Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 199/12

Uzasadnienie

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 30 maja 2011 sygn.akt VI SA/Wa 713/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. W.- B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar (dalej: Prezes GUM) z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

E. W.-B., upoważniony przedstawiciel K. Ltd. wystąpiła wnioskiem z 19 października 2005 roku do Prezesa Głównego Urzędu Miar o zatwierdzenie typu analizatorów. Organ po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku, powołując się na art. 8f ust. 3 pkt 3 Ustawy o miarach odmówił zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych o znaku fabrycznym [...], klasy dokładności 1 przenośnych, produkowanych przez K. Ltd., K. H., S., W. G. C., H. w W. z powodu niespełniania wymagań określonych § 4 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 7, poz. 58).

Wnioskiem z 27 lipca 2006 roku E. W.-B. zwróciła się do Ministra Gospodarki o stwierdzenie nieważności m. in. decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 roku. Pismo to zostało przesłane również Prezesowi Głównego Urzędu Miar.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 roku Minister Gospodarki wniosek o stwierdzenie nieważności m. in. decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku, na mocy art. 65 § 1 k.p.a. przekazał Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie.

Prezes Głównego Urzędu Miar potraktował wniosek strony jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2006 roku..

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2234/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił jako złożoną po terminie, skargę strony na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku w przedmiocie odmowy zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych.

Pismem z 5 września 2006 r. strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie Ministra Gospodarki z [...] sierpnia 2006 r. formułując w nim również wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku. Minister Gospodarki postanowieniem z dnia 10 listopada 2006 roku przekazał ten wniosek do Prezesa Głównego Urzędu Miar jako do organu właściwego w sprawie. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku strona zawarła również w piśmie z dnia 23 marca 2009 roku zatytułowanym "zażalenie na wystawienie tytułu wykonawczego nr [...].... ".

Decyzją z dnia [...] września 2009 roku Prezes Głównego Urzędu Miar odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku.

Prezes Głównego Urzędu Miar nie zgodził się z zarzutem strony, że decyzje w sprawie zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, co w szczególności miałoby wynikać z faktu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy złożony wniosek był niekompletny, wezwania strony do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora wbrew obowiązującym przepisom prawa oraz przeprowadzenia tego rodzaju badań przyrządu pomiarowego, które nie zostały przewidziane przepisami prawa.

Organ podniósł, że postępowanie było prowadzone na podstawie art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o miarach i przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 8f ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o miarach, w myśl którego w wyniku przeprowadzonego badania typu, Prezes GUM może wydać stosowną decyzję, określoną w tym przepisie. Zgodnie z art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o miarach badanie typu przyrządu pomiarowego obejmuje analizę dokumentów i badanie charakterystyk technicznych oraz metrologicznych określonej liczby egzemplarzy reprezentujących typ przyrządu pomiarowego. Art. 8d ust. 2 ustawy Prawo o miarach stanowi natomiast, że do wniosku o zatwierdzenie typu dołącza się dokumentację niezbędną do przeprowadzenia badania typu, a w szczególności dokumentację techniczno-konstrukcyjną typu przyrządu pomiarowego oraz przynajmniej jeden egzemplarz przyrządu pomiarowego reprezentujący typ, który ma zostać zatwierdzony.

Wezwanie do uzupełnienia braków, stosownie do art. 8e ustawy Prawo o miarach następuje dopiero wówczas, gdy dane zawarte we wniosku o zatwierdzenie typu nie są kompletne lub nie zostały do niego dołączone wymagane dokumenty. Jeżeli wnioskodawca nie uzupełni wniosku w terminie, wniosek ten pozostawia się bez rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przeprowadzenia badania typu polegającego na analizie dołączonej do wniosku dokumentacji oraz szczegółowym badaniu analizatora spalin, stosownie do żądania zawartego we wniosku z dnia 19 października 2005 roku o zatwierdzenie typu tego przyrządu pomiarowego. Zdaniem organu złożony wniosek umożliwiał rozpatrzenie sprawy, przeprowadzenie odpowiednich badań i dokonanie oceny, czy typ analizatora spełnia wymagania określone przepisami prawa, która to ocena okazała się w konsekwencji negatywna. Z tego względu brak jest przesłanek, aby kwestionować wydane rozstrzygnięcie ze względów dotyczących jego podstawy prawnej.

Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar bezzasadny jest również zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ orzekał w ramach posiadanych kompetencji, a wszystkie podjęte przez niego czynności przeprowadzono na podstawie obowiązujących przepisów. W szczególności nietrafnie strona podnosi, że wezwanie jej do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora pozostawało w sprzeczności z obowiązującym prawem. Informowanie strony o niespełnieniu przez przyrząd wymagań, wzywanie do usunięcia tych wad miało na celu wskazanie stronie działań, po których przeprowadzeniu organ mógłby wydać decyzję zatwierdzenia typu.

W tym stanie rzeczy były to czynności podejmowane dla dobra strony. Poza tym organ powinien prowadzić tak postępowanie, aby wykazać, czy badany przyrząd spełnia wymagania ustalone przepisami. W niniejszej sprawie istotną kwestią był brak w badanym analizatorze osobnego zaopatrzonego w układ filtracyjny, pochłaniający węglowodory wlotu przeznaczonego do doprowadzania z zewnątrz powietrza służącego do sprawdzania i regulacji punktu zerowego. Przyrządy elektroniczne posiadające oprogramowanie, które wykonują część swoich czynności automatycznie muszą posiadać środki służące do komunikacji z użytkownikiem. Tak więc wnioskodawca zobowiązany był do dokonania stosownych zmian w oprogramowaniu, gdyż przedstawiony do zatwierdzenia typu analizator spalin samochodowych nie spełnia wymagań określonych w § 4 rozporządzenia.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej, jakoby zachodziła przesłanka do stwierdzenia nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. organ wskazał, że uzasadnienie decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku zawiera szczegółowe wyjaśnienie organu administracji w kwestii prawnej kontroli metrologicznej analizatora oraz przedłożenia przez stronę protokołu badań wykonanych przez S. Ltd. Organ wskazał, że protokół ten nie może być rozstrzygającym dowodem w sprawie, albowiem nie jest dokumentem o charakterze zatwierdzającym typ, tj. dokumentem potwierdzającym dokonanie przez właściwą jednostkę metrologiczną ponownej kontroli metrologicznej analizatora spalin, pozwalającym na jego uznanie za równoważne zatwierdzenia typu w trybie art. 8a ust. 2 ustawy-Prawo o miarach.

Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar zarzut, że kwestionowane decyzja została wydana przez organ niewłaściwy jest w sposób oczywisty nietrafny. W myśl art. 157 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach określonych w art. 156 k.p.a. właściwy jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze - ten organ. Natomiast zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 kpa "ministrem" w rozumieniu ustawy są m. in. kierownicy centralnych urzędów administracji rządowej podlegli, podporządkowani lub nadzorowani przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, zgodnie zaś z art. 10 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku Prawo o miarach Prezes Głównego Urzędu Miar jest centralnym organem administracji rządowej.

Odnośnie udziału skarżącej w postępowaniu administracyjnym organ podniósł, że była ona wyczerpująco informowana o przebiegu sprawy, o czym świadczą pisma stanowiące odpowiedzi na zgłoszone przez nią pytania. Poza tym była ona zawiadomiona o planowanym na dzień 30 czerwca 2006 roku badaniu przedmiotowego przyrządu, otrzymała program tego badania oraz została zaproszona do wzięcia w nim udziału, z której to możliwości nie skorzystała. Wnioskodawczyni nie wykorzystała również możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w toku postępowania oraz wypowiedzenia się na ich temat, do czego była wezwana pismem z dnia 5 lipca 2006 roku.

Z tych wszystkich względów, zdaniem organu, nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku wniosku złożonego przez stronę, Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2009 roku.

W uzasadnieniu decyzji podniósł, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Organ orzekający o nieważności nie może zatem rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Ustosunkowując się do zebranego w sprawie materiału dowodowego Prezes Głównego Urzędu Miar odniósł się do tych zarzutów, które w jego ocenie zmierzały do wykazania, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony, że "decyzję oparto na niejednoznacznych wynikach badań analizatora [...], które były przeprowadzone w czerwcu 2006 roku, przy jednoczesnym zignorowaniu pozytywnych wyników badania przeprowadzonego przy obecności strony w dniu 25 kwietnia 2006 roku".

