Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 września 2018 r. (sygn. akt III SA/Po 268/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę M.Z. (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. (dalej zwanego "Dyrektorem IAS") z (...) marca 2018 r. (nr...) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu (...) listopada 2016 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej zwanej "ugh") w lokalu "K" przy (...) w K. w którym działalność gospodarczą prowadziła Skarżąca. Ustalili, że znajdują się tam trzy urządzenia o nazwach S., B. i B.1, które zostały umieszczone w lokalu Skarżącej w wykonaniu umowy dzierżawy powierzchni użytkowej, zawartej (...) lutego 2016 r. przez Skarżącą (jako wydzierżawiającym) z M. Spółką z o.o. (jako dzierżawcą). W drodze eksperymentu ustalili, że gry oferowane na tych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ugh.
Decyzją z (...) grudnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 36 000 zł za urządzanie gier na wskazanych automatach poza kasynem gry.
Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji.
Decyzją z (...) marca 2018 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Stwierdził w szczególności, że czynności, które podejmowała Skarżąca nie sprowadzały się wyłącznie do wydzierżawienia powierzchni lokalu podmiotowi władającemu automatami, gdyż w rzeczywistości to Skarżąca umożliwiała funkcjonowanie spornych automatów i korzystanie z nich przez grających i czerpała z tego tytułu zyski.
Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Dyrektora IAS. Zarzuciła m.in. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że podmiotem urządzającym gry jest podmiot, który jedynie pobiera czynsz za wynajem powierzchni pod zatrzymane urządzenie do gier.
WSA oddalił skargę.
WSA wskazał, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył (podejmował działania) w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności związane z procesem udostępniania automatów w niedozwolonym do tego miejscu, w tym także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone używanie urządzenia do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.
WSA przyjął, że zaskarżona decyzja została wydana po ustaleniu istotnych okoliczności faktycznych, a ustalenia przyjęte przez organ za podstawę rozstrzygnięcia są zgodne z prawdą materialną. Zdaniem WSA, materiał zgromadzony w aktach sprawy nie potwierdza stanowiska Skarżącej, że była ona jedynie podmiotem wydzierżawiającym lokal i uzyskującym czynsz z tego tytułu. WSA za trafne uznał stanowisko organów, że protokół czynności kontrolnych oraz przedłożona umowa dzierżawy powierzchni użytkowej prowadzą do jednoznacznych ustaleń, że zatrzymane urządzenia funkcjonowały w lokalu zajmowanym przez Skarżącą na prowadzenie działalności gospodarczej "K.".
W ocenie WSA, działania Skarżącej nie wyczerpywały się jedynie na "udostępnieniu kilku metrów kwadratowych powierzchni". WSA uznał, że zaangażowanie Skarżącej w urządzanie gier na automatach poza kasynem gry określa to, że Skarżąca zobowiązała się i udostępniła osobom trzecim (graczom) automat do gry w niedozwolonym do tego miejscu (poza kasynem gry). W ramach nawiązanej współpracy z M. Sp. z o.o. Skarżąca zapewniała wyłączność korzystania z lokalu i jego infrastruktury do urządzania gier na automatach, a przedstawiona umowa dowodzi, że Skarżąca zobowiązała się udostępnić automaty graczom w godzinach otwarcia "K." oraz nie dokonywać zmian godzin pracy lokalu bez uzgodnienia tego z drugą stroną umowy pod rygorem rozwiązania umowy. WSA wskazał, że Skarżąca ponosiła wszelkie koszty związane z funkcjonowaniem miejsca udostępnienia automatów graczom, jak ubezpieczenie lokalu, koszty zaopatrzenia w media (energia elektryczna, ogrzewanie), w tym koszty energii elektrycznej zużytej przez automaty, a także ponosiła należności publicznoprawne związane z miejscem udostępnienia automatów, jak również sprawowała pieczę nad automatami.
W ocenie WSA, te zachowania Skarżącej należy kwalifikować jako niezbędny i konieczny element stanu faktycznego realizujący przesłanki z zakresu zastosowania normy prawnej nakładającej na organy administracji obowiązek nałożenia kary pieniężnej za delikt urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania), a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów:
- I. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1. art. 151 ppsa w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej zwanej "Op") przez oddalenie skargi oparte na powieleniu przez WSA błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, to jest przez:
- - błędne ustalenie treści umowy wiążącej Skarżącą i M. Spółkę z o.o., sprzeczne ze zgodnym zamiarem stron i z celem tej umowy, dokonane z naruszeniem art. 693 kodeksu cywilnego i art. 199a Op;
- - błędne ustalenia co do czynności dokonywanych przez Skarżącą w związku z automatami, które dokonane zostały przez organy, a następnie przez WSA, bez podstaw faktycznych i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności przez błędne przyjęcie, że Skarżąca ponosiła koszty energii elektrycznej zużytej przez automaty i ponosiła należności publicznoprawne związane z miejscem udostępnienia automatów oraz by sprawowała pieczę nad automatami;
- - brak ustaleń zakresu i rodzaju czynności dokonywanych przez M. Sp. z o.o. w związku z automatami;
- 2. art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 133 § 1 ppsa przez brak wskazania i wyjaśnienia przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw przyjętych ustaleń faktycznych co do czynności jakie Skarżąca miałby podejmować w związku z automatami; materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia, że Skarżąca poza wydzierżawieniem powierzchni podejmowała jakiekolwiek inne działania w odniesieniu do automatów, które można by oceniać w kategoriach urządzania gier losowych; uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest ponadto niespójne, bowiem z jednej strony zawiera ustalenie współsprawstwa Skarżącej, ale nie zawiera ustaleń co do drugiego podmiotu, który miałby być urządzającym gry losowe;
- II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh przez błędne zastosowanie tego przepisu do Skarżącej będącej jedynie wydzierżawiającym powierzchnię lokalu.
W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarga kasacyjna Skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa. W ocenie WSA, przeprowadzone przez organy ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają przedstawionego stanowiska WSA.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 133 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podnoszono, że art. 141 § 4 ppsa określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 ppsa elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.
Nie został naruszony art. 133 § 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, przy czym wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i legły u podstaw zaskarżonego aktu. Do naruszenia tego przepisu doszłoby wówczas, gdyby WSA oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy, czego Skarżąca nie wykazała w skardze kasacyjnej.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 151 ppsa w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op przez oddalenie skargi oparte na powieleniu przez WSA błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy. Art. 151 ppsa stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 122 Op w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest przy tym obowiązany (zgodnie z art. 187 § 1 Op) zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 191 Op organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
W tym miejscu należy zauważyć, że zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń oraz dowodów wyznaczają normy prawa materialnego, albowiem to one stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, albo – tak jak w rozpatrywanej sprawie – nałożenia obowiązku w postaci sankcji administracyjnej, wyznaczając tym samym zbiór prawnie relewantnych faktów koniecznych do załatwienia sprawy. W związku z tym nie powinno budzić wątpliwości, że to właśnie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, określając znamiona deliktu administracyjnego przypisanego Skarżącej, wyznaczał zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń ukierunkowanych na wykazanie, czy zachowanie Skarżącej polegało, jak wymaga tego przywołany przepis prawa, na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry.
WSA uznał, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność jest każdy, kto urządza gry na automatach poza kasynem gry, nawet jeśli wskazany podmiot posiada koncesję na prowadzenie kasyna gry. Natomiast o koncesję mogą się ubiegać wyłącznie osoby prawne mające formę spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Pojęcie "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry" zawiera działania polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienia dostępu do takiego automatu, utrzymywania automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, czynności związane z obsługą urządzenia, zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie.
W świetle powyższego WSA uznał, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh jest aktywny udział (podejmowanie działań) w procesie urządzenia nielegalnych gier hazardowych. Do działań tych WSA zaliczył: podejmowanie czynności związane z procesem udostępniania automatów w niedozwolonym do tego miejscu, podejmowanie czynności związanych z obsługą automatów oraz stworzenie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone używanie urządzenia do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.
W wniesionej przez Skarżącą skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, a zatem rozumienie tego przepisu przyjęte przez WSA wiąże przy ocenie skargi kasacyjnej.
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (ONSAiWSA 2016, nr 5, poz. 73), podkreślono, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry.
Ponadto, w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że sankcja przewidziana w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie, co znajduje swoje uzasadnienie w potrzebie uwzględniania szerokiego podejścia do rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach", motywowanej tak przedmiotem i istotą regulowanych ustawą o grach hazardowych postępowań w sprawach nałożenia kary pieniężnej, jak i koniecznością zapewnienia realnego charakteru systemu kontroli oraz skuteczności przewidzianych przez ustawodawcę sankcji.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w lokalu "K." przy (...) w K., a więc poza kasynem gry w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a oraz 6 ust. 1 ugh, w którym działalność gospodarczą prowadziła Skarżąca znajdowały się trzy urządzenia o nazwach S., B. i B.1, które zostały umieszczone w lokalu Skarżącej w wykonaniu umowy dzierżawy powierzchni użytkowej, zawartej (...) lutego 2016 r. przez Skarżącą (jako wydzierżawiającym) z M. Spółką z o.o. (jako dzierżawcą).
W umowie Skarżąca zobowiązała się do zapewnienia dostępu graczom do urządzeń, a więc wydzierżawionego miejsca, gdzie urządzenia ustawiono w godzinach otwarcia "K." oraz uzgadniania z drugą stroną umowy ewentualnych zmian godzin otwarcia. Skarżąca zobowiązała się także nie wydzierżawiać powierzchni na działalność konkurencyjną w stosunku do dzierżawiącej Spółki. Z umowy wynika także, że w czynszu dzierżawnym były zawarte wszelkie ponoszone przez Skarżącą koszty związane z funkcjonowaniem miejsca udostępniania automatów graczom, tj. ubezpieczenie lokalu, koszty zaopatrzenia w media (energia elektryczna, ogrzewanie), w tym koszty energii elektrycznej zużytej przez automaty, a także podatki związane z miejscem udostępniania automatów. Skarżąca sprawowała ponadto pieczę nad automatami, co wynika z protokołu jej przesłuchania w charakterze świadka dnia (...) listopada 2016 r. (Skarżąca zeznała, że kiedy automat się zawiesi lub zabraknie w nim pieniędzy, to wyłącza go i dzwoni po serwisanta firmy automatowej na wskazany numer).
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Skarżącej zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie do naruszenia art. 693 kc. Podkreślić należy, że zasady prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonych dowodów w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie regulują – stosownie do art. 8 ugh – przepisy ustawy Op. Działając zgodnie z tymi przepisami, organy, a także kontrolujący ich działalność WSA, nie dokonywały klasyfikacji umowy i analizy jej zgodności z przepisami prawa cywilnego, a prawidłowo zwróciły uwagę na te elementy umowy, które są istotne z punktu widzenia norm prawa administracyjnego.
W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA słusznie przyjął, że zachowanie Skarżącej polegało na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Tym samym ww. działania wypełniły znamiona deliktu administracyjnego. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na błędnym zastosowaniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Wobec tego, w okolicznościach tej sprawy wypełniona została hipoteza normy z art. 89 ust. 1 pkt. 2 ugh, a zatem zgodnie z prawem nałożono na Skarżącą karę pieniężną za delikt określony w tym przepisie.
Nie jest zasadna również argumentacja Skarżącej wskazująca na brak ustaleń co do czynności dokonywanych przez M. Sp. z o.o. w związku z automatami. Podkreślić należy, że niniejsza sprawa dotyczy kwestii odpowiedzialności Skarżącej, a nie innego podmiotu. Zakres działań M. Sp. z o.o. pozostaje poza granicami tej sprawy i nie ma wpływu na wypełnienie przez Skarżącą przesłanek deliktu administracyjnego.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.), zasądzając od Skarżącej na rzecz Dyrektora IAS 2700 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.