działanie Wspólnoty mające na celu zapewnienie wyjątkowego i tymczasowego wsparcia osobom i przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w sektorze rybołówstwa, które dotknął kryzys gospodarczy, spowodowany wzrostem cen ropy naftowej w 2008 r. A także na przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240), w tym art. art. 207 ust. 1, zgodnie z którym w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zawrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości, jak od zaległości podatkowej.
Zgodnie z art. 207 ust. 8 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 207 ust. 9 ww. ustawy po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 1 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, uwzględnieniem ust.
2. Sąd wskazał również na § 5 ust. 3 i 4 umowy o przyznaniu P. J. pomocy finansowej, z którego wynika, że w przypadku nieprawidłowego określenia przez Agencję kwoty pomocy finansowej, Agencja wzywa beneficjenta do zwrotu nienależnej części wypłaconej pomocy finansowej, a beneficjent zobowiązuje się do jej zwrotu w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia doręczenia wezwania. Od części pomocy, o której mowa ust.
3. będą naliczane odsetki jak dla zaległości podatkowych od dnia, w którym upłynie termin zapłaty wskazany w wezwaniu do zapłaty, jeżeli kwota podlegająca zwrotowi nie zostanie zwrócona w wyznaczonym w wezwaniu terminie.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ powołanych przez skarżącego przepisów ustawy - Kodeks morski oraz ustawy o rybołówstwie, Sąd wyjaśnił, że zgodnie z § 2 pkt 1, 2 i 6 umowy o pomocy finansowej strona oświadczyła, że jest armatorem statku Ł. i posiada licencję połowową nr [...] oraz znane są jej warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej określone w załączniku nr 1 do umowy. Jednakże, zgodnie z licencją połowową nr [...] z dnia 5 marca 2008 r. uprawnioną do wykorzystania określonej w tej licencji zdolności połowowej do wykonywania rybołówstwa morskiego, przy użyciu statku rybackiego [...], była wyłącznie J. A., zam. przy ulw Ł. przy ul. W., nie zaś P. J., jak wynika z oświadczenia zawartego w umowie.
Zatem Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że wykonywanie przez stronę działalności (dokonywanie połowów) na podstawie licencji wystawionych na poprzedniego właściciela można uznać za sytuację, w której strona posiadała prawo dysponowania licencją połowową i była tym samym armatorem statku rybackiego Ł. w rozumieniu przepisów o rybołówstwie.
Uwzględniając powyższe oraz treść § 5 ust. 1 pkt 2 i 3 umowy, zgodnie z którym beneficjent zobowiązuje się do zwrotu pomocy finansowej w przypadku złożenia niezgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń, o których mowa w § 2 lub złożenia fałszywych lub potwierdzających nieprawdę dokumentów, w szczególności dokumentów, u których mowa w § 3 pkt 1 i 2 oraz w § 13, Sąd nie uznał również zarzutu naruszenia przez organ powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Sąd wskazał, że skarżący przed wydaniem decyzji nie skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 1 k.p.a. Ponadto naruszenie dyrektyw zawartych w k.p.a. nie wpłynęło na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
P. J. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. Błędny tryb procedowania – dotacja została określona w umowie cywilnoprawnej i właściwa do dochodzenia jej wykonania lub zwrotu otrzymanych pieniędzy jest droga sądowa poprzez stosowne powództwo cywilne – nie można do dochodzenia zwrotu tej opłaty stosować przepisów ustawy, która nie obowiązywała w dacie udzielenia pomocy.
- II. Na podstawie art. 173 i 174 pkt 1 p.p.s,a.:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji nie uwzględnienie podniesionych względem organu zarzutów (błędne dokonanie kontroli decyzji administracyjnej), tj.
- a) art. 7 Kodeksu morskiego poprzez jego pominięcie, a z którego to wynika, kto jest armatorem statku
- b) art. 10, art. 12, art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie poprzez ich pominięcie, a z których to przepisów wynika, że utrata przymiotu armatora i zaprzestanie przez osobę wymienioną w treści licencji połowowej wykonywania rybołówstwa nie powodowała cofnięcia licencji, a tym samym P. J. przysługiwała pomoc finansowa.
- 2. naruszenie prawa procesowego:
- - art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutu nienależytego załatwienia sprawy przez organ, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu wnioskodawcy, w tym poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego sprawie materiału dowodowego na niekorzyść wnioskodawcy.
- - art. 36 § 1 i 2 k.p.a. i art. 29 ustawy o ARiMR poprzez nie uwzględnienie zarzutu nie informowania strony przez organ o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, tymczasem ostatnia wiadomość od organu pochodzi z 8 kwietnia 2013r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Skargę kasacyjną, jak wynika z art. 174 p..p.s.a można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono.
Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność precyzyjnego powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd pierwszej instancji, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w przypadku podniesienia zarzutu uchybienia przepisom postępowania wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący pomimo wskazania w petitum skargi wyłącznie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. opiera skargę kasacyjną zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 Kodeksu morskiego i art. 10, art.12, art.15 i art.16 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie jak i na naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 i art. 36 § 1 i 2 k.p.a.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.
Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutu nienależytego załatwienia sprawy przez organ, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu wnioskodawcy, w tym poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego sprawie materiału dowodowego na niekorzyść wnioskodawcy, jak również art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie zarzutu nie informowania strony przez organ o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, należy zauważyć, że strona przytoczyła wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, co jednak z uwagi na uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09,(publ.www.orzeczenia.nsa.gov.pl), nie uzasadnia bezwarunkowego i automatycznego dyskwalifikowania takiej skargi z powołaniem się na art. 176 p.p.s.a.
