Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 198/23, uchylającego zaskarżoną przez x (dalej: "skarżąca") decyzję GITD z 17 listopada 2022, nr BP.501.824.2022.0993.RZ9.293824, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarzucając mu naruszenie:
- 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 189f ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w wyniku uznania, że organy nie ustaliły należycie kwestii związanych z możliwością zastosowania odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ właściwie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz przeanalizował i wyjaśnił podstawy niezastosowania art. 189f k.p.a. regulującego przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, wskazując na uregulowanie tej kwestii w przepisach odrębnych, tj. ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2201; dalej: "u.t.d.");
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 189f k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i art. 189a § 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ winien w sposób bardziej wnikliwy rozważyć, czy w sprawie nie zachodziła konieczność zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., i winny przy badaniu przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary uzupełniająco zastosować at. 189f k.p.a., podczas gdy, wbrew ocenie Sądu I instancji, nie było podstaw do jego zastosowania i uznania, że poza przesłankami określonymi w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy również rozpatrzeć przesłanki określone w art. 189f k.p.a., tym samym, mając na uwadze literalne brzmienie art. 189a § 2 k.p.a., jak również jego wykładnię systemową, prawidłowo organ przy badaniu możliwości odstąpienia od wymierzenia kary wziął pod uwagę tylko przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji trafnie nie zastosowano art. 189f k.p.a. w niniejszej sprawie.
Pismem z 20 października 2026 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego, ewentualnie odroczenie rozprawy, z uwagi na przedstawienie postanowieniem z 14 lipca 2026 r, sygn. akt II GSK 255/26, do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następującego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości: "Czy art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej: "u.t.d.") stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), wyłączający w całości stosowanie działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 189f k.p.a., do administracyjnych kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu powyższego przepisu występuje zatem w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego, występującego w sprawie zagadnienia, może wpływać na wynik innego toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia ww. istotnej kwestii.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie przedstawionego postanowieniem z 14 lipca 2026 r, sygn. akt II GSK 255/26, składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego budzącego poważne wątpliwości zagadnienia prawnego będzie miało istotne znaczenie dla wyniku postępowania toczącego się w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
- - ---------------------- 2