Uzasadnienie
W skardze z dnia 29 grudnia 2009 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w K. (zwany dalej jako "skarżący") kwestionował negatywne rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] odnośnie złożonego wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Do skargi skarżący dołączył kserokopię odpisu poświadczoną za zgodność z oryginałem przez Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej poprzez złożenie odpisu KRS w oryginale w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.
W wykonaniu powyższego zarządzenia skarżący przedłożył kserokopię KRS poświadczoną za zgodność z oryginałem przez Dyrektora skarżącego.
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na przepis art. zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w punktach 1-3 tego przepisu. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne posiadające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, a stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak tego dokumentu stanowi brak formalny podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd natomiast odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a).
Dokument określający umocowanie do reprezentacji strony, o której mowa w art. 28 § 1 p.p.s.a. stanowi załącznik skargi, a więc stosownie do art. 47 p.p.s.a. powinien on być złożony w oryginale bądź uwierzytelnionej fotokopii. W świetle uzasadniania, w niniejszej sprawie do skargi dołączono kserokopię odpisu z KRS poświadczoną za zgodność z oryginałem przez Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, a więc osobę nieuprawnioną do uwierzytelniania dokumentów w świetle art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) oraz art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823 ze zm.). Zdaniem Sądu, skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku formalnego, gdyż ponownie nadesłał jedynie kserokopię odpisu z KRS poświadczoną za zgodność z oryginałem przez osobę nieuprawnioną, a więc nieczyniącą zadość wymogom z art. 47 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której domagał się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił obrazę art. 6, 28 § 1, 29, 31 § 1, § 2, § 3, art. 47 § 1, § 2, art. 57 § 1 pkt 1,2,3, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał na fakt występowania skarżącego przed WSA bez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym powinien on zostać pouczony przez Sąd o konieczności załączenia do skargi odpisu oryginału odpisu z KRS albo kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez notariusza. Brak tego pouczenia spowodował, że działający w imieniu skarżącego Dyrektor sam potwierdził za zgodność z oryginałem odpis z KRS. WSA w P. nie poinformował skarżącego o niehonorowaniu kserokopii dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącego – odpisu KRS bez potwierdzenia za zgodność z oryginałem kserokopii tego dokumentu przez notariusza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu odrzucenie skargi w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Celem tego przepisu jest zdyscyplinowanie strony składającej skargę do podporządkowania się sprawności postępowania sądowego. Niewłaściwe jednak zastosowanie tego przepisu niesie jednak za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP).
Wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego pisma procesowego musi być na tyle precyzyjne, aby nie budziło wątpliwości. W wezwaniu należy dokładnie określić braki formalne oraz sposób ich usunięcia. Niezachowanie tego wymagania uniemożliwia zastosowanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Formułując treść wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych należy również mieć na względzie fakt, czy strona jest w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika czy nie. Zgodnie bowiem z art. 6 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
W niniejszej sprawie wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi było nieprecyzyjne. Sąd wezwał bowiem skarżącego do nadesłania odpisu z KRS w oryginale. Skarżący uprzednio przedłożył już odpis z KRS, z którego nie budziła wątpliwości kwestia reprezentacji skarżącego. Odpis ten nie był jednak poświadczony za zgodność z oryginałem przez uprawnioną stronę. Skoro Sąd uznał, że nadesłany odpis KRS nie został prawidłowo poświadczony z oryginałem powinien to uchybienie wprost wskazać skarżącemu w zarządzeniu wzywającym go do nadesłania odpisu z KRS w oryginale.
Ponadto zasadnie skarżący zwrócił uwagę, że wezwanie powinno również wskazywać na możliwość poświadczenia odpisu przez notariusza. Reasumując, wezwanie sformułowane przez Sąd do nadesłania odpisu z KRS w oryginale, skierowane do skarżącego działającego osobiście, a nie poprzez profesjonalnego pełnomocnika należy uznać jako zbyt lakoniczne i nieprecyzyjne. Odrzucenie skargi na skutek nieprawidłowego zarządzenia było w tej sytuacji nadmiernym formalizmem procesowym.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 oraz 182 § 1 i 3 p.p.s.a.