W protokole badań przedmiotowego przyrządu pomiarowego, przeprowadzonych w dniu 25 kwietnia 2006 roku i podpisanym przez stronę stwierdzono jednoznacznie, że przyrząd nie spełnia dwóch wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. z 2004 roku Nr 7, poz. 58). Po pierwsze ustalono, że "brak jest dodatkowego wlotu wyposażonego w układ filtracyjny pochłaniający węglowodory, doprowadzający powietrze z otoczenia i do regulacji punktu zerowego", po drugie, że "przyrząd jest cały czas w trybie pomiarowym podczas podawania mieszanki kontrolnej (spalin) co wskazuje, że badany przyrząd nie spełnia wymagania określonego w § 12 ust 2 pkt 2 w sprawie wymagań dla analizatorów spalin samochodowych".

W związku z polemiką strony ze stwierdzeniami zawartymi w protokole oraz z wprowadzeniem przez nią zmian w oprogramowaniu analizatora [...] w dniach 9, 12 i 30 czerwca 2006 r. zostały przeprowadzone ponowne badania powyższego przyrządu pomiarowego, które jednoznacznie potwierdziły, że zgłoszony przez stronę do zatwierdzenia typu przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań rozporządzenia, w tym wymagania dotyczącego wykrywania pozostałości węglowodorów, które zgodnie z § 12 ust 2 pkt 1 rozporządzenia powinno być wykonywane automatycznie przed każdym pomiarem.

Wyniki badań zostały szczegółowo opisane w decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku i nie zostały skutecznie przez stronę podważone.

Odnosząc się do zarzutu fałszowania wyników badań z czerwca 2006 roku organ podniósł, że "fałszowanie" wyników badań, a co za tym idzie dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie tych badań (protokołu badań) może mieć miejsce wówczas, gdy nastąpiło sfałszowanie podpisu na dokumencie, przerobienie dokumentu lub podanie nieprawdziwych danych w dokumencie potwierdzającym daną czynność. W niniejszej sprawie żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca.

Prezes Głównego Urzędu Miar podniósł, że badania przedmiotowego analizatora zostały przeprowadzone z zachowaniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady pisemności.

Ustosunkowując się do zarzutu prowadzenia badań przez pracownika podlegającego, według strony, wyłączeniu z mocy prawa organ podał, że istnienie okoliczności uzasadniających wyłączenie pracownika nie zostało przez stronę uprawdopodobnione, jak również nie wykazano zaistnienia przesłanek powodujących owo wyłączenie z mocy prawa.

Na decyzję z dnia [...] stycznia 2010 roku E. W.-B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., którą uzupełniła pismami procesowymi, gdzie podsumowując swoje stanowisko stwierdziła, że domaga się stwierdzenia nieważności głównie z tych przyczyn, że ze względu na datę jej wydania była to decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, decyzja była wydana pomimo tego, że przed jej wydaniem do organu, który ją wydał nie wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja była przygotowywana przez przedstawiciela organu, który z mocy prawa powinien być wyłączony z tego postępowania, była wydana pomimo tego, że strona przed jej wydaniem nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co pozbawiało stronę możliwości obrony swoich praw. Tryb wydania decyzji bez wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy pozbawiał stronę możliwości obrony swoich praw przez skuteczne złożenie skargi do WSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę.

Uzasadniając oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rzeczą Sądu w niniejszej sprawie było skontrolowanie legalności rozstrzygnięć, wydanych przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w toku postępowania nadzorczego, tj. postępowania z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione zostały w art. 156 § 1 k.p.a. Strona we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzuciła organowi, że kwestionowana decyzja została wydana przez organ bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa jak również, że decyzja ta zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa).

