Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r., oddalił skargę M. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2013 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją 2 automatów do gier poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w wyniku przeprowadzonej w dniu 23 sierpnia 2012 r., kontroli w lokalu B. "E." w Ś., ul. S. [...], należącym do podmiotu PHU Ch. M. Ch., w zakresie działalności dotyczącej urządzania i prowadzenia gier na automatach lub innych urządzeniach, stwierdzono dwa urządzenia do gier HOT SPOT nr fabryczny [...] i SAMURAI o numerze fabrycznym [...], które nie posiadały tabliczek informujących o ich rejestracji przez Ministra Finansów, nie posiadały numerów GL1, były włączone do gniazda zasilania w energię elektryczną i gotowe do gry. Przeprowadzony przez dokonujących kontroli funkcjonariuszy eksperyment wykazał, że gry na automatach były urządzane i prowadzone w celach komercyjnych (wpłacone środki płatnicze umożliwiały kontynuowanie gier); dostępne w automatach rodzaje gier wskazywały, że spełniały one przesłanki definicji automatu hazardowego, a gry były grami dostępnymi w automatach do gier eksploatowanych w kasynach gry, salonach gier na automatach oraz w punktach gier na automatach o niskich wygranych; za pośrednictwem automatu SAMURAI możliwe było urządzanie i prowadzenie gier w opcji automatycznego startu, gdy urządzenie samoczynnie prowadziło grę; automaty poza wyborem gry oraz ustaleniem wielkości stawki w polu BET wykluczały jakikolwiek inny udział gracza w grze, a zwłaszcza jego wpływ na rezultat.
Na podstawie wyjaśnień skarżącej oraz z treści okazanych dokumentów ustalono, że właścicielem urządzeń SAMURAI oraz HOT SPOT, była firma W. s.r.o z/s ul. O. [...], [...] P. [...], R. Cz. a podmiot PHU Ch. M. Ch. wszedł w jego posiadanie na podstawie umowy wynajmu sprzętu z dnia 1 lipca 2012 r., z której wynikało, że M. Ch. była najemcą urządzeń, tj. zostały jej one oddane przez właściciela do używania na czas nieokreślony w zamian za czynsz (za każdy dzień pracy urządzenia 50,- zł lub 66,50 zł). W toku wszczętego postępowania administracyjnego Naczelnik Urzędu Celnego w W. pozyskał dokumenty zgromadzone w prowadzonym dochodzeniu o przestępstwo skarbowe (sygnaturze akt [...]), w tym opinie biegłego sądowego (Sądu Okręgowego w Cz.) z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier - mgr inż. R. R. z dnia 23 lipca 2013 r., sporządzoną na podstawie badania wykonanego w dniu 9 kwietnia 2013 r., dotyczącą urządzenia do gry SAMURAI nr [...] oraz z dnia 31 maja 2013 r., sporządzoną na podstawie badania wykonanego w dniu 9 kwietnia 2013 r., dotyczącą urządzenia do gry HOT SPOT nr [...].
Ustalenia te stały się podstawą decyzją z dnia [...] września 2013 r., którą Naczelnik Urzędu Celnego w W. nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 24.000 zł w związku z eksploatacją dwóch automatów do gier poza kasynem gry. Organ uznał, że gry na spornych urządzeniach były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, dalej u.g.h.), miały charakter losowy i były prowadzone w celach komercyjnych; nie były one jednak prowadzone w kasynie gry ani w oparciu o ważne zezwolenie w tym zakresie.
Dyrektora Izby Celnej we W., objętą skargą decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał komercyjny charakter gier prowadzonych na poddanych kontroli automatach zaś dostępne na automatach gry spełniały warunek wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h. - miały losowy charakter. Ponieważ strona prowadziła gry na urządzeniach, o którym mowa w powołanym przepisie poza kasynem gry to na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy należało wymierzyć jej karę w wysokości 12.000 zł od każdego automatu.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, wskazując na treść art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., stwierdził, że organy celne bezspornie wykazały, że gra na badanych urządzeniach nastawione były na zysk związany z odnoszeniem korzyści ze świadczeń pieniężnych osób uczestniczących w grze (odpłatność za grę). Wygrana w grze na badanych urządzeniach sprowadzała się do uzyskiwania premii punktowych, umożliwiających przedłużenie gry, czasu jej trwania, a więc nie występowała tutaj ani wygrana pieniężna, choć uzyskiwane punkty dało się przeliczyć na walutę, ani rzeczowa, co jest charakterystyczne dla gier w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h.
