Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 4 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 1581/13) po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. S., uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z [...] października 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w L. z siedzibą w S. z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy na zalesienie gruntów rolnych.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik Biura ARiMR) decyzją z [...] lipca 2013 r., [...] przyznał I. S. płatność dla działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny B., gmina T., objętego Planem zalesienia Nr [...] z 30 lipca 2012 r. sporządzonym przez Nadleśnictwo S., z tytułu:
- 1. wsparcia na zalesienie w wysokości 1.587,20 zł, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia – kwota ta uwzględniała zmniejszenie o 50% z powodu braku dowodu zakupu sadzonek;
- 2. premii pielęgnacyjnej w wysokości 601,40 zł, płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia;
- 3. premii zalesieniowej w wysokości 979,60 zł.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w T. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) decyzją z [...] października 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że I. S. we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2012 (Schemat I – zalesianie gruntów rolnych) zadeklarował wykonanie zalesienia na działce ewidencyjnej nr [...]. Powierzchnia przeznaczona do zalesienia wynosiła 0,62 ha. Kontrola na miejscu przeprowadzona [...] czerwca 2013 r. wykazała, że producent wykonał zalesienie na zadeklarowanej powierzchni, natomiast nie posiadał wystarczającej ilości dowodów zakupu sadzonek świerku – przedłożył dokumenty potwierdzające zakup 500 sztuk świerku, natomiast według planu zalesienia z [...] lipca 2012 r. winien zakupić 600 sadzonek świerku.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48, poz. 390 – dalej: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r.), rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów.
Natomiast przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. stanowi, że rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że: nie realizuje planu zalesienia; nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. Z kolei załącznik nr 6 "Wysokość zmniejszeń lub zwrotu wsparcia na zalesianie i premii pielęgnacyjnej" do rozporządzenia określa, że brak dowodu zakupu sadzonek skutkuje zmniejszeniem wysokości wsparcia na zalesianie o 50%.
Wyjaśniono, że I. S. zobowiązany był do założenia uprawy leśnej w terminie określonym w planie zalesienia oraz zgodnie z wytycznymi zawartymi w planie zalesienia. Jedną z wytycznych było zalesienie deklarowanej działki ewidencyjnej m.in. przy użyciu 600 sztuk świerku. I. S. ani w piśmie z [...] lipca 2013 r., ani w złożonym odwołaniu nie odniósł się do faktu braku dowodów zakupu 100 sadzonek świerku, które były wskazane w planie zalesienia. Fakt zalesienia zgodnie z planem zalesieniowym (m.in. przy użyciu 600 sztuk sadzonek świerku) został potwierdzony zarówno przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S., jak i w drodze weryfikacji terenowej z [...] czerwca 2013 r.
Zdaniem Dyrektora Oddziału ARiMR braku dowodu zakupu 100 sadzonek miał szczególne znaczenie w kontekście treści § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., zgodnie z którym pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 (z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach), jeżeli zobowiązał się do: (a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, (b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia – zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach.
Jednocześnie wyjaśniono, że zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., w planie zalesienia, powinny być zawarte m.in. określenie odległości między sadzonkami drzew i krzewów (więźby), warunków techniczno-produkcyjnych sadzonek, liczby sadzonek na hektar, liczby sadzonek potrzebnych do zalesienia oraz formy zmieszania gatunków drzew i krzewów.
Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził, że skreślenia, poprawki i dopiski w protokole z kontroli zostały wprowadzone w wyniku kontroli formalnej raportu i nie wpływają w żaden sposób na ustalenia pokontrolne, będące podstawą do rozstrzygnięcia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd pierwszej instancji uznał, że sporne w sprawie było to, czy skarżący wykonał plan zalesienia, tj. posadził łącznie 2.200 sztuk (w niniejszej sprawie 600 sztuk) świerku i nie przedłożył dowodu zakupu takiej ilości sadzonek, czy też, posiada dowód zakupu na wszystkie sadzonki.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, na podstawie akt sprawy nie można było w sposób jednoznaczny ustalić, jaką ilość drzew skarżący zasadził na działkach wskazanych w raporcie z czynności kontrolnych, z którego wynikało, że kontroli poddano działkę nr [...] o pow. 0,62 ha, na której, zasadzono m.in. 600 sztuk świerku, a okoliczność ta wynikała z wyliczenia zawartego w raporcie zawierającego dane o powierzchni i gęstości nasadzenia. Z dalszej części protokołu wynikało natomiast, że na działce [...] zasadzono 600 sztuk świerku, a na działkach nr [...] – 700 sztuk świerku i nr [...] – 900 sztuk świerku. WSA zwrócił uwagę na okoliczność, że zapisy te zostały przekreślone dużą literą "Z", a następnie to skreślenie również zostało najprawdopodobniej przekreślone. Skreślenia te nie są zaopatrzone żadnymi omówieniami czy też podpisami osób ich dokonujących. Z raportu nie wynika również to, na jakiej podstawie ustalono ilość nasadzeń na działce nr [...] (tak, jak uczyniono to w przypadku działki nr [...]).
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na to, że w raporcie kontroli dwukrotnie ujęto działkę nr [...], przy czym raz ilość nasadzeń określono na 600, a następnie na 900 sztuk.
WSA podzielił pogląd, że sporządzony raport z kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. i jak zaznaczył organ, stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie, mając na uwadze wskazane wyżej skreślenia znajdujące się w analizowanym raporcie, nie można uznać, że został on sporządzony w przepisanej formie.
Zwrócono także uwagę, że w aktach sprawy znajduje się specyfikacja, będąca dowodem zakupu przez skarżącego 600 sztuk świerku oraz 1200 sztuk najprawdopodobniej brzozy. Z kolei z planu zalesienia Nr [...] dotyczącego działki nr [...] oraz Aneksu nr 1 do tego planu wynika, że powinno być na niej zasadzone 600 sztuk świerku, i taka też ilość zakupionego przez skarżącego materiału nasadzeniowego wynika z dowodu zakupu, tj. 600 sztuk świerku. Niezrozumiałe są więc twierdzenia organu, że skarżący przedstawił dowód zakupu jedynie 500 sztuk świerku.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w oparciu o powyższe dane nie sposób ustalić, jaka rzeczywiście ilość drzew została nasadzona na działce [...] oraz w jaki sposób ustalono ilość nasadzeń na działce nr [...]. Organ dokonał bowiem łącznej oceny trzech różnych spraw dotyczących trzech różnych wniosków skarżącego. Ponadto łącznie w tych trzech sprawach zdaniem organu skarżący winien był zasadzić (mimo, że nie wynika to żaden sposób z akt sprawy) 2.200 sztuk świerku, natomiast skarżący posiada dowód zakupu jedynie na 2.100 sztuk świerku (również ta okoliczność nie wynikała z akt sprawy, ponieważ znajduje się w nich jedynie dowód zakupu 600 sztuk świerku).
WSA uznał więc, że organ arbitralnie przyjął, że 100 brakujących sztuk świerku dotyczy właśnie działki nr [...], chociaż w aktach sprawy znajduje się dowód zakupu 600 sztuk, czyli dokładnie tylu, ile wynika z planu zalesienia oraz z raportu.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 – dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i takiemu obowiązkowi organ w rozpatrywanej sprawie nie podołał.
W ocenie Sądu nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast Sąd uznał za trafne zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a. oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r.
Sąd pierwszej instancji polecił, by organ rozpoznając sprawę ponownie w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny w oparciu o cały dostępny materiał dowodowy, w szczególności dokonał analizy ilości zasadzonych drzew na innych działkach, których również dotyczyły wnioski skarżącego o przyznanie pomocy na zalesienie oraz jaka ilość sadzonek wynikała z dotyczących ich planów zalesienia. W przypadku ustalenia, że skarżący nie posiada dowodów zakupu na wszystkie zasadzone sadzonki, organ wyraźnie określi, której działki dotyczy ta okoliczność wyjaśniając przyczyny tego.