Sąd w całości podzielił stanowisko organu, albowiem uznał, że wykazywane wadliwości w/w decyzji nie stanowią dostatecznych podstaw do stwierdzenia jej nieważności, dlatego też zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2010 roku utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2009 roku odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. zostały wydane bez podstawy prawnej, Sąd I instancji stwierdził, że przesłankę do stwierdzenia nieważności w postaci "wydania decyzji bez podstawy prawnej" należy rozumieć w ten sposób, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2003 r.).

Natomiast w niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie na podstawie art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz na podstawie k.p.a. Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych stanowił art. 8f ust. 3 pkt 3 w/w ustawy o miarach.

Dalej WSA wyjaśnił, że podnoszone przez stronę wadliwości w postaci prowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy złożony wniosek był niekompletny, wezwania strony do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora wbrew obowiązującym przepisom prawa oraz przeprowadzania tego rodzaju badań przyrządu pomiarowego, które nie zostały przewidziane przepisami prawa mogą być rozważane w kontekście zaistnienia przesłanki "wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa". Owo zaś pojęcie oznacza naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażone stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H.

Beck Warszawa 2003 r. s. 722). WSA ocenił, że Prezes Głównego Urzędu Miar prawidłowo uznał, że przedstawione przez stronę argumenty nie uzasadniają postawienia zarzutu rażącego naruszenia prawa w toku postępowania o zatwierdzenie typu analizatorów spalin samochodowych. Organ nie wzywał strony stosownie do art. 8e ustawy Prawo o miarach do uzupełnienia braków, albowiem uznał, że wniosek strony i dołączone do niego dokumenty pozwalają na nadanie biegu sprawie, tj. prowadzenia postępowania nad merytoryczną zasadnością wniosku. W toku podejmowanych czynności po przeanalizowaniu dokumentacji, przedstawionej przez stronę, organ miał prawo, zgodnie z regułą przewidzianą w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wezwać stronę do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora po to, aby doprowadzić do spełnienia przez badany przyrząd pomiarowy wymagań przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. Nr 7, poz. 58), a w efekcie końcowym uwzględnić wniosek strony.

Analogicznie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ, co w niniejszej sprawie miało miejsce, zobowiązany jest do przeprowadzenia niezbędnych badań w celu ustalenia, czy badany przyrząd spełnia wymagania zawarte w przepisach prawa.

Reasumując, WSA stwierdził, że Prezes Głównego Urzędu Miar, prowadząc postępowanie o zatwierdzenie typu analizatorów spalin i podejmując czynności zakwestionowane przez stronę rażąco nie naruszył przepisów prawa, co uzasadniało brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku. Stanowisko w tym przedmiocie organ dostatecznie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, przez co wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia art. 6, 80, 81 kpa.

Odnosząc się do kolejnej, wykazywanej przez stronę przesłanki stwierdzenia nieważności, tj. istnienia wad powodujących nieważność z mocy samego prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa) WSA stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 roku posiadała wady istniejące od chwili jej wydania, a więc tkwiące w jej elementach.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi wyrażającego się w tym, że organ uchybił przepisowi art. 6 kpa w związku z art. 80 kpa, gdyż zignorował fakt, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2006 roku została wydana na podstawie nieprawomocnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006 roku przekazującego Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako właściwemu w sprawie skargę strony z dnia 27 lipca 2006 roku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2006 roku skierowaną do Ministra Gospodarki, Sąd stwierdził, że w myśl art. 65 § 1 k.p.a. "jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie". Stąd też Minister Gospodarki po otrzymaniu pisma strony z dnia 27 lipca 2006 roku wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 roku w przedmiocie przekazania wniosku strony o stwierdzenie nieważności Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie. Postanowienie to przesłano do wiadomości Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu 24 sierpnia 2006 roku.

W dniu następnym, tj. [...] sierpnia 2006 roku organ wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy swoją poprzednią decyzję Nr [...]. Wprawdzie organ rozstrzygnął wniosek jeszcze przed uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 21 sierpnia 2006 roku, jednakże nie można uznać tego za naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności, gdyż w ostatecznym wyniku nie doszło do naruszenia przepisów prawa o właściwości, albowiem Prezes Głównego Urzędu Miar orzekał w sprawie jako organ właściwy.