Sąd stwierdził również, że z niewadliwie poczynionych ustaleń organów wynikało także, że gra na badanych urządzeniach miała "charakter losowy", nie zaś "zręcznościowy", ponieważ wygrana punktowa nie zależała od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych, skoro po uruchomieniu przez grającego odpowiednim przyciskiem bębna (cylindra, walców) z różnymi figurami i rysunkami etc., nie miał on już wpływu na ustawienie się bębnów w odpowiedniej konfiguracji, bowiem po kolejnym przycisku zatrzymują się one samoczynnie. Ze względu na dużą prędkość obracania się bębnów grający nie był w stanie przewidzieć kombinacji symboli, która pojawi się na bębnach w chwili zatrzymania.
Sąd I instancji podkreślił, że skontrolowany lokal nie był kasynem gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a jego właściciel nie posiadał zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju ośrodka.
Sąd wskazał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia, by skarżąca mimo posługiwania się urządzeniem umożliwiającym gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania, a więc koncesją na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1), zezwoleniem na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (art. 6 ust. 2), zezwoleniem na urządzanie zakładów wzajemnych (art. 6 ust. 3), zezwoleniem na urządzanie loterii fantowych, gry bingo fantowe i loterii promocyjnych (art. 7 ust. 1), zgłoszeniem o zamiarze urządzenia loterii fantowych lub gry bingo fantowe, w których wartość puli wygranych nie przekracza kwoty bazowej, o której mowa w art. 70 (art. 7 ust. 1a), zezwoleniem na urządzanie loterii audioteksowych (art. 7 ust. 2). Skarżąca nie wykazała również, że przed udostępnieniem tego urządzenia grającym, zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do unormowań zawartych w art. 23a u.g.h.
Sąd I instancji stwierdził, że wobec niewadliwych ustaleń organów, z których wynikało, że skarżąca wykorzystywała kontrolowane urządzenia do organizowania gier hazardowych, w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., bez koncesji lub zezwolenia, a przy tym wypełnienia ustawowego obowiązku rejestracji takiego urządzenia, działanie strony wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, w swojej ocenie, na niekonsekwencję organów w kwalifikowaniu działania strony skarżącej w kontekście unormowań dotyczących nakładania kar pieniężnych. Zdaniem Sądu, w ustalonym stanie faktycznym, kara pieniężna powinna być nałożona według dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h, a więc w wysokości 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry, nie zaś w kwocie 12.000 zł od każdego automatu. Pomimo tego Sąd nie wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, mając na uwadze zakaz reformationis in peius.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
M. Ch. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez stwierdzenie, że skarżąca jest urządzającym gry hazardowe, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza zaś opinia biegłego, wskazuje jedynie, że na zatrzymanych i poddanych kontroli urządzeniach można urządzać gry, nie zaś że je urządzano;
- 2. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez stwierdzenie, że skarżąca jest urządzającym gry hazardowe, podczas gdy – jak wynika z aktu oskarżenia Urzędu Celnego W W. z dnia [...] stycznia 2014 r., [...] w sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym w Ś. pod sygnaturą II K 113/14 – skarżącej inkryminuje się prowadzenie gier, taka zaś czynność nie jest objęta zakresem deliktu administracyjnego z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;
- 3. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegające na przyjęciu, że przepis ten sankcjonuje zachowanie polegające na urządzaniu gier na automatach wbrew przepisom ustawy, podczas gdy z uwagi na treść wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, w którym uznano, że art. 14 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym i na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., na Polsce ciążył obowiązek przekazania projektu przepisów ustawy o grach hazardowych do Komisji Europejskiej celem ich notyfikacji, nie istnieje możliwość stosowania tego przepisu oraz art. 6 ust. 1 ustawy – ze względu na niedopełnienie rzeczonego obowiązku notyfikacji skutkującej niepoddaniem się przez Polskę kontroli prewencyjnej Komisji.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we W.. Wniosła ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania z dokumentów, a to:
- a) aktu oskarżenia UC w W. złożonego w sprawie RKS [...] do Sądu Rejonowego w Ś.;
- b) aktu oskarżenia UC w W. złożonego w sprawie RKS [...] do Sądu Rejonowego w Ś.
- - w obu na okoliczność stwierdzenia, że skarżąca nie urządzała bez zezwolenia w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych gier na automatach, jej bowiem zachowanie – jak chce tego Urząd Celny w W. – polegać miało na prowadzeniu gier na automatach, kto inny zaś miał urządzać te gry, zaś przeprowadzenie tych dowodów jest niezbędne dla wyjaśnienia wątpliwości w sprawie, a nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania.
Dyrektor Izby Celnej we W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu albowiem pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że postawione w petitum skargi kasacyjnej zarzutu, pomimo że jej autor wskazując, iż opiera je na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a więc naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, w swej istocie odnoszą się wyłącznie do wytknięcia Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Tak sformułowana skarga kasacyjna, zarówno w jej zarzutach jak i ich motywach zawartych w uzasadnieniu powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny za miarodajny, bo nie kwestionowany, uznaje stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji przy kontroli rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
Przypomnienia wymaga, że z ustaleń faktycznych wynikało, iż skarżąca weszła w posiadanie, na mocy umowy najmu z dnia 1 lipca 2012 r., zawartej pomiędzy nią a firmą W. s.r.o., dwóch automatów do gier – Hot Spot i Samuraj, które to urządzenia ujawniono w toku przeprowadzonej kontroli lokalu należącego do strony nie będącego kasynem gry. Przeprowadzony na spornych automatach eksperyment wskazał, że gry na nich były urządzane i prowadzone w celach komercyjnych (wpłacone środki płatnicze umożliwiały kontynuowanie gier) zaś dostępne w automatach rodzaje gier wskazywały, że spełniały one przesłanki definicji automatu hazardowego, a gry były grami dostępnymi w automatach do gier eksploatowanych w kasynach gry, salonach gier na automatach oraz w punktach gier na automatach o niskich wygranych. Pozyskane przez organ opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki, który przeprowadził na obu automatach badania, potwierdziły ustalenia kontroli.
Oba automaty umożliwiały prowadzenie działalności komercyjnej zaś rozgrywane na nich gry miały charakter losowy. Ponadto, co w świetle stawianych skargą kasacyjną zarzutów jest kluczową okolicznością, automaty w chwili przeprowadzania kontroli, będąc umiejscowione w lokalu B. "E." w Ś., były podłączone do gniazda zasilania i gotowe do gry.
Ustalenia te, jak wynika z treści decyzji i objętego skargą kasacyjną wyroku, stały się podstawą do uznania, że urządzenia te spełniały warunek określony w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, w konsekwencji czego na skarżącą nałożono karę w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Skarga kasacyjna, kwestionując wyrok Sądu I instancji, w dwóch pierwszych zarzutach petitum, wskazuje na naruszenie powołanego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., które to naruszenie jej autor wywodzi z błędnego przypisania skarżącej urządzania na spornych automatach gier w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy, jego zdaniem, wynikało jedynie, że na poddanych kontroli urządzeniach można było urządzać gry, nie zaś że je urządzano. Ponadto podniesiono, że z aktu oskarżenia skierowanego przez organ przeciw skarżącej do Sądu Rejonowego w Ś. wynikało, iż stronie inkryminowano prowadzenie gier, która to czynności nie jest objęta deliktem, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Istotnie, powołany przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem.
Niesprzecznym jest również, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, że ustawa o grach hazardowych w treści jej przepisów posługuje się zarówno pojęciem "urządzający" jak i "prowadzący".
Pojęcie te nie zostały zdefiniowane wprost w ustawie jednakże opierając się o systematykę ich użycia w poszczególnych regulacjach można przyjąć, że pojęcie "prowadzący" należy rozumieć jako prowadzenie działalności gospodarczej reglamentowanej ustawą o grach hazardowych z uwagi na konieczność uzyskania przed rozpoczęciem takiej działalności odpowiedniego koncesji lub zezwolenia, która to działalności dozwolona jest wyłącznie na zasadach określonych w tejże ustawie (art. 3 u.g.h.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych, w odniesieniu do pojęcia "urządzania gier" przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3111/17; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 852/15). "Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem, którąkolwiek, cześć lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek.