Dyrektor Oddziału ARiMR zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak zastosowania przepisu § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r., który to przepis prawa materialnego nie został przez organ naruszony,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie jakkolwiek naruszenie przepisów postępowania nie wywarło istotnego wpływu na wynika sprawy,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewykazanie, na czym polegało naruszenie art. 6 k.p.a.,
- - art. 135 w związku z art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. poprzez nałożenie na organ obowiązku ustalenia ilości zasadzonych drzew na innych działkach oraz jaka ilość sadzonek wynika z dotyczących ich planów zalesienia, który to obowiązek organ już ustalił, natomiast nie jest w stanie ustalić z przyczyn obiektywnych, na których konkretnie działkach zostały wykonane nasadzenia 100 sadzonek, na które wnioskodawca nie miał dowodu nabycia.
- I. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę wniesioną przez I. S. uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 6 k.p.a. i § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. Sąd wskazał konkretne uchybienia w zakresie przestrzegania zasady praworządności i wypełnienia obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. WSA trafnie zauważył, że w aktach sprawy znajdujące się specyfikacja będąca dowodem zakupu przez skarżącego 600 sztuk świerku, co odpowiada ilości sadzonek świerku, które zgodnie z planem zalesienia powinny być zasadzone na działce nr [...]. Z raportu z czynności kontrolnych wynika, że taka ilość sadzonek została stwierdzona na działce nr [...].
W związku z tym Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że niezrozumiałe jest stanowisko organu, że skarżący przedstawił dowód zakupu 500 sztuk świerku. Ze skargi kasacyjnej wynika, że wobec ustalenia, iż skarżący dysponuje dowodami zakupu 2.100 sztuk świerku zamiast 2.200 sztuk, organ dokonał zmniejszenia płatności w sposób najbardziej korzystny dla skarżącego, tj. w odniesieniu do działki objętej najmniejszą liczbę sadzonek w stosunku do innych planów zalesienia realizowanych przez wnioskodawcę. Oznacza to, że w istocie w rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne nie zostały dokonane prawidłowo. Organy przyjęły za podstawę nie rzeczywisty stan stwierdzony w czasie czynności kontrolnych i wynikający z dokumentów przedstawionych przez skarżącego, lecz całkowicie dowolny. Nie ulega wątpliwości, że wydanie decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie powinno być poprzedzone dokonaniem prawidłowych ustaleń w konkretnej sprawie.
W tej sprawie obowiązkiem organu było zbadanie czy skarżący wykonał plan zalesienia na działce nr [...] oraz, czy dysponuje dowodem zakupu odpowiedniej ilości sadzonek. Nie ma przy tym znaczenia ustalenie jak zostały wykonane pozostałe plany zalesienia, których realizacji podjął się skarżący. Kwestia ta pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy. W tym kontekście błędne było zalecenie Sądu pierwszej instancji dotyczące dokonania analizy ilości zasadzonych drzew na innych działkach, których dotyczyły wnioski skarżącego o przyznanie pomocy na zalesienie oraz jaka ilość sadzonek wynika z dotyczących ich planów zalesienia. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy nie ma także znaczenia ustalenie, w wypadku braku dowodu zakupów na wszystkie sadzonki, której działki, o ile nie jest to działka nr [...], ten brak dotyczy. Jeżeli bowiem zostanie stwierdzone, że skarżący dysponuje dowodem zakupu sadzonek w ilości niezbędnej do wykonania nasadzeń na działce nr [...], to kwestia czy ewentualne uchybienia powstały przy realizacji innego planu zalesiania nie ma w rozpoznawanej sprawie znaczenia.
