Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę "W." T. i U. Ch., Ch., Ch. sp. jawna w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
w wyniku przeprowadzonej w dniu 13 kwietnia 2012 r. o godzinie 12:00, na drodze krajowej nr [...] w miejscowości N. Ł. kontroli samochodu wraz z naczepą (cysterną) ustalono, że pojazdem tym, zgodnie z okazanymi dokumentami przewozowymi (CMR, specyfikacja produktu) i wypisem z licencji, wykonywano międzynarodowy przewóz śmietany spożywczej z Litwy do Niemiec. Stwierdzono również, że kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał świadectwa wydanego zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Na kontrolowanym pojeździe nie stwierdzono stosownej tabliczki, potwierdzającej posiadanie takiego świadectwa. Ustalono ponadto, że Spółka nie posiadała na ten pojazd ważnego świadectwa (certyfikatu) ATP.
Ustalenia te stały się podstawą decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., którą nałożono na skarżącą spółkę karę w wysokości 8.000 złotych. To rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r.
Wskutek wniesionej przez spółkę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r., o sygnaturze II SA/Ol 1221/12 uchylił obie decyzje organów, stwierdzając, że istotne dla sprawy okoliczności ustalone zostały przez organy w oparciu o zgromadzone w toku kontroli dokumenty obcojęzyczne. Dla prawidłowego ustalenia okoliczności sprawy wymagały one tłumaczenia na język polski. Sąd za niemożliwe w takim stanie sprawy uznał odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów umowy ATP jak i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Po ponownym rozpoznaniu spraw Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie lp. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu).
Objętą skargą decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do międzynarodowego przewozu towarów obowiązuje konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokół podpisania, sporządzone w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1964 r., Nr 49, poz. 238), której art. 9 określa, że w braku przeciwnego dowodu, list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Zgodnie z dokumentem CMR towar (śmietana spożywcza) miał zostać dostarczony z Litwy do Niemiec, co skutkowało tym, że do tego przewozu miały zastosowanie rygory wynikające z umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Dla zastosowanego specjalnego środka transportu powinno zostać wystawione odpowiednie świadectwo jak również powinny zostać spełnione warunki określone umową ATP określone dla artykułów żywnościowych - śmietana powinna być przewożona w temperaturze nieprzekraczającej + 4°C.
Organ wskazał, iż spółka miała wiedzę co do rodzaju przewożonego towaru, wynikającą z treści dokumentu przewozowego jak również dysponowała dodatkową dokumentacją w postaci Packing List i Analysis Certificate, w których wskazane były dodatkowe warunki przewożonego towaru wobec czego podjęła się zapewnienia i wykonania usługi w zakresie, której wymagane były szczególne warunki. Organ wskazał również, że nie miał zastosowania określony w art. 4 umowy ATP wyjątek związany z warunkami atmosferycznymi, gdyż warunki atmosferyczne panujące podczas kontrolowanego przewozu nie pozwalały utrzymać pożądanej temperatury. Nie zgodził się ze skarżącą co do niezmienności temperatury podczas przewozu towaru, który miał być wykonany w nocy z [...] na [...] kwietnia 2012 r. Organ w tym zakresie wskazał, że kontrola odbyła się w południe [...] kwietnia 2012 r., a w miejscu jej przeprowadzenia temperatura wahała się od 9 do 12° C. W ocenie organu odwoławczego brak było także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414).
Oddalając skargę spółki "W." Sąd I instancji za bezsporne uznał ustalenia faktyczne dokonane przez organy w toku kontroli jak również fakt popełnienia przez skarżącą naruszenia skutkującego nałożeniem na nią kary pieniężnej.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej spółki, że nie była ona zobowiązana do wykonywania przewozu z zachowaniem warunków określonych w umowie ATP. Wskazując na regulacje zawarte w art.1, art. 3, art. 4 oraz treść załącznika nr 1 umowy, Sąd stwierdził, że za pojazd określony w umowie ATP może być uznany tylko taki pojazd, który posiada stosowne świadectwo. Przytaczana argumentacja skarżącej, że pojazd pomimo braku aktualnego świadectwa ATP spełniał wymogi określone w umowie nie miały, w ocenie Sądu, żadnego znaczenia.
Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 3 umowy ATP przestrzeganie postanowień określonych w ustępie 1 tego przepisu spoczywało na przewoźniku wykonującym transport (przewóz). Nie podzielił w tym zakresie stanowiska skarżącej, że jako przewoźnik nie zobowiązała się do wykonania przewozu z zachowaniem warunków określonych w umowie ATP. Wskazał, że dla przewożonego towaru określono warunki dotyczące wartości temperatury ustalając ją maksymalnie na +4°C. Czas przewozu nie powinien przekraczać 48 godzin. Z dokumentacji dołączonej do ładunku wynikało natomiast, że zostały określone warunki przewozu towaru, do zachowania których przewoźnik był zobowiązany. W liście przewozowym CMR wskazano, że towar jest łatwo psujący się, a miejsce załadunku i rozładunku drogowego środka transportu znajdował się w dwóch różnych państwach, będących stronami umowy ATP.
Ponadto w dołączonym do ładunku Świadectwie Analizy określono, rodzaj przewożonego towaru, który powinien być przechowywany w temperaturze od 0 do 6 °C przez okres 48 godzin. Wobec tego Sąd uznał, że skarżąca podjęła się przewozu towaru z zachowaniem warunków określonych w umowie.
Odnosząc się do wyjątku obejmującego przypadki związane z przewidywaną podczas przewozu temperaturą, pozwalającą na odstąpienie od obowiązków określonych art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 umowy, wobec zachowania temperatur określonych w załączniku 2 i 3 do umowy, Sąd I instancji uznał, biorąc pod uwagę, że przewóz miał miejsce w kwietniu, a temperatury panujące na trasie przewozu wahały się od – 0,7 do + 6,4 °C, że nie można było przyjąć, aby były to warunki atmosferyczne które z całą pewnością wskazywały na zbędność wykonania przewozu określonym środkiem transportu, posiadającym świadectwo ATP. Istotnym było również, że przewóz nie odbywał się wyłącznie w porze nocnej, jak wywodziła spółka, wobec zatrzymania pojazdu do kontroli o godzinie 12 w dzień.
W odniesieniu do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za powstałe naruszenia, określonej w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Sąd uznał, ze w sprawie nie została wykazana przez skarżącą jakakolwiek z okoliczności, której nie mogła przewidzieć, uwalniająca ją od odpowiedzialności.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
"W." T. i U. Ch., Ch., Ch. sp. jawna w O. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sąd I instancji zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, art. 1, art. 4 i art. 4 ust. 3 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się towarów żywnościowych i specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie,
- 2. przepisów postępowania:
- - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji I i II instancji naruszyły prawo materialne w zakresie wskazanym w punkcie 1,
- - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji obu instancji naruszyły procedurę administracyjną, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podnoszące te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, względnie według spisu kosztów o ile zostanie przedstawiony na rozprawie.
Nadto skarżący kasacyjnie wniósł pismo procesowe z dnia 6 października 2015 r., w który sformułował nowy zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP i powołał się na okoliczności, które miały miejsce po wydaniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej powoduje, iż trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu tychże zarzutów kasacyjnych uznał je za niezasadne. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż nowe zarzuty sformułowane w treści pisma skarżącego kasacyjnie z dnia 6 października 2015 r., w który sformułował nowy zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP i powołał się na okoliczności, które miały miejsce po wydaniu zaskarżonego wyroku, są spóźnione, a zatem niedopuszczalne. Należy wskazań, iż zarzuty skargi kasacyjnej są elementami konstrukcyjnymi tego środka odwoławczego, a zatem mogą one być uzupełniane tylko w terminie przewidzianym do jej wniesienia, tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1, art. 4 i art. 4 ust. 3 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się towarów żywnościowych i specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem kasatora, z brzmienia tych przepisów wynika, iż związanie się przewoźnika postanowieniami umowy ATP ma charakter podwójnie wyjątkowy, co za tym idzie przewoźnik ma obowiązek przestrzegania przepisów umowy ATP jedynie, gdy się do tego zobowiązał. "W świetle materiału dowodowego sprawy nie można mówić o istnieniu takiej sytuacji.