Innymi słowy działania podmiotu urządzającego gry hazardowe mają na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych zgodnie z ich przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, mając na uwadze jej stan faktyczny, który co wymaga ponownego podkreślenia nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej, uznać należy skarżącą za urządzającą gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Świadczą o tym przywołane wyżej okoliczność stanu faktycznego ustalonego przede wszystkim na podstawie przeprowadzonej w lokalu skarżącej kontroli. Chodzi głównie o stwierdzone fizyczne posadowienie spornych urządzeń w lokalu B. "E.", które to urządzenia były włączone (zasilane energią elektryczną) oraz gotowe do gry, na co wskazał przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych eksperyment.
Taki stan sprawy czyni bezzasadnym sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut, albowiem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, zaaprobowany przez Sąd I instancji, dawał wszelkie podstawy do uznania, że skarżąca poprzez umieszczenie w swoim lokalu funkcjonujących, umożliwiających przeprowadzenie gry przez klientów wymienionego lokalu, automatów Hot Spot i Samuraj, urządzała gry hazardowe - przy czym proceder ten dobywała się poza kasynem gry.
Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej uzyskana przez organ opinia biegłego, nie miała jakiegokolwiek wpływu na ustalenia w omawianym zakresie. Jej celem i przeznaczeniem, co wynika z treści opinii, było potwierdzenie okoliczności, że automaty ujawnione podczas kontroli wypełniały dyspozycję z art. 2 ust. 5 u.g.h. - organizowane na nich gry miały charakter losowy i były prowadzone w celach komercyjnych. Opinie potwierdzały wyłącznie, że na automatach dostępne były gry, w których grający nie miał wpływu na jej wynik – miały charakter losowy. Nie wskazywały, co słusznie podniósł autor skargi kasacyjnej na okoliczność, że skarżąca faktycznie urządzała za ich pomocą gry hazardowe, co jak już wskazano nie miało znaczenia dla ustalenia tejże okoliczność, a co błędnie sugeruje się w omawianym zarzucie.
Nie jest, w ramach omawianego zarzutu, zasadne stanowisko zaprezentowane w motywach skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji "...nie przywiązuje do wskazanej dystynkcjijakiegokolwiek znaczenia, postrzegając najwyraźniej obie czynności jako równoważne znaczeniowo.".
Analiza treści merytorycznej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji tylko w jednym fragmencie swoich wywodów posłużył się pojęciem innym niż "urządzająca gry". Na stronie 22, w akapicie pierwszym użył bowiem określenia "organizowanie" w kontekście działań strony skarżącej związanych z eksploatacją automatów, które to działania wypełniały w ocenie Sądu I instancji znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Powołany przepis w swojej treści używa pojęcia "urządzający gry hazardowe" zaś określenie "organizowanie" jak już wskazano wchodzi w zbiór czynności i działań, które definiują pojęcie "urządzania gier hazardowych".
Również sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest niezasadny.
Wobec niewadliwości zastosowanych w sprawie administracyjnej przepisów prawa materialnego w ustalonym i niepodważonym jej stanie faktycznym, gdzie organ wymierzyły skarżącej karę administracyjną jako urządzającej gry na automatach poza kasynem, okoliczność posłużenia się w ramach wniesionego aktu oskarżenia, a więc w ramach innego nieadministracyjnego postępowania, pojęciem "prowadzącej gry", nie ma jakiegokolwiek znaczenia a tym bardziej wpływu dla przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej.
Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej, pomieszczonego w punkcie 3 jej petitum, odnoszącego się najogólniej ujmując do technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który jako nienotyfikowany nie powinien zostać, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie zastosowany, wskazać należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., o sygnaturze II GPS 1/16, w której w punkcie 1 stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.).
Przytoczona treść uchwały, wiążąca Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę, czyni niezasadnym omawiany zarzut.
Mając zaś na uwadze treść punktu 2 przywołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, za nietrafne uznać należy stanowisko Sądu I instancji, odnośnie wadliwego nałożenia przez organ kary na skarżącą, gdzie w ocenie WSA we W. podstawę prawną powinny stanowić przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. W uchwale, jej punkcie 2, stwierdzono bowiem, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach, w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.