Stwierdzone uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Jak już bowiem wspomniano, a co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, zaskarżona decyzja została wydana bez wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego a stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji ustalenia nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Wobec stwierdzonych uchybień w zakresie postępowania, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. W aktualnym stanie sprawy brak było podstaw do stosowania powołanego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przyznanie rolnikowi pomocy finansowej przeznaczonej na zalesienie gruntów rolnych obwarowane jest licznymi obowiązkami związanymi przede wszystkim z prawidłowym wykonaniem planu zalesienia. Niewywiązanie się ze zobowiązań przez uprawnionego do płatności powoduje konieczność zwrotu całości lub odpowiedniej części wypłaconej pomocy. Niezależnie od okoliczności związanych z wykonaniem planu tj. faktycznym posadzeniem określonej ilości drzew, zgodnie z wymaganiami technicznym określonymi w przepisach, prawodawca zobowiązał rolnika, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do przechowania dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów do momentu zakończenia realizacji planu zalesienia (§ 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r.). Sankcja za nieposiadanie takich dokumentów została określona w § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
Zgodnie z tym przepisem rolnik zwraca wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. W myśl § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., w przypadku gdy premia pielęgnacyjna za dany rok lub wsparcie na zalesienie nie zostały wypłacone i zachodzą przesłanki ich zwrotu określone w § 18 ust. 1, premia pielęgnacyjna lub wsparcie na zalesienie podlegają zmniejszeniu zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia.
W związku z tym stwierdzić należy, że pomniejszenie płatności związane jest z okolicznością nieposiadania dokumentów potwierdzających zakup sadzonek. O ile w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organy ustalą, że skarżący nie udokumentował zakupu wszystkich sadzonek, to powinny rozważyć, czy rozmiar ewentualnej różnicy uzasadnia przyjęcie, że nie posiadał on dowodu zakupu sadzonek, czy też dowody takie posiadał, z tym jednak, że na ich podstawie nie był w stanie wykazać zakupu dokładnie takiej ilości sadzonek, jak na to wskazywał plan zalesienia.
Jak już wspomniano, sankcja określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., związana jest z nieposiadaniem dowodu zakupu sadzonek. Zgodnie z treścią załącznika nr 6 pomoc na zalesienie gruntów rolnych, w przypadku braku dowodu zakupu sadzonek, podlega zmniejszeniu o 50 %.
Prawodawca unijny w aktach prawnych regulujących przyznawanie środków pomocowych rolnikom wprowadził możliwość ograniczenia zwrotu przyznanych płatności, nawet w przypadku stwierdzenia pewnych uchybień w realizacji celu na jaki te środki powinny zostać przeznaczone, jeżeli stwierdzone uchybienia miały drobny charakter. Zgodnie z art. 51 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. UE L z 2005 Nr 277, str.1) w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu redukcji, gdy z uwagi na swój rozmiar, wagę, zasięg i trwałość przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Przypadki niezgodności stanowiące bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt nie są jednak uważane za drobne.
Podobna dyrektywa skierowana do organów państw członkowskich znajduje się w art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (Dz. Urz. UE L z 2009 r., Nr 30, str.16) ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003. Z kolei art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, stanowi, że państwo członkowskie określa kwotę redukcji pomocy, biorąc pod uwagę w szczególności ciężar, zakres i trwanie stwierdzonego naruszenia zobowiązań.
Ciężar naruszenia zobowiązań zależy w szczególności od ciężaru skutków tego naruszenia, przy uwzględnieniu celów, którym miały służyć niewypełnione kryteria. Analiza przepisów prawa Unii Europejskiej wyraźnie wskazuje na tendencję do stopniowania sankcji z uwagi na wagę naruszenia, które stanowiło podstawę cofnięcia bądź zmniejszenia udzielonej rolnikowi pomocy finansowej. Pojęciem drobnej niezgodności posługuje się również prawodawca krajowy. Zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. do przypadków uznawanych za drobną niezgodność, o której mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, stosuje się przepisy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Z kolei art. 28c ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 51 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1698/2005, zmniejszenia nie stosuje się. Przepisy te dają zatem właściwym organom administracji publicznej możliwość niestosowania zmniejszeń oraz wykluczeń.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.