Sąd wskazał, że innym zagadnieniem jest potraktowanie wniosku strony z dnia 27 lipca 2006 roku jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wiąże się to z kwestią dopuszczalności złożenia przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przed upływem terminu do jej zaskarżenia. Sąd stwierdził, że dyskusyjna jest możliwość stwierdzania nieważności decyzji ostatecznych, a rozpoznając sprawę ponownie organ nie jest związany granicami odwołania, podczas gdy ta możliwość odpada, gdy strona skorzysta z prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd stwierdził, że i w tym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Rozważając kolejny zarzut skargi, tj. naruszenie przez organ art. 6 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 24 § 1 ust. 6 k.p.a. poprzez zignorowanie okoliczności, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia typu była przygotowana przez przedstawiciela organu, który z mocy prawa powinien być wyłączony z tego postępowania Sąd stwierdził, że nie jest to przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, lecz przesłanka wznowieniowa (art. 145 § 1 pkt 3) k.p.a.

Analogicznie sprawa przedstawia się co do kolejnej podstawy wykazywanej przez stronę, tj. decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 roku była wydana pomimo tego, że strona przed jej wydaniem nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, co pozbawiało stronę możliwości obrony swoich praw. Jest to również podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), a zaistnienie jej może być rozważane w toku wznowienia postępowania.

Wyrok ten E. W.- B. zaskarżyła skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie:

1.art. 134 § 1 p.p.s.a., przez to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice mimo, iż w danej sprawie powinien to uczynić oraz naruszenia tego przepisu, w ten sposób, iż Sąd będąc zobowiązanym rozstrzygać w granicach danej sprawy, nie rozpatrywał przedmiotu skargi. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej drugi z zarzutów strona opiera na stwierdzeniu, że Sąd przyjął za organem, że podstawę materialno prawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowiły wskazane przepisy ustawy Prawo o miarach, co byłoby prawidłowe gdyby przedmiotem oceny Sądu była decyzja z [...] lipca 2006 r., podczas gdy przedmiotem zaskarżenia była decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r.

1. 2. art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (dalej p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem.
2. 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia przez Prezesa GUM przepisów art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zignorowanie proceduralnych ograniczeń wynikających z: przepisów art. 65 § 1 zdanie 2 k.p.a.; przepisów art. 125. § 1. k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a.; przepisów art. 110 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.; przepisów art. 127 § 3 k.p.a.; oraz przepisów art. 156. § 1 ust 4) k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. W konsekwencji w postępowaniu o zatwierdzenie typu dla analizatora spalin samochodowych wydanie skarżonej decyzji nr [...] z dnia [...].08.2006r z rażącym naruszeniem prawa, wobec nie wpłynięcia do Prezesa GUM wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją [...]. W ocenie skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę winien był również stwierdzić bezprawność działania Prezesa GUM polegającego na samoistnym uznaniu się (przed 25.08.2006r.) za organ właściwy do rozpoznania wniosku strony (pisma z 27.07.2006r nr [...]) wniesionego do innego organu (Ministra Gospodarki). W związku z tym Sąd winien był stwierdzić, iż decyzja nr [...] jako, że była wydana przed przekazaniem do Prezesa GUM w/w pisma jako organowi właściwemu w sprawie, to została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji na podstawie art. 156. § 1 ust. 1 k.p.a.
3. 4. art. 146 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd nie dokonał prawnej oceny postanowienia Ministra Gospodarki nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r i nie stwierdził bezskuteczności czynności wyrażonej tym postanowieniem. A zaniechanie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
4. 5. art. 141 § 4 p.p.s.a., co polegało, w ocenie skarżącej, na przyjęciu stanu faktycznego przyjętego przez organ i sąd I instancji, niezgodnie ze stanem prawnym i rzeczywistością. W konsekwencji tego doszło także naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zignorowanie proceduralnych ograniczeń wynikających z przepisów art. 65 § 1 zdanie 2 k.p.a.; z przepisów art. 125. § 1. k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a.; przepisów art. 110 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.; przepisów art. 127 § 3 k.p.a.; przepisów art. 156. § 1 ust 4) k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. oraz przepisów art. 156. § 1. ust.
5. 1) i ust 2) k.p.a.
6. 6. art. 141§4 p.p.s.a. poprzez to, że Sąd I instancji podczas sądowej kontroli skarżonej decyzji dokonał niewystarczających oraz błędnych ustaleń faktycznych oraz nie dostrzegł uchybień proceduralnych organu administracyjnego, które mogły mieć wpływ na treść decyzji, co wyrażało się tym, że:

Sąd I instancji błędnie w tym postępowaniu ustalił, że przed wydaniem skarżonej decyzji z [...].08.2006r Minister Gospodarki przekazał skargę strony z 27.07.2006r (pismo nr [...]) – Prezesowi GUM jako właściwemu w sprawie. To ustalenie sądu I instancji stanowi naruszenie przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Dokonując oceny złożonej skargi na decyzją Prezesa GUM, Sąd nie dostrzegł uchybień proceduralnych organu administracyjnego, a uchybienia te miały wpływ na treść zaskarżonej decyzji, co z kolei przesądza, że zaniechanie sądu dokonania kontroli tych uchybień wpłynęło na treść wyroku oddalającego skargę. Zdaniem skarżącej, uszło uwadze WSA, iż przywoływane - w petitum skarżonej Decyzji Prezesa GUM nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r - pismo z dnia 7 sierpnia 2006r. nr [...] określane tam jako uzupełnienie do wniosku z dnia 27 lipca 2006r nr [...] nie mogło być takim uzupełnieniem, ponieważ w żaden sposób nie nawiązywało do pisma z 27 lipca 2006 r.

Obszerne uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się przede wszystkim do podważania skuteczności przekazania Prezesowi GUM wniosku strony z dnia 27 lipca 2006r. postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes GUM wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, nie podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła, że WSA w sentencji wyroku wadliwie określił przedmiot rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną decyzją, ponieważ wskazał, że była to decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych. Z takiego zapisu strona wywnioskowała, że kontrolowana przez Sąd decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności, dotyczy decyzji merytorycznej w przedmiocie zatwierdzenia typu analizatorów wydanej w I instancji dnia [...] lipca 2006r. Stanowisko strony jest błędne. Z sentencji wyroku oraz jego uzasadnienia nie wynika, aby przedmiotem oceny WSA była decyzja Prezesa GUM odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2006 r. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Prezesa GUM odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2006 r., która była decyzją wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Prezesa GUM.

Decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy była – tak jak decyzja wydana w I instancji - decyzją w przedmiocie odmowy zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych. W postępowaniu administracyjnym, które jest postępowaniem dwuinstancyjnym decyzje wydane w obu instancjach są decyzjami, których przedmiot postępowania jest ten sam. Ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy nie sprowadza się bowiem jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale wymaga ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zarówno decyzja Prezesa GUM z dnia [...] lipca 2006 r. odmawiająca zatwierdzenia typu analizatora jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa GUM z dnia [...] sierpnia 2006 r. były decyzjami wydanymi w sprawie zatwierdzenia typu analizatora.

Z dokonania przez WSA w uzasadnieniu wyroku, oceny decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. wnosząca skargę kasacyjną wywodzi zarzut naruszenia art.134§1 p.p.s.a. podnosząc, iż Sąd orzekając wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy. Zarzut tej jest oczywiście nieuzasadniony.

Prawidłowo Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej, uznał ten zarzut za nieuzasadniony i wskazał, że organ prowadził postępowanie na podstawie art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz na podstawie k.p.a., a podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych stanowił art. 8f ust. 3 pkt 3 w/w ustawy o miarach. Kwestia braku podstaw do uznania, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia wskazanych przepisów ustawy o miarach została szeroko uzasadniona przez Sąd I instancji.

Skontrolowanie przez Sąd I instancji tego, czy zaskarżoną decyzją zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. z powodu braku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa oraz uznania, że decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, wymagało odniesienia się do decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2006 r. i dokonania ich oceny w świetle przepisów ustawy Prawo o miarach. Dokonanie takiej oceny strona skarżąca błędnie uznała za wyjście Sądu poza granice sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art.1§ 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a) oraz art. 3§2 p.p.s.a. NSA wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast art. 1 § 2 p.u.s.a. kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei powołany przez skarżącą art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnął sprawę wydając wyrok, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia ww. przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony.

Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art.146§1 i art.135 p.p.s.a w związku z art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis art.146 dotyczy sytuacji, gdy Sąd rozstrzyga sprawę, w której przedmiotem oceny jest akt lub czynność, o których mowa w art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznanej sprawie przedmiotem postępowania były decyzje Prezesa GUM, do których wymienione przepisy nie mają zastosowania, bowiem Sąd gdyby uwzględnił skargę na decyzje, to orzekał by na podstawie art.145 p.p.s.a., a nie art.146 p.p.s.a. Skarżąca upatruje naruszenia ww. przepisów w niestwierdzeniu przez Sąd bezskuteczności postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. NSA zwraca uwagę, iż dokonując oceny decyzji z dnia [...] sierpnia 2006r. w świetle tego czy nie istniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, WSA oceniał skuteczność postanowienia Ministra Gospodarki, nie miał jednak możliwości – nawet gdyby uznał postanowienie za niezgodne z prawem (co nie miało miejsca) - do wyeliminowania go z obrotu na podstawie art.135 p.p.s.a., ponieważ postanowienie to nie zostało wydane w postępowaniu prowadzonym w sprawie będącej teraz przedmiotem orzekania sądów WSA i NSA.

Obecne postępowanie sądowe jest postępowaniem w sprawie decyzji z [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006r., a nie w sprawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r.

Niewątpliwie rację ma strona, podnosząc, iż sprawa powinna być rozpatrywana w kontekście tego, czy decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a. uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Rozpatrzenie sprawy pod kątem zgodności decyzji z przepisami k.p.a. nie zwalniało sądu od dokonania jej oceny pod kątem zastosowanych przepisów prawa materialnego, co zostało wyżej wyłożone.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzuty, z których strona wywodzi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa GUM z dnia [...] sierpnia 2006 r. są zarzutami dotyczącym postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r., którym Minister Gospodarki przekazał pismo strony żądające stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. (rozpoznane jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) Prezesowi GUM zgodnie z właściwością. Strona podniosła, że w postanowieniu tym wskazano, iż dotyczy ono wniosku przedsiębiorstwa R. sp. z o.o. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006r., a więc, w ocenie strony, było skierowane do osoby nie będącej stroną postępowania.

Skarżąca zarzuciła Sądowi, że nie ustalił, iż postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. nigdy nie zostało skutecznie doręczone skarżącej, co w jej ocenie oznacza, że Sąd nie dokonał oceny materiału dowodowego wynikającego z akt sprawy. Brak skutecznego doręczenia postanowienia powoduje, w ocenie strony, że nie może ono wywołać skutków prawnych, czynność w nim wyrażona jest bezskuteczna, a Sąd nie stwierdzając w tej sytuacji bezskuteczności czynności wyrażonej w postanowieniu naruszył przepisy art.146§1 w zw. z art.135, art.3 §2 pkt 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów strony skarżącej związanych z postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]. Postanowieniem tym Minister Gospodarki przekazał na podstawie art.65§1 k.p.a. Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Minister Gospodarki wskazał, że był to wniosek przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o.

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów należy wyjaśnić, że postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. zostało doręczone skarżącej E. W. B., co strona sama potwierdziła w zażaleniu z dnia 5 września 2006 r., w którym napisała, iż postanowienie to zostało "doręczone listem zwykłym w dniu 31.08.2006r." Fakt doręczenia postanowienia dnia 31.08.2006 r. listem zwykłym strona skarżąca potwierdziła również w skardze wniesionej do WSA. Przewidziany w art.39 k.p.a. obowiązek doręczania pism za pokwitowaniem ma znaczenie dla celów dowodowych, doręczenie bez zachowania tej formy nie stanowi, wbrew stanowisku skarżącej, o bezskuteczności doręczenia. Wobec faktu, że z ww. postanowienia w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że dotyczy ono wniosku o stwierdzenie nieważności określonej decyzji Prezesa GUM z dnia [...] lipca 2006 r. adresowanej do strony skarżącej oraz wobec faktu, że stronie skarżącej zostało ono skutecznie doręczone, a adresat postanowienia Prezes Głównego Urzędu Miar po otrzymaniu postanowienia, nie mógł mieć wątpliwości jakiego postępowania ono dotyczy, NSA uznał, iż brak jest podstaw do uznania, że błędne oznaczenie w postanowieniu autora przekazywanego wniosku stanowiło rażące naruszenie prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu prawnego.

Nie można również pominąć tego, że niewątpliwą przyczyną błędnego oznaczenia podmiotu składającego wniosek był fakt, że wniosek został napisany na papierze z nadrukiem "R. Sp. z o.o." i podpisany "E. W. – B. upoważniony przedstawiciel K. Ltd, w sprawie zatwierdzenia typu dla [...] Prezes Zarządu R. Sp. z o.o."

Nieuzasadniony jest zarzut, iż Prezes GUM wydał decyzję z [...] sierpnia 2006 r. przed wpłynięciem do niego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, bowiem jak wyżej wyjaśniono postanowienie o przekazaniu wniosku do rozpoznania zgodnie z właściwością zostało wydane dnia [...] sierpnia 2006 r. Należy zwrócić uwagę, iż wskazywany przez stronę przepis art.130 k.p.a. stanowiący, że przed upływem terminu do niesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, nie ma zastosowania do postanowień (art. 126 k.p.a.).

NSA wskazuje, że WSA w uzasadnieniu wyroku prawidłowo ocenił kwestię uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Miar do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. ustalając, że Prezes GUM wydał decyzję na podstawie nieprawomocnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006 r. przekazującego mu jako właściwemu w sprawie skargę strony z 27 lipca 2006 r. skierowaną do Ministra Gospodarki. Sąd wskazał również, że postanowienie to zostało przesłane Prezesowi GUM w dniu 24 sierpnia 2006 r. Sąd I instancji zauważył również, że wprawdzie organ rozstrzygnął wniosek przed uprawomocnieniem się postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006 r., to jednak nie można tego uznać za naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności, gdyż w ostatecznym wyniku nie doszło do naruszenia przepisów prawa o właściwości, bo Prezes Głównego Urzędu Miar orzekał w sprawie jako organ właściwy. Minister Gospodarki przekazując Prezesowi GUM postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. pismo strony, którego rozpoznanie należało do kompetencji Prezesa GUM działał zgodnie z art.65§1 k.p.a.

Dlatego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 145§1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. oraz art.151 p.p.s.a. w zw. z art. 6,7, 65§1, 125§1 k.p.a. i 156§1 pkt 4 k.p.a. W ww. działaniu organów administracji nie można również stwierdzić naruszenia art.39 czy 125§1 k.p.a.

Nie należało do kompetencji Sądu w tym postępowaniu dokonywanie oceny czy w sprawie nie powinno nastąpić umorzenie postępowania administracyjnego, wobec – jak podnosi strona - wygaśnięcia z dniem 30 października 2006 r. przepisów pozwalających Prezesowi GUM na wydanie zatwierdzenia typu dla analizatorów spalin samochodowych. Postępowanie w sprawie wydania zatwierdzenia typu analizatorów zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2006 r. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r.

Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.141§4 p.p.s.a. jest nieuzasadniony, bowiem uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy. NSA nie stwierdził również, aby ustalenia faktyczne WSA były nieprawidłowe. Skarżąca nie wskazała jaki wpływ na wynik sprawy miało nieprawidłowe, w jej ocenie, przywołanie w petitum decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. pisma z dnia 7 sierpnia 2006 r., określanego jako uzupełnienie wniosku. Ponadto należy wskazać, że kwestia prawidłowości ustaleń faktycznych czy też prawidłowości zastosowania przepisów prawa nie może być kwestionowana zarzutem naruszenia przepisu regulującego wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku.

Należy również zauważyć, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że niektóre ze wskazanych przez skarżącą okoliczności, np. przygotowanie decyzji przez przedstawiciela organu wyłączonego z postępowania lub niebranie przez stronę udziału w postępowaniu, nie są przesłankami do stwierdzenia nieważności, ale przesłankami wznowieniowymi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a.