Skarżący od początku i konsekwentnie powtarzał, iż jego wolą nie było związanie się brzmieniem umowy ATP. Świadczą o ty również dowody z załączonego do listu przewozowego dokumentu "ANALISIS CERTIFICATE", w którym, co prawda, ustalono maksymalny czas przewozu tożsamy z brzmieniem umowy ATP, określonego jednak maksymalną temperaturę przewożenia śmietany jako 6 st. C, w sytuacji, gdy postanowienia umowy ATP przewidują dla przewożonego towaru maksymalna temperaturę 4 st. C. (...). Żaden z dokumentów nie potwierdza, że przewoźnik zobowiązał się do zapewnienia wymaganego przez umowę ATP specjalnego środka transportu – brak jest jakichkolwiek konkretnych zapisów wskazujących na takie rozwiązanie. (...), nie ulega jedynie wątpliwości świadomość przewoźnika co do tego, że przewożony towar jest towarem szybko psującym się.(...). Organy prowadzące postępowanie administracyjne powinny były wziąć pod uwagę wnioskowane dowody z zeznań świadków (w tym wypadku nadawcy) i przesłuchanie Stron na okoliczność związania się postanowieniami umowy ATP i jego świadomości co do przyszłego wykorzystania przewożonych towarów." (s. 4-5 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał w tejże sprawie prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, podzielając w tym zakresie stanowisko organów i zasadnie uznał, iż organy właściwie te przepisy w sprawie zastosowały. Rację ma Sąd I instancji, iż nie można podzielić stanowiska skarżącej, że nie była ona zobowiązana do wykonywania przewozu z zachowaniem warunków określonych w umowie ATP. Stosownie do regulacji zawartych w art. 87 ust. 1 pkt 3) lit.c) ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym kierowca samochodu wykonujący przewóz rzeczy ma obowiązek mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także "świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254)".
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 umowy ATP postanowienia art. 4 umowy stosuje się do każdego przewozu wykonywanego na rzecz osób trzecich lub na własny rachunek transportem samochodowym artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku 3 do umowy, nawet gdy nie są one głęboko zamrożone lub zamrożone, jeżeli miejsce załadowania ładunku lub środka transportu, w którym jest on przewożony, na kolejowy lub drogowy środek transportu, i miejsce wyładowania ładunku lub środka transportu, w którym jest on przewożony, z kolejowego lub drogowego środka transportu znajduje się w dwóch różnych państwach i jeżeli miejsce wyładowania ładunku znajduje się na terytorium jednej z Umawiających się Stron.
Natomiast art. 4 określa obowiązki związane z tego rodzaju przewozem, w tym m.in. obowiązek wykonywania przewozu środkami transportu wymienionymi w art. 1 umowy. Art. 1 umowy ATP stanowi zaś, że: "Przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych izotermicznymi środkami transportu, lodowniami, chłodniami i ogrzewanymi środkami transportu mogą być nazwane tylko takie środki transportu, które odpowiadają określeniom i normom podanym w załączniku 1 do Umowy." Załącznik 1 do umowy ATP określa nie tylko wymogi, jakie winien spełniać tego rodzaju pojazd, ale także tryb weryfikacji spełnienia przez pojazd tych wymogów i wydawania świadectw zgodności z tymi normami. Słusznie zatem Sąd I instancji stwierdził, że z przepisów tych wynika jednoznacznie, że za pojazd określony w umowie ATP może być uznany tylko taki pojazd, który posiada stosowne świadectwo. Jak zasadnie podniósł Sąd I instancji: "Nie mieści się zatem w zakresie uprawnień inspekcji drogowej ustalenie, czy pojazd który takiego świadectwa nie posiada, spełnia wymogi określone w umowie ATP.
Zatem brak stosownego świadectwa wyklucza możliwość uznania, że przewóz jest dokonywany środkiem transportu określonym w umowie ATP, a tym samym że jest wykonywany zgodnie z wymogami tej umowy. Przytaczane w tym zakresie argumenty strony skarżącej, że pojazd – pomimo braku aktualnego świadectwa ATP – spełniał wymogi określone w umowie nie mają zatem żadnego znaczenia. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 Umowy ATP przestrzeganie postanowień ustępu 1 spoczywa na przewoźnikach wykonujących przewozy na rzecz osób trzecich tylko w takim zakresie, w jakim podjęli się oni zapewnienia lub wykonania usługi niezbędnej do zachowania tych postanowień, i jeżeli takie zachowanie postanowień jest związane z wykonywaniem danej usługi.
Nie można jednak podzielić stanowiska skarżącej, że jako przewoźnik nie zobowiązała się do wykonania przewozu z zachowaniem warunków określonych w umowie ATP. Wskazać bowiem należy, że przewożonym towarem była śmietana, dla której określono warunki dotyczące wartości temperatury, jaka winna być przestrzegana przy przewozie, ustalając ją maksymalnie na +4°C, a także określono, że czas przewozu w zasadzie nie powinien przekraczać 48 godzin. Z dokumentacji, jaka została dołączona do ładunku wyraźnie wynika, że zostały określone warunki przewozu towaru, a w związku z tym że przewoźnik był zobowiązany do ich zachowania. W liście przewozowym CMR wskazano, że towar jest łatwo psujący się, a miejsce załadunku na drogowy środek transportu i miejsce wyładunku z drogowego środka transportu znajduje się w dwóch różnych państwach, będących stronami umowy ATP.
Ponadto w dołączonym do ładunku Świadectwie Analizy określono, że przewożonym towarem jest śmietana oraz, że winna być przechowywana w temperaturze od 0 do 6 °C przez okres 48 godzin. Skoro zatem Spółka przyjęła do przewozu towar, co do którego wskazane zostały określone wymogi, a przewożony towar należy do towarów objętych umową ATP, to nie może twierdzić że nie podjęła się przewozu z zachowaniem warunków określonych w tej umowie. Należy przy tym wskazać, że w powoływanych przez organ orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (Sygn. akt I OSK 980/06 oraz I OSK 1764/06) także przyjęto, że Spółka podjęła się przewozu w warunkach ATP na podstawie dokumentów dołączonych do przewożonych towarów, a nie na podstawie twierdzeń Spółki (sprawy te także dotyczyły Spółki W.), że takiego rodzaju przewozu się nie podejmowała." (s. 12-13 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA). Przywołać także należy treść art. 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i Protokołu podpisanej, sporządzonej w Genewie 19 maja 1956 r. z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r., Nr 49, poz. 238, sprost.: Dz.U. z 1995 r. Nr 69, poz. 352), który stanowi, że: "W braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika."
Art. 4 ust. 1 Umowy ATP stanowi, że do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załączniku 2 i 3 do tej Umowy, powinny być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 Umowy, z wyjątkiem wypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 do Umowy. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, iż przepis ten określa wyjątek od reguły, którą jest transport szybko psujących się artykułów żywnościowych określonym środkami transportu, a w konsekwencji, że zgodnie z zasadami przyjętymi zarówno przez judykaturę jak i doktrynę prawa wszelkie przepisy określające wyjątki od przyjętych regulacji muszą być interpretowane zawężająco i dlatego zastosowanie tego wyjątku będzie mogło mieć miejsce tylko w takim przypadku, gdy temperatura zewnętrzna będzie na tyle niska, że nie będzie żadnych wątpliwości co do zbędności przewozu stosownymi środkami transportu dla utrzymywania temperatur określonych w umowie ATP. "Przyjęcie odmiennej interpretacji tego zapisu prowadziłoby do sytuacji, w której przy każdej kontroli pojazdu przewożącego towar określony w umowie ATP niezbędne byłoby powoływanie biegłego, gdyż jak podaje sama skarżąca Spółka cysterny są wyposażone w odpowiednie warstwy izolacyjne, które służą do utrzymywania odpowiedniej temperatury.
Jak jednak wskazano wyżej poza kompetencją organu inspekcji drogowej leży ustalenie rzeczywistej wartości temperatury, w jakiej przewożony jest towar, gdyż weryfikacja pojazdu pod tym kątem następuje poprzez wydanie świadectwa ATP. Biorąc zaś pod uwagę fakt, że przewóz miał miejsce w kwietniu, a podawane przez samą skarżącą temperatury panujące na trasie przewozu wahały się od – 0,7 do + 6,4 °C nie sposób przyjąć, że były to warunki atmosferyczne które z całą pewnością wskazywały na zbędność wykonania przewozu określonym środkiem transportu, posiadającym świadectwo ATP. Nie bez znaczenia jest także fakt, że wbrew twierdzeniom skarżącej przewóz nie odbywał się wyłącznie w porze nocnej, skoro pojazd został zatrzymany do kontroli o godzinie 12 w dzień." (s. 13 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA).
Konkludując - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 151 p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenia skargi w sytuacji gdy organy administracji obu instancji naruszyły prawo materialne. Nie naruszył WSA także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy naruszyły art. 7, art. 77 i art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. Sąd I instancji oceniając postępowanie dowodowe przeprowadzone w tej sprawie przez organy administracji obu instancji słusznie doszedł do wniosku, iż stan faktyczny przyjęty przez organy za podstawę rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. Organy te nie naruszyły wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Rację ma Sąd I instancji, iż w tej analizowanej sprawie fakt związania strony skarