Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę J. Dz. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
J. Dz. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Dz. J. – W. n." złożył do Regionalnej Instytucji Finansującej – M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: MARR S.A.) wniosek o dofinansowanie projektu: "Wdrożenie nowego systemu informatycznego w ośrodku narciarskim służącego do wymiany danych wspólnych klientów oraz rozliczeń", w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 8. Oś priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B".
Na skutek stwierdzenia braków formalnych przedłożonego wniosku, pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. złożono poprawiony wniosek.
Pismem z [...] kwietnia 2011 r. poinformowano wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu z powodu niespełnienia wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, tj.: Kryterium nr 1 i 4 oraz o tym, iż wniosek uzyskał 66,48 punktu w wyniku oceny kryteriów merytorycznych fakultatywnych. Kryterium nr 1 "Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.2 PO IG" zostało uznane za niespełnione z uwagi na to, iż przeważający zakres rzeczowy inwestycji stanowi inwestycja w środki trwałe niezwiązane bezpośrednio z wdrażaniem systemu B2B. Zaś Kryterium nr 4 "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" uznano za niespełnione, gdyż znaczna część wydatków przedstawionych w projekcie została oceniona jako wydatki niekwalifikowane. Ponieważ wydatki niekwalifikowane stanowią ponad 10% kosztów wnioskowanych, całe kryterium nie zostało uznane za spełnione.
Wnioskodawca, pismem z [...] maja 2011 r., złożył protest od negatywnej oceny wniosku, nie zgadzając się z zarzutem, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Odnośnie kwestionowanych wydatków wyjaśniono, że planowane do zakupu elementy stanowią zbiór elementów, których celem jest przetwarzanie informacji, służące usprawnieniu współpracy między przedsiębiorcami, wszystkie przetwarzane informacje są wspólne i wspólny jest klient. W ocenie wnioskodawcy, ani przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem), ani Przewodnika w zakresie dotyczącym Działania 8.2 nie wykluczają sytuacji, w której inwestycja wpływa na poprawienie infrastruktury bądź usprawnia bieżące działanie operacyjne przedsiębiorstwa.
W kwestii oceny Kryterium nr 4 wnioskodawca stwierdził, że została ona przeprowadzona pobieżnie. W proteście podniesiono, że główny cel projektu jest związany z relacjami B2B, bowiem dotyczy wyłącznie usprawnienia informatycznego wspólnie realizowanych procesów dotyczących wspólnego klienta. Wszystkie planowane do zakupu elementy składają się na system B2B i mają na celu automatyzację procesów w oparciu o rozwiązania informatyczne, przy czym nie chodzi o informatyzację wewnętrzną lecz o wdrożenie systemu umożliwiającego wzajemne przekazywanie danych pomiędzy współpracującymi ośrodkami w sposób automatyczny. Wnioskodawca podkreślił również, iż cała działalność dotyczy wspólnych klientów, zaś celem zakupu elementów wskazanych we wniosku jest zastosowanie ich w ramach systemu B2B i wyłącznie w ramach wspólnie realizowanych procesów, co uzasadnia ich kwalifikowalność.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. poinformował wnioskodawcę o negatywnym rozstrzygnięciu protestu, uznając Kryterium nr 1 za spełnione, zaś Kryterium nr 4 oceniając negatywnie. Organ podzielił stanowisko zaprezentowane w pierwotnej opinii odnośnie tego, iż wskazane we wniosku wydatki mają m.in. charakter usprawniający bieżące wewnętrzne działanie przedsiębiorstwa. W jego ocenie, specyfika realizowanego projektu (obsługa klientów na wyciągach narciarskich) nie pozwala na jednoznaczne wskazanie, iż obsługiwani klienci będą klientami wspólnymi. Figurowanie danego klienta w bazie potencjalnych klientów u wszystkich partnerów nie oznacza bowiem, że klient ten stanie się realnym klientem każdego z nich. Nie będzie to zatem klient wspólny i zgodnie z rozporządzeniem wartości niematerialne i prawne wykorzystywane do jego obsługi nie mogą zostać objęte wsparciem w ramach Działania 8.2 PO IG.
W konsekwencji, zakupione oprogramowanie będzie wykorzystywane również do celów wewnętrznych niezwiązanych z realizacją B2B. Z uwagi na to, iż zmniejszenie wydatków przekroczyło 10 %, kryterium nie mogło zostać uznane za spełnione.
Na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji J. Dz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że zasadniczą przyczyną negatywnej oceny merytorycznej wniosku było uznanie przez oceniających, że znaczna część kosztów nie może zostać uznana za kwalifikowane, ponieważ mają one charakter drugorzędny z punktu widzenia realizacji projektu mającego na celu wdrożenie systemu B2B. Ponadto Sąd I instancji podniósł, że planowane do zakupu urządzenia stanowić będą integralny element systemu kontroli oraz rozliczeń związanych z obsługą klientów, realizując zadania usprawniające lub umożliwiające działalność operacyjną wnioskodawcy i mogą być wykorzystywane nawet jeśli nie będą zachodziły relacje B2B.
W oparciu o definicje zawarte w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. Sąd I instancji podniósł, że B2B to relacja usługowa oraz klasa systemów teleinformatycznych przeznaczonych do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) oraz koordynacji działań między przedsiębiorcami, ale tylko w zakresie stanowiącym niezbędne ogniwo procesów biznesowych tych przedsiębiorców, dotycząca ich współpracy. W ramach tego działania dofinansowaniu może podlegać tylko ta część wydatków każdego ze współpracujących przedsiębiorców, która służy ich współpracy i jest dla tej współpracy niezbędna.
Zdaniem Sądu I intonacji, ocenę czy dany projekt może być uznany za B2B ułatwia podany w punkcie 14 "Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG", podpisanego przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu 12 sierpnia 2009 r., przykład typowego rodzaju projektu B2B, zgodnie z którym typowy projekt obejmuje wdrażanie nowych lub integrację istniejących systemów informatycznych przedsiębiorstw, mających na celu umożliwienie automatyzacji wymiany informacji pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, instytucje oceniające projekt, przy dokonywaniu klasyfikacji wydatków na kwalifikowane i niekwalifikowane, prawidłowo uznały, iż znaczna część wydatków na zakup środków trwałych (4 stanowiska kasowe, 10 zestawów bramek dostępu, 2 zestawy mini centrali, automat do zwrotu kaucji) będzie stanowić integralne elementy całego systemu kontroli oraz rozliczeń związanych z obsługą klientów, ale mogą one pełnić zakładane funkcje niezależnie od systemu B2B i być w pełni wykorzystywane nawet jeżeli nie będą zachodziły relacje B2B. Oprogramowanie do wskazanych urządzeń realizuje "w dużej mierze funkcje wewnętrzne", wobec czego wydatki nie mogą zostać uznane za kwalifikowane w ramach Działania B2B.
Sąd stwierdził, że większość wydatków służy wdrożeniu działania B2B, nie będąc jednak jego częścią. Sąd podniósł, iż wydatki przeznaczone na wspomniane zakupy są wydatkami przeznaczonymi na zainstalowanie urządzeń i oprogramowania, które podniosą standard usług każdego ośrodka narciarskiego i pozwolą na pozyskiwanie danych u każdego przedsiębiorcy. Nie służą one jednakże bezpośrednio umożliwieniu automatycznej wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców.