Zarzuty te nie są jednak trafne. Skarżący nie wykazał bowiem, że przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola działań organów administracyjnych uchybiała zasadom ogólnym postępowania administracyjnego, wymienionym we wskazanych przepisach k.p.a., w zakresie, w jakim mogły one znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Podstawą rozstrzygnięcia, zaakceptowaną przez Sąd pierwszej, instancji były ustalenia dokonane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonych w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego dokumentów w postaci pisemnych oświadczeń wskazujących, że jest on armatorem statku Ł. wpisanym do rejestru statków rybackich oraz że posiada licencję połowową o nr. [...], zaświadczenia o nieprowadzeniu działalności połowowej oraz zawartej w dniu 25 listopada 2008 r. umowy na podstawie, której skarżący otrzymał pomoc finansową. W toku przeprowadzonego postępowania w sposób nie budzący wątpliwości, co ustalił i prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji wyjaśniono, że zgodnie z licencją połowową nr [...] z dnia 5 marca 2008 r. uprawnioną do wykorzystania określonej w tej licencji zdolności połowowej do wykonywania rybołówstwa morskiego, przy użyciu statku rybackiego Ł., była wyłącznie J. A., nie zaś skarżący, co wynikało ze złożonych przez niego oświadczeń.
Jak również zaświadczenie Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w Ł. z dnia [...] stycznia 2009 r., z którego wynikało, że armator statku rybackiego Ł. nie prowadził działalności połowowej w okresie od 1 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. dotyczyło także J. A. Wskazane okoliczności, potwierdzone zostały również, na co wskazał Sąd pierwszej instancji, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S., wydanym w dniu 11 września 2012 r., którym P. J. uznany został za winnego tego, że złożył w Oddziale Regionalnym ARiMR w G. nieprawdziwe pisemne oświadczenia wskazujące, że jest armatorem statku Ł. wpisanym do rejestru statków rybackich oraz że posiada licencję połowową o nr.[...], a także, że podrobił w celu użycia, jako autentyczne, przy użyciu skanera i kolorowej drukarki zaświadczenie stwierdzające, że jako armator statku rybackiego Ł. w okresie od 1 października 2008 r. do 8 października 2008 r. i od 13 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. nie prowadził działalności połowowej i tak podrobione zaświadczenie przedłożył w ARiMR w Oddziale Regionalnym w G..
Jak ustalił również Sąd pierwszej instancji, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 i 3 umowy z dnia 25 listopada 2008 r. beneficjent zobowiązał się do zwrotu pomocy finansowej w przypadku złożenia niezgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń, o których mowa w § 2 lub złożenia fałszywych lub potwierdzających nieprawdę dokumentów, w szczególności dokumentów, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2 oraz w § 13, wśród których wymienione zostały, m.in., wskazane wyżej oświadczenia i zaświadczenie o nieprowadzeniu działalności połowowej. W skardze kasacyjnej skarżący w żaden sposób nie wskazał i nie uzasadnił, w jakim działaniu bądź zaniechaniu Sądu pierwszej instancji upatruje naruszenia wskazanych wyżej przepisów, w tym nienależytego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co znajduje uzasadnienie w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. W skardze kasacyjnej w tym zakresie brak jakiegokolwiek uzasadnienia.
Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić aprobowania błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, a w istocie nie uwzględnienia naruszenia przez organy wyżej wymienionych przepisów.
Przechodząc do oceny zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, przede wszystkim należy zauważyć, że zarzut ten został wadliwie sformułowany.
Skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuca bowiem Sądowi pierwszej instancji naruszenie polegające na błędnej wykładni art. 7 Kodeksu morskiego i art. 10, art.12, art.15 i art.16 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie poprzez ich pominięcie.
Jak wynika z art. 174 pkt 1 p.p.s.a, co wskazano już wyżej, naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd subsumpcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
W tym zakresie zarzut naruszenia prawa materialnego może polegać także na niezastosowaniu, czyli pominięciu obowiązującego przepisu, który powinien zostać zastosowany w konkretnej sprawie. W takim przypadku jednak dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej niezbędne jest wskazanie przepisu zastosowanego w sprawie, z wyjaśnieniem, dlaczego jego zastosowanie było niewłaściwe. Pożądane byłoby również wskazanie przepisu, który powinien być prawidłowo zastosowany.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli pod względem legalności, a więc zgodności z prawem była decyzja wydana w przedmiocie określenia skarżącemu kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu udzielonej pomocy finansowej, której materialnoprawną podstawę stanowiły powołane w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji przepisy ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 744/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. ustanawiającego tymczasowe szczególne działanie mające na celu wspieranie restrukturyzacji flot rybackich Wspólnoty Europejskiej dotkniętych kryzysem gospodarczym oraz przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240).
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 27 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U.Nr 72, poz. 619 ze zm.) oraz art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a jedynie art. 7 Kodeksu morskiego i art. 10, art.12, art.15 i art.16 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, których nie stosował ani Sąd pierwszej instancji, ani organy.
Wskazanie zatem przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, które nie były zastosowane w sprawie, nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku, czyniąc niezasadnym zarzut błędnej wykładni, czy niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Poza tym, co należy podkreślić, z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie strona skarżąca zarzucając organom, a także Sądowi pierwszej instancji pominięcie wskazanych przepisów kodeksu morskiego i ustawy o rybołówstwie, w żaden sposób nie wykazuje i nie uzasadnia, że te właśnie przepisy winny lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, a jedynie podejmuje w ten sposób próbę podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.
Również odnośnie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu dotyczącego błędnego trybu procedowania, należy stwierdzić, że sposób sformułowania zarzutu, bez powołania konkretnego przepisu prawa, do którego odnosi się ten zarzut, brak uzasadnienia zarzutu i wykazania jego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza że również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono żadnej argumentacji w tym zakresie, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę kasacyjną wskazanego zarzutu.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.