Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 910/12, oddalił skargę [...]na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku rejestracji transakcji.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
I
W dniach od [...] maja 2011 r., na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2010 r., Nr 46, poz. 276 ze zm.; dalej: ustawa) Generalny Inspektor Informacji Finansowej (dalej: GIIF) przeprowadził kontrolę działalności prowadzonej przez notariusza [...] (dalej: skarżący) w Kancelarii Notarialnej, p[...]. Kontrolą objęto okres od [...] października 2009 r. do [...] kwietnia 2011 r.
Podczas kontroli ustalono, że w dniu [...] stycznia 2010 r. notariusz sporządził akt notarialny pod numerem [...], którego przedmiotem były dwie transakcje darowizny nieruchomości o wartości [...] zł. Transakcje te nie zostały zarejestrowane w trybie art. 8 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym instytucja obowiązana przeprowadzająca transakcję, której równowartość przekracza 15.000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję również w przypadku, gdy jest ona przeprowadzana za pomocą więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że są one ze sobą powiązane i zostały podzielone na operacje o mniejszej wartości z zamiarem uniknięcia obowiązku rejestracji.
W wyniku rozpatrzenia sprawy Generalny Inspektor Informacji Finansowej wydał w dniu [....] października 2011 r. decyzję, na mocy której - powołując się na przepisy art. 34c ust 5 ustawy oraz art. 8 ust 1, art. 34a pkt 1 oraz art. 34c ust 1 i 2, art. 21 ust 1 i 2 ustawy, a także art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) - wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [....] zł za niedopełnienie obowiązku rejestracji dwóch transakcji, o których mowa w art. 8 ust 1 ustawy.
Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącego Minister Finansów - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 104 i art. 107 § 1 i 3 kpa, w związku z art. 34c ust. 5 ustawy, art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 34 c ust. 1 i 2, w związku z art. 21 ust. 1 i 2 tej ustawy - uchylił decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [....] października 2011 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości kary pieniężnej i po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekł o nałożeniu tej kary w wysokości [....] zł za niedopełnienie obowiązku rejestracji dwóch transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem obu transakcji było bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego. Pomimo tego, że darowizna nieruchomości nie jest świadczeniem odpłatnym i nie dochodzi do przepływu żadnych środków pieniężnych, to dochodzi do przeniesienia własności wartości majątkowej, jaką stanowi nieruchomość. Zatem istnieje możliwość, aby wykorzystać ten rodzaj transakcji w procesie prania pieniędzy. Ponadto transakcje, w tym darowizny wartości majątkowych, których równowartość przekracza 15.000 euro, powinny być rejestrowane.
Zdaniem organu odwoławczego - GIIF określając wysokość kary pieniężnej - naruszył art. 34c ust. 2 ustawy w części dotyczącej ustalenia możliwości finansowych notariusza. Mając na uwadze powyższe i kierując się przesłankami wskazanymi w art. 34c ust. 2 ustawy, Minister Finansów uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia wysokości kary pieniężnej w wysokości [....] zł i po ponownym rozpatrzeniu sprawy i orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie [....] zł za niedopełnienie obowiązku rejestracji dwóch transakcji, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
WSA w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2012 r. oddalił skargę [....]. Sąd I instancji podkreślił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 8 ust. 1 oraz art. 34a pkt 1 i art. 34 c ust. 1 i 2 ustawy.
Sąd I instancji podkreślił, że ustawodawca w art. 2 pkt 2 ustawy zawarł pojęcie transakcji stanowiąc, że rozumie się przez to dokonywane we własnym, jak i w cudzym imieniu, na własny, jak i na cudzy rachunek: a) wpłaty i wypłaty w formie gotówkowej lub bezgotówkowej, w tym przekazy pieniężne w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr [....], zlecone zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i poza nim, b) kupno i sprzedaż wartości dewizowych, c) przeniesienie własności lub posiadania wartości majątkowych, w tym oddanie w komis lub pod zastaw takich wartości, oraz przeniesienie wartości majątkowych pomiędzy rachunkami należącymi do tego samego klienta, d) zamianę wierzytelności na akcje lub udziały.
WSA w Warszawie stwierdził, że umowy darowizny nieruchomości sporządzone przez notariusza – [....]są transakcjami w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. c) ustawy, gdyż stanowią przeniesienie własności wartości majątkowych.
Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy instytucja obowiązana przeprowadzająca transakcję, której równowartość przekracza 15.000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję również w przypadku, gdy jest ona przeprowadzana za pomocą więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że są one ze sobą powiązane i zostały podzielone na operacje o mniejszej wartości z zamiarem uniknięcia obowiązku rejestracji.
W myśl art. 34a omawianej ustawy instytucja obowiązana, z wyłączeniem Narodowego Banku Polskiego, która nie dopełnia obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1, przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tej transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tej transakcji podlega karze pieniężnej. Stosownie bowiem do art. 34c. ust. 1 cyt. ustawy karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 750.000 zł, a w razie naruszenia, o którym mowa w art. 34a pkt 5 - w wysokości nie większej niż 100.000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, Generalny Inspektor uwzględnia rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe (ust. 2.).
Sąd I instancji wskazał, że osobą odpowiedzialną za wykonywanie obowiązków określonych w ustawie o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu jest bezpośrednio skarżący jako notariusz wykonujący działalność jednoosobowo. Z protokołu przeprowadzonej kontroli wynika m.in., że kontrolerzy stwierdzili nieprawidłowość polegającą na niedopełnieniu obowiązku rejestracji dwóch transakcji darowizny nieruchomości, z których każda miała wartość [....] zł, a więc o wartości powyżej 15 000 euro. Zaniechanie to wyczerpuje przesłanki art. 34a pkt 1 ustawy. Umowa darowizny nieruchomości jest transakcją w rozumieniu przywołanych przepisów ustawy i podlega obowiązkowi rejestracji transakcji w trybie art. 8 ust. 1 oraz obowiązkowi przekazywania danych o zarejestrowanych transakcjach na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy.
W ocenie Sądu I instancji wpis do księgi wieczystej, jak i cechy go charakteryzujące, tj. jawność, ogólna dostępność, są wykorzystywane przez sprawców prania pieniędzy do nadawania transakcji i środkom majątkowym znamion legalności. Skarżący, w sytuacji, gdy, w jego ocenie, okoliczności przeprowadzenia transakcji darowizny nieruchomości nie wskazywały na to, że może mieć ona związek z praniem pieniędzy (lub finansowaniem terroryzmu), zobowiązany był postąpić zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, tj. dokonać rejestracji transakcji darowizny nieruchomości, której równowartość przekraczała 15.000 euro. Bez znaczenia dla powstania i wykonania obowiązku rejestracji w trybie art. 8 ust. 1 transakcji darowizny nieruchomości pozostaje to, czy skarżący wyobraża sobie czy też nie, że darowizna nieruchomości może być wykorzystana w procesie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, które jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu.
II
Od powyższego wyroku [....] złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu:
- - art. 8 ust. 1 i 11 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 lit n, pkt 2 i 3, art. 34a pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu poprzez błędne przyjęcie, iż umowa darowizny nieruchomości może być wykorzystana w procederze prania brudnych pieniędzy lub finansowania terroryzmu i podlega obowiązkowi rejestracji, a w konsekwencji bezpodstawne nałożenie kary pieniężnej,
- - art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, iż nałożenie na notariusza obowiązku rejestracji oraz przekazywania informacji o transakcji stanowiącej umowę zbycia nieruchomości i posiadanie systemu informatycznego do rejestracji i przekazywania informacji takich transakcji, bez wskazania źródeł finansowania tego zadania ze środków publicznych, nie stanowi nieproporcjonalnej ingerencji w sferę prawa własności notariusza, a w konsekwencji nie skutkuje niekonstytucyjnością wskazanych obowiązków i niemożnością nałożenia kary pieniężnej za ich niewykonanie.
- - art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, iż nałożenie na notariusza obowiązku rejestracji oraz przekazywania informacji o transakcji stanowiącej umowę darowizny nieruchomości nie narusza zakazu gromadzenia informacji o obywatelach innych niż niezbędne i stanowi nieproporcjonalna ingerencję w prawo do prywatności, co skutkuje niekonstytucyjnością wskazanych obowiązków, a w konsekwencji niemożnością nałożenia kary pieniężnej za ich niewykonanie.
- 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaaprobowanie niewyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji, w jaki sposób umowa darowizny nieruchomości może być wykorzystywana w procederze prania pieniędzy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Wniesiona skarga kasacyjna powołuje obydwie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 p.p.s.a. Zarzuca się w niej Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenie przepisów prawa procesowego, które - w ocenie strony - miało istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wiążą się ściśle z zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego, zatem zasadne i celowe jest łączne odniesienie się do tych zarzutów. W istocie bowiem autor skargi kasacyjnej podważa zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego zasadność rejestracji transakcji w postaci darowizny nieruchomości, które to zagadnienia normują przepisy prawa materialnego.
Na wstępie należy wskazać, że polski ustawodawca - wzorem zaleceń dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 91/308 z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do celów prania pieniędzy - uchwalił dnia 16 listopada 2000 r. ustawę o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu. Założeniem było stworzenie kompleksowego systemu prawno-organizacyjnego, nastawionego na zapobieganie wprowadzaniu do obrotu i legalizacji dochodów pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz na wczesne wykrywanie przestępstwa prania pieniędzy.
Ustawa określa zasady oraz tryb przeciwdziałania wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu oraz obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji. Do przeciwdziałania praniu pieniędzy powołany został Generalny Inspektor Informacji Finansowej, działający na podstawie i zgodnie z ustawą. Ponadto, ustawa zawiera zamknięty katalog instytucji obowiązanych, co wynika z dbałości o pewność prawną w zakresie tego, które instytucje obciążone są obowiązkami nakładanymi przez ustawę. Katalog instytucji obowiązanych jest jednocześnie weryfikowany, zależnie od dynamiki rozwoju procederu prania pieniędzy, coraz nowszymi metodami.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, sformułowane w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. 8 ust. 1 i 11 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 lit n., art. 2 pkt 2 i 3, art. 34a pkt 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż umowa darowizny nieruchomości może być wykorzystana w procederze prania brudnych pieniędzy lub finansowania terroryzmu i podlega obowiązkowi rejestracji, a w konsekwencji bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej.
Nie ulega również wątpliwości, że stosownie do art. 2 pkt 1 lit. n) ustawy ustawodawca wyraźnie zaliczył notariuszy - w zakresie czynności notarialnych dotyczących obrotu wartościami majątkowymi - do instytucji obowiązanych. Zauważyć należy, iż ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158) w art. 18 przewidującym zasady zachowania tajemnicy zawodowej, wyraźnie stanowi, że obowiązek zachowania tajemnicy nie dotyczy informacji udostępnianych na mocy ustawy o praniu pieniędzy i przeciwdziałaniu terroryzmowi.
Podkreślenia wymaga, że kluczowe dla ustawy jest pojęcie transakcji, ponieważ zdecydowana większość obowiązków instytucji obowiązanych wiąże się z transakcjami, ale "transakcjami" w rozumieniu tej ustawy, a nie wszystkimi transakcjami, jakie przeprowadza instytucja obowiązana.
Ustawodawca w art. 2 pkt 2 ustawy zawarł rozumienie pojęcia "transakcja", przy czym wskazał, iż transakcją jest również przeniesienie własności lub posiadania wartości majątkowych. Umowa darowizny nieruchomości jest transakcją w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. c) ustawy, ponieważ na podstawie tej umowy dochodzi do przeniesienia własności nieruchomości. Zatem jest to transakcja, na mocy której dochodzi do przeniesienia własności wartości majątkowych. W przypadku transakcji darowizny bez znaczenia dla procesu prania pieniędzy pozostaje fakt, iż po stronie obdarowanego nie istnieje świadczenie wzajemne. Obdarowany może (co do zasady) swobodnie dysponować przedmiotem obdarowania, między darczyńcą a obdarowanym mogą istnieć różne relacje, zależności, także o wymiarze finansowym, które nie są znane instytucji zobowiązanej, a mogą mieć związek z praniem pieniędzy (finansowaniem terroryzmu). Relacje te mogą natomiast być widoczne przez instytucje powołane do walki z praniem pieniędzy, które dysponują odpowiednimi narzędziami, w tym informacjami gromadzonymi od różnych podmiotów zaangażowanych w obrót gospodarczy, prawny (zob. A. Damasiewicz, Komentarz do art. 2 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, komentarz LEX/el. 2010 stan prawny: 2010-04-12).
Zatem - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - notariusz ([....]) - jako instytucja obowiązana, o której mowa w art. 2 pkt 1 lit. n) ustawy, miał obowiązek rejestracji – stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy - transakcji umów darowizny nieruchomości, których wartość przekracza 15.000 euro, jako transakcji polegających na przeniesieniu własności wartości majątkowych w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. c) ustawy. Jakkolwiek darowizna nieruchomości nie jest świadczeniem odpłatnym i nie dochodzi do przepływu środków pieniężnych pomiędzy stronami umowy, to jednak następuje przeniesienie własności wartości majątkowej, jaką stanowi nieruchomość. Możliwe jest zatem wykorzystanie transakcji darowizny nieruchomości w procesie prania pieniędzy.
Należy przy tym podkreślić, iż pranie pieniędzy to proces, często złożony z wielu transakcji powiązanych ze sobą, w ramach którego sprawcy podejmują szereg czynności zmierzających do nadania znamion legalności wartościom majątkowym uzyskanym w sposób przestępczy. Proces ten odbywa się w szczególności poprzez przenoszenie własności wartości majątkowych.
Z uwagi na powyższe, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, organ, tj. Generalny Inspektor Informacji Finansowej zasadnie nałożył karę pieniężną na notariusza w trybie art. 34c ust. 1 i 2 w zw. z art. 34a pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy - za niedopełnienie obowiązku rejestracji transakcji, którą to decyzję utrzymał w mocy organ odwoławczy. Wymaga przy tym podkreślenia, że organ nakładając karę pieniężną nie jest zobowiązany do wykazania - jak tego chce autor skargi kasacyjnej - że transakcja w postaci umowy darowizny nieruchomości może być wykorzystana w procederze prania pieniędzy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż nałożenie na notariuszy obowiązku rejestracji transakcji umów darowizny nieruchomości, nie stanowi naruszenia przepisów art. 51 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Obowiązek gromadzeniu i przekazywania przez notariuszy informacji na podstawie przepisów przedmiotowej ustawy - nie wykracza poza ramy wynikające z art. 51 ust. 2 Konstytucji RP, ponieważ jego celem jest przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu. Ponadto, nałożenie na notariuszy - w zakresie czynności notarialnych dotyczących obrotu wartościami majątkowymi - obowiązku rejestracji określonych w ustawie transakcji - nie narusza zasady proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zatem ograniczenia te są dopuszczalne w celu ochrony bezpieczeństwa państwa rozumianego także jako bezpieczeństwo w wymiarze finansowym oraz gospodarczym. Nie ulega wątpliwości, proceder prania pieniędzy i finansowania terroryzmu godzą w wartości chronione przez Konstytucję RP. Zatem, nawet gdy dochodzi do ograniczenia korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, zasadne jest ich ograniczenie ze względu na dobro, którym jest bezpieczeństwo państwa. Nie narusza także zasady proporcjonalności konieczność ponoszenia przez notariuszy (obok wielu innych instytucji obowiązanych) pewnych kosztów w związku z realizacją obowiązków wpisujących się w walkę z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu.
Ponadto, wymaga podkreślenia, że zagadnienia dotyczące zgodności przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, w tym wskazanych w skardze kasacyjnej, z przepisami Konstytucji RP, z inicjatywy środowiska notariuszy – były przedmiotem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, czego wyrazem są postanowienia TK: z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt Tw 30/04; z 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt Tw 23/05 oraz z 6 grudnia 2006 r., sygn. akt K 9/06.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie uznaje również za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów k.p.a. wskazanych w skardze kasacyjnej. Ponadto uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji organów nie naruszają normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.