Sąd I instancji podkreślił, iż zakupione oprogramowanie będzie służyło każdemu ze współpracujących przedsiębiorców, niezależnie od współpracy z pozostałymi, zaś jak wynika z przepisów powołanego rozporządzenia, za wydatki kwalifikowane mogą być uznane wydatki na nabycie wartości niematerialnych i prawnych, które będą wykorzystywane wyłącznie do celów projektu objętego wsparciem. Wymóg ten nie odnosi się wprawdzie do środków trwałych i nie ma podstaw do stosowania go w tym przypadku w drodze analogii. Dlatego też stanowisko organu w tym zakresie jest nieuzasadnione, co jednak, zdaniem Sądu I instancji, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Ponadto Sąd podniósł, iż przyczyną uznania części kosztów ujętych we wniosku za niekwalifikowane było również uznanie, że nie każdy klient wykupujący karnet u któregokolwiek ze współpracujących będzie klientem wspólnym. Za klienta wspólnego nie uznano takiego klienta, który realnie skorzysta z wyciągu narciarskiego tylko jednej stacji, a w stosunku do wyciągów pozostałych stacji narciarskich będzie tylko klientem potencjalnym.
W ocenie Sądu I instancji, wobec uznania, że koszty na zakup wskazanych urządzeń wraz z oprogramowaniem w ogóle nie mogą być uznane za koszty kwalifikowane dla Działania B2B, rozróżnienie pojęć "wspólnego klienta" oraz "wspólnego procesu biznesowego" oraz uznanie za koszty wspólne również tych kosztów, które dotyczą potencjalnych klientów każdego ośrodka narciarskiego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny za nieuzasadniony uznał również zarzut, iż przyjęcie za spełnione Kryterium nr 1 automatycznie powinno skutkować uznaniem Kryterium nr 4. Sąd podniósł, że spełnienie Kryterium nr 1, odnoszącego się do celu projektu, nie oznacza, że wszystkie ujęte we wniosku koszty mogą zostać uznane za koszty kwalifikowane. Zgodnie z punktem 12 Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG, celem działania 8.2 jest stymulowanie tworzenia wspólnych przedsięwzięć biznesowych, prowadzonych w formie elektronicznej i cel ten został uznany za spełniony. Natomiast Kryterium nr 4 nie uznano za spełnione, gdyż nie wszystkie koszty mogły zostać zaklasyfikowane jako koszty kwalifikowane.
W kwestii naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd I instancji stwierdził, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawach dotyczących przyznawania dofinansowania.
J. Dz. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. Naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej: u.z.p.p.r.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy proces B2B wskazany przez skarżącego spełnia wszystkie kryteria definicji B2B wskazanej w powołanym przepisie;
- 2. Naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 14 lit. a/ rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy wszystkie wydatki wskazane przez skarżącego są wydatkami kwalifikowanymi do udzielenia wnioskowanego wsparcia i zgodne są z rozporządzeniem;
- 3. Naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący spełnił wszystkie warunki kwalifikujące go do wnioskowanego wsparcia;
- 4. Naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy zakup środków trwałych, które nie zostały zakwalifikowane do wsparcia, spełnia wymagania rozporządzenia;
- 5. Naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), m.in. poprzez przedstawienie stanu faktycznego w wyroku niezgodnie z rzeczywistością, tj. uznanie, że skarżący nie przeciwstawił się twierdzeniu organu, iż nie każdy klient korzystający z systemu mającego być objętym wsparciem będzie "klientem wspólnym", a tym samym odniesienie się jedynie do pojęcia "wspólnego procesu biznesowego". Wskazuję, iż skarżący wbrew ustaleniu Sądu od samego początku podnosił, iż wszyscy klienci ośrodków narciarskich będą klientami wspólnymi, a ponadto wskazuje na to "wspólny cel biznesowy" wdrażanego rozwiązania informatycznego;
- 6. Błędną wykładnię § 9 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 9 ust. 1 i § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MRR polegającą na uznaniu, że użyte w tym przepisie pojęcie "system informatyczny" należy rozumieć w sposób ogólny, podczas gdy w przepisie tym wskazano klasę systemów teleinformatycznych przeznaczonych do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) oraz koordynacji działań;
- 7. Naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z § 9 pkt 10 podpunkt 2), 3) i 4) załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG – w szczególności nieuznaniu przez Sąd, iż brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń skarżącego, potwierdzających istnienie relacji B2B i zasadność ich dofinansowania w rozstrzygnięciach MARR i organu, nie stanowi ograniczenia strony prawa do obrony i rzetelnego rozstrzygnięcia zaskarżonych rozstrzygnięć.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest wewnętrznie sprzeczne i nie odnosi się do wszystkich uchybień wskazanych w skardze. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd dokonując oceny planowanych do zakupu urządzeń pominął specyfikę sprzętu komputerowego oraz innych wskazanych składników systemu B2B skarżącego oraz nie uwzględnił, że poszczególne jego elementy jedynie z racji ich konstrukcji mogą być wykorzystane poza systemem B2B, jednakże mijałoby się to z celem jaki kooperujące podmioty zamierzały osiągnąć poprzez wprowadzenie rozwiązań będących przedmiotem wniosku o dofinansowanie.
Ponadto podniesiono, iż definicja B2B oraz zakres projektu skarżącego dokładnie pokrywają się z definicją modelowego działania B2B przytoczoną przez Sąd. Kluczowym dla zgodności z celami PO IG jest związek inwestycji z realizowaną współpracą B2B. Wszystkie zakupywane elementy mają związek ze wspólnie realizowanymi procesami i służą wyłącznie do realizacji wspólnie realizowanych procesów (kontrola dostępu wspólnego klienta i wzajemne rozliczenia). Skarżący podniósł, iż z wyciągu narciarskiego nie korzystają klienci, którzy nie są wspólni.
W świetle przedstawionych okoliczności kasator dostrzegł wewnętrzną sprzeczność zaskarżonego orzeczenia z ustaleniami Sądu poczynionymi podczas prowadzonego postępowania. Ponadto nie zgodził się z ustaleniem Sądu, które stanowiło podstawę do wydania wyroku, iż część elementów, które nie zostały zakwalifikowane może być wykorzystywana jedynie w działalności skarżącego.
Strona wnosząca skargę kasacyjną nie zgodziła się z twierdzeniem Sądu I instancji, iż wydatki niezakwalifikowane przez organ do dofinansowania nie służą bezpośrednio umożliwieniu automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców. Według skarżącego bezspornie zostało wykazane, iż wszystkie wydatki są niezbędne do tego, by wspomniana automatyczna wymiana zaistniała. Również wszystkie elementy składowe systemu, o którego dofinansowanie ubiega się skarżący, są częścią B2B i bez któregokolwiek z nich system nie mógłby działać. Tym samym wszystkie kryteria i wytyczne zostały spełnione w sposób zgodny z wytycznymi uprawniającymi stronę skarżącą do otrzymania dofinansowania.
W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu błędne założenie, iż oprogramowanie i inne elementy składowe będą służyły nie wszystkim kooperującym przedsiębiorcom łącznie, gdyż będą oni korzystać z niego również osobno. Takie stanowisko Sądu zostało przez kasatora uznane za nielogiczne i sprzeczne z zasadami prawidłowej gospodarki.
Skarżący stwierdził, iż skoro wniosek o dofinansowanie nie został uwzględniony z uwagi na fakt, że środki trwałe w nim opisane mogą być wykorzystywane nie tylko do celów wspólnych projektu, co z kolei zdeterminowało decyzję organu oraz późniejszą ocenę Sądu, zaś wymogu tego nie stosuje się do środków trwałych – jak przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku – to oczywistą konsekwencją takiego ustalenia powinno być uwzględnienie skargi, a nie jej oddalenie. Skarżący od początku toczącego się postępowania kwestionował również stanowisko organu odnośnie pojęcia "wspólny klient" oraz, w jego ocenie, udowodnił, że każdy klient będzie "wspólnym". Odwołanie się zaś do pojęcia szerszego "wspólnego procesu biznesowego" wcale nie oznacza, iż nie zakwestionował stanowiska organu w tym zakresie.
Minister Administracji i Cyfryzacji skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, domagając się w niej oddalenia tej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, a ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania. Z tych też powodów skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stwierdził, że negatywna ocena projektu była uzasadniona, bowiem projekt nie spełniał Kryterium nr 4, tymczasem aby wniosek mógł być rekomendowany do wsparcia musi spełniać wszystkie wymagane kryteria oceny merytorycznej, stąd w przypadku niespełnienia chociażby jednego z kryteriów merytorycznych projekt podlega negatywnej ocenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przeprowadzona przez ekspertów ocena wniosku o dofinansowanie była prawidłowa, ponieważ niektóre z wydatków zaplanowanych w projekcie nie będą służyły bezpośrednio umożliwieniu automatycznej wymianie informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców.
W ramach Kryterium nr 4 ocenie podlega to, czy "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu".
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 lit. a/ rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. z 2008 r. Nr 153, poz. 956 ze zm., dalej rozporządzenie) przez wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem należy rozumieć wydatki określone w rozporządzeniu, faktycznie poniesione i udokumentowane, bezpośrednio związane z projektem i niezbędne do jego realizacji (...). W rozpatrywanej sprawie oceniający projekt skarżącego stwierdzili, że wydatki na oprogramowanie kasowe (68.000), czytniki bramki (17.500), mini centrale (5.000), oprogramowanie do automatu do zwrotu kaucji (3.500) oraz środki trwałe, takie jak stanowisko kasowe (124.000), bramki dostępowe (435.000), automat do zwrotu kaucji (49.000), terminal przenośny, mini centrala (21.000), nie należą do wydatków kwalifikowanych w ramach działania 8.2., ponieważ nie będą służyły wyłącznie i bezpośrednio działaniu systemu B2B, bowiem niezależnie od funkcjonowania tego systemu będą usprawniały procesy biznesowe realizowane samodzielnie przez skarżącego. Istota wydatków, które mogą być sfinansowane w ramach działania B2B polega na tym, że muszą one być bezpośrednio związane z osiągnięciem celu tego działania, celem tym jest zaś wdrożenie systemu B2B.
Z definicji systemu B2B zawartej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, że system ten realizować ma koordynację działań między przedsiębiorcami. Zatem wydatkami kwalifikowanymi są te, które można uznać za niezbędne i bezpośrednio związane z wdrożeniem systemu B2B, które służą wyłącznie temu celowi działania.
Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że wszelkie wydatki wykazane we wniosku o dofinansowanie dotyczą realizacji projektu B2B i służą realizacji tego celu. Istota problemu polega jednak na tym, że chociaż nie jest kwestionowane to, iż skarżący realizuje projekt B2B, to jednak nie wszystkie wydatki przewidziane w tym projekcie mogą być uznane za kwalifikowalne do dofinansowania. W świetle § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i pkt 2 rozporządzenia, do wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem zalicza się wydatki na nabycie wartości niematerialnych i prawnych w formie patentów, licencji, know-how, nieopatentowanej wiedzy technicznej, w szczególności oprogramowania niezbędnego do wdrożenia rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B, jeżeli wartości te będą wykorzystywane wyłącznie do celów projektu objętego wsparciem, a także zakup nowych środków trwałych, z wyjątkiem nieruchomości w rozumieniu ustawy o rachunkowości.
W rozpoznawanej sprawie zostało wykazane, że w stosunku do niektórych wydatków nie sposób uznać, że będą wykorzystywane wyłącznie do celów projektu, gdyż równocześnie służą one również celom przedsiębiorcy w jego działalności indywidualnej. Trafne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że projekt nie spełniał Kryterium nr 4, gdyż znaczna część wydatków, chociaż będzie stanowiła elementy całego systemu, może pełnić funkcje niezależnie do systemu B2B.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.