Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. (dalej: WSA w G. W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Go 513/12 oddalił skargę D. [...] spółki jawnej w S. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] nakładającą karę pieniężną za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] marca 2011 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Z. G. o godz. [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymali do kontroli pojazd [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Ustalono, że M. M. wykonywał na rzecz Spółki międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Niemiec do Polski. Kierowca okazał do kontroli m.in. kartę kierowcy z tachografu cyfrowego. Analiza tej karty wykazała, że przy wykonywaniu przewozu drogowego kierowca dopuścił się 10 naruszeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu. Kontrolę udokumentowano protokołem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. M. M. wniósł do niego zastrzeżenia.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. działając na podstawie właściwych przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej: u.t.d. i rozporządzenia (WE) 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE z dnia 11 kwietnia 2006 r. L 102, s. 1 ze zm.), dalej: "rozporządzenie (WE) 561/2006" nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej kwocie 1.850 zł za:
- 1. skrócenie o 18 minut dziennego okresu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. [...] w dniu [...] marca 2011 r. do godz. [...] w dniu [...] marca 2011 r. – kara 100 zł;
- 2. przekroczenie o 1 godzinę i 11 minut maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu [...] marca 2011 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...] – kara 550 zł;
- 3. przekroczenie o 2 godziny i 29 minut maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu [...] marca 2011 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...] – kara 950 zł;
- 4. skrócenie o 1 godzinę i 38 minut tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w okresie rozliczeniowym trwającym od godz. [...] w dniu [...] marca 2011 r. do godz. [...] w dniu [...] marca 2011 r. – kara 150 zł;
- 5. skrócenie o 14 minut dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. [...] w dniu [...] marca 2011 r. do godz. [...] w dniu [...] marca 2011 r. – kara 100 zł.
Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że zgromadzone w sprawie dowody, w tym wydruki danych z karty kierowcy jednoznacznie wskazywały, że stwierdzonych naruszeń dopuścił się M. M. jako kierowca pracujący dla Spółki, więc karę pieniężną należało nałożyć na Spółkę.
Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Rz. uchylił decyzję organu I instancji w całości w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), dalej: "ustawa zmieniająca" i działając m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 4 pkt 22 lit. h) zmienionej u.t.d. nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej kwocie 1.750 zł za:
- 1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 18 minut w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od [...] marca 2011 r. godz. [...] do [...] marca 2011 r. godz. [...] (lp. 5.3.1 zał. nr 3 do u.t.d.) – kara 100 zł;
- 2. przekroczenie w dniu [...] marca 2011 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...] maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 11 minut (lp. 5.2.1, 5.2.2 zał. nr 3 do u.t.d.) – kara 550 zł;
- 3. przekroczenie w dniu [...] marca 2011 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...] maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 29 minut (lp. 5.2.1, 5.2.2 zał. nr 3 do u.t.d.) – kara 950 zł;
- 4. skrócenie o 1 godzinę i 38 minut tygodniowego czasu odpoczynku w okresie rozliczeniowym trwającym od [...] marca 2011 r. godz. [...] do [...] marca 2011 r. godz. [...] (lp. 5.4.1, 5.4.2 zał. nr 3 do u.t.d.) – kara 150 zł oraz stwierdził brak podstaw prawnych do wymierzenia Spółce kary pieniężnej za skrócenie o 14 minut dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. [...] dnia [...] marca 2011 r. do godz. [...] dnia [...] marca 2011 r., ponieważ skrócenie dziennego czasu odpoczynku do 15 minut nie jest karane.
Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, uzupełniony o protokół przesłuchania M. M. ponad wszelką wątpliwość warunkował nałożenie kary pieniężnej za wykazane naruszenia prawa.
W skardze do WSA w G. W. Spółka argumentowała, że winę za stwierdzone naruszenia prawa ponosi kierowca, który wykonywał przewóz w dniu kontroli. W ocenie Spółki z treści uzasadnienia decyzji nie wynika jaki był jej wpływ na te naruszenia i dlaczego to jej przypisuje się winę i nakłada karę. Spółka uznała, że nie może ponosić odpowiedzialności za samowolne działanie kierowcy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Rz. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 13 września 2012 r. WSA w G. W. oddalił skargę.
Sąd I instancji wskazał, że z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa zmieniająca u.t.d. Zgodnie z treścią art. 10 ustawę stosuje się do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie.
Sąd I instancji stwierdził, że pobranie podczas kontroli w dniu [...] marca 2011 r. danych z karty pracy kierowcy i tachografu cyfrowego było prawidłowe. W oparciu o nie organ był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów u.t.d, przy czym z treści art. 15 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE z dnia 31 grudnia 1985 r. L 370, s. 8 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 07, t. 1, s. 227), dalej: "rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85" w zw. z art. 26 rozporządzenia (WE) 561/2006 wynika, że dane te mogły dotyczyć dnia bieżącego oraz 28 dni poprzednich.
Sąd I instancji określił, że głównym przedmiotem sporu miedzy stronami jest odpowiedzialność Spółki za zaniechania lub działania jej kierowcy. W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały jakiekolwiek zdarzenia lub okoliczności, których skarżąca Spółka, będąc przedsiębiorcą wykonującym przewóz w ramach działalności gospodarczej nie mogła przewidzieć. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów i nie wskazała żadnych okoliczności, które by mogły uwolnić ją od odpowiedzialności w oparciu o art. 93 ust. 7 u.t.d.
Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców tak, aby mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) 561/2006. W myśl art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się jego kierowcy.
Art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 pozwalający na odstępstwa od przestrzegania art. 6 – 9 tego aktu ma charakter wyjątku i jako taki powinien być interpretowany. Tylko pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6 – 9 rozporządzenia w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i ładunku. Dlatego przedsiębiorca układając plan pracy powinien uwzględnić potrzebę odebrania przez kierowcę odpoczynku oraz założyć pewien margines błędu na wypadek wystąpienia dodatkowych okoliczności – brak miejsc na parkingu, korek, itp.
Nie można bowiem dopuszczać do sytuacji, w których przedsiębiorca wymagać będzie, by jego kierowcy odbierali odpoczynki jedynie na terenie bazy lub w miejscu docelowym i przez to wielokrotnie przekraczali normy prowadzenia pojazdu oraz skracali dzienne odpoczynki. Wprawdzie kierowanie pojazdem z reguły odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, niemniej wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. W istocie takie rozumienie tego obowiązku powodowałoby, że przedsiębiorca mógłby powołać się na "brak wpływu", czy "okoliczności, których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów.
Sąd I instancji podkreślił, że odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców jest możliwe w szczególnych okolicznościach i jego przyczyna powinna być zaznaczona odręcznie na wykresówce lub wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy, najpóźniej po przybyciu do miejsca postoju. W sprawie wymogi te nie zostały spełnione. Organ dostatecznie wyjaśnił, dlaczego wskazywane przez Spółkę okoliczności nie mogą skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności za naruszenia w zakresie skrócenia czasu odpoczynku kierowcy, przy czym ocena ta nie była dowolna. Prawidłowe jest też jego stanowisko, że przedsiębiorca powinien tak organizować wykonywaną przez siebie działalność, by kierowcy mieli czas na odpoczynek. Nie ma tu znaczenia kwestia osiągnięcia niezbędnego miejsca postoju, określona w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006.
Wbrew twierdzeniu skargi ustalenia faktyczne, które skutkowały nałożeniem kary zostały oparte na dowodach przeprowadzonych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. Zasadą przy wykonywaniu transportu drogowego jest obowiązkowa rejestracja czasu pracy kierowcy przy pomocy zainstalowanego w pojeździe tachografu. Obowiązek ten wynika z treści przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz rozporządzenia (WE) 561/2006. W tej sprawie analiza kontrolowanych wykresówek i zapisów na ich odwrocie pozwoliła organowi na ustalenie niespełniania cytowanego w przepisie warunku. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby, że instalacja urządzeń rejestrujących i obowiązek przestrzegania oraz dokumentowania czasu pracy kierowców przy pomocy wykresówek nie spełniałyby swojej funkcji. W szczególności Sąd I instancji nie podzielił zarzutów Spółki dotyczących błędnych wyliczeń czasu postoju w dniach [...] i [...] marca 2011 r. Zarzuty te opierają się bowiem na dowolnej ocenie stanu faktycznego i nie znajdują oparcia w aktach sprawy.
Z wymienionych powodów WSA w G. W. uznał, że organy zebrały w sposób wyczerpujący i trafnie oceniły cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich twierdzeń strony, a także szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Skoro Spółka wykonywała przewóz drogowy z naruszeniem prawa, to karę pieniężną nałożono zasadnie i w prawidłowej wysokości.
II
Skargę kasacyjną złożyła Spółka.
Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zrzuciła naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że organ wydający zaskarżoną decyzję rozpatrzył niniejszą sprawę w sposób prawidłowy, przez co Sąd błędnie ustalił, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do nałożenia kary pieniężnej za rzekome naruszenia prawa, polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 18 minut w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od [...] marca 2011 r. godz. [...] do [...] marca 2011 r. godz. [...], przekroczenie w dniu [...] marca 2011 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...] maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 11 minut, przekroczenie w dniu [...] marca 2011 r. w okresie od godziny [...] do godz. [...] maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 29 minut, skrócenie o 1 godzinę i 38 minut tygodniowego czasu odpoczynku w okresie rozliczeniowym trwającym od [...] marca 2011 r. godz. [...] do [...] marca 2011 r. godz. [...], co w konsekwencji skutkowało tym, że Sąd oparł wyrok wyłącznie na ustaleniach organu znajdujących się w decyzji. Sąd nie przeprowadził własnej analizy akt sprawy. Uzasadnienie wyroku stanowi powtórzenie argumentacji faktycznej i prawnej organu, a z jego treści nie wynika jakie podstawy prawne zostały przypisane do poszczególnych naruszeń;
- 2. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 w zw. z art. 12 i art. 6-9 rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. i załączników wprowadzonych znowelizowaną u.t.d. tj. załącznika nr 1, 2, 3 w zakresie przyjęcia przez Sąd I instancji, że zaszły podstawy do uznania istnienia przesłanek do ukarania skarżącej za rzekome naruszenia dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz w zakresie uznania przez Sąd I instancji braku zaistnienia przesłanek zwolnienia pracodawcy – od odpowiedzialności, w tym co do stwierdzenia jednoznacznej wartości dowodowej zeznań kierowcy oraz okoliczności powstania rzekomych naruszeń.
Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd w ślad za organami nie wykazał jaki był wpływ Spółki na ustalone naruszenia prawa i na jakiej podstawie przypisuje się jej ewentualną winę. W sprawie nie wyjaśniono czy do naruszeń przyczynił się kierowca swoim samowolnym dzianiem, czy Spółka choć to kierowca dopuścił się naruszeń samowolnie i powinien zostać ukarany. Sąd nietrafnie zinterpretował zasadnicze wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Spółki.
Dyrektor Izby Celnej w Rz. skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem istnieją podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które może polegać na ich błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna Spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje w podstawie skargi obie przyczyny określone w art. 174 p.p.s.a. skutkujące wadliwością wyroku WSA w G. W. Pośród naruszeń prawa procesowego podnosi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegający na błędnym przyjęciu, że organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, zwłaszcza poprawnie zebrały i oceniły istotne dla sprawy ustalenia faktyczne odnoszące się do czasu pracy i odpoczynku kierowcy, a w ten sposób wadliwie wymierzyły Spółce karę za naruszenie przepisów u.t.d. Zdaniem kasatorki niedopuszczalne było orzekanie Sądu I instancji na podstawie ustaleń dokonanych przez organy i nie prowadzenie w tym zakresie własnych ustaleń.
Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że jest on nietrafny. Co do zasady kontrola sądowoadminstracyjna polega na ocenie legalności działań administracji na podstawie ustaleń poczynionych przez organy w postępowaniu administracyjnym. Wprost to wynika z treści art. 133 § 1 p.p.s.a., zatem trudno zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że wadą wyroku Sądu I instancji było oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych przez organy, skoro WSA w G. W. nie stosował art. 106 § 3 p.p.s.a. i nie prowadził postępowania uzupełniającego, bo przedstawiony przez organy materiał dowodowy był niewątpliwy. Dodać także należy, że postawienie zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymagało wykazania, że uzasadnienie skarżonego wyroku pozostaje w sprzeczności z oddaleniem skargi. Analiza treści uzasadnienia prowadzi do wniosku, że taka wada nie ma miejsca, zatem zarzut sformułowany w podstawie kasacyjnej musi być uznany za chybiony.
Nadto podkreślić trzeba, że art. 141 § 4 p.p.s.a. jednoznacznie określa elementy niezbędne uzasadnienia, a skarga kasacyjna nie wskazuje, które z nich pomija Sąd I instancji, bo tylko wówczas można by przyjąć naruszenie treści wskazanego przepisu. Zauważyć również należy, że wiązanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. jest nieuprawnione, gdyż wady postępowania wyjaśniającego przed organami administracji nie są bezpośrednio związane z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Inaczej rzecz ujmując wadliwie określona podstawa faktyczna wyrokowania nie musi wiązać się z wadliwym uzasadnieniem wyroku, natomiast niewątpliwie może wiązać się z wadliwie dokonaną kontrolą decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednak wówczas strona skarżąca kasacyjnie powinna w zarzucie wskazywać te przepisy, które doprowadziły do wad w zakresie kontroli, a nie poprawności uzasadnienia.
W ocenie NSA nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Spółka twierdzi, że Sąd I instancji wadliwie przyjął niewłaściwe zastosowanie przez organy przepisów art. 10 ust. 2 i 3 w zw. z art. 12 i art. 6-9 rozporządzenia (WE) 561/2006 w zw. z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i art. 93 ust. 1 u.t.d. Kasatorka stoi na stanowisku, że w jej przypadku z powołanych przepisów wynika zwolnienie od ustalania kary pieniężnej, skoro naruszeń prawa dopuścił się kierowca, a ona nie miała bezpośredniego wpływu na jego działanie, zatem po jej stronie istnieją okoliczności wskazane w art. 93 ust. 1 ustawy.
Przypomnieć należy, że z treści art. 93 ust. 1, a ten przepis strona wskazuje w zarzucie, wynika upoważnienie właściwego organu do nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, po stwierdzeniu przez pracowników lub funkcjonariuszy organu naruszenia przepisów u.t.d. Zatem kwestionowanie wyroku Sądu I instancji, ze względu na wadliwe pozostawienie w obrocie prawnym decyzji naruszającej ten przepis w związku z regulacjami unijnymi, wymagało wskazania i uzasadnienia istoty tego naruszenia, czyli wykazania, które elementy dyspozycji przepisu zostały naruszone. Skarga kasacyjna tych naruszeń nie precyzuje, zarówno w zarzucie jak i uzasadnieniu. NSA nie może dokonać kontroli wyroku Sądu I instancji, w sytuacji gdy kasatorka nie wyznacza jej kierunku ani zakresu. Postępowanie kasacyjne ma charakter sformalizowany i ściśle wyznaczony zarzutami skargi, co oznacza, że Sąd II instancji nie może samodzielnie ustalać treści zarzutu.
Z powyższych powodów NSA uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mają prawnego uzasadnienia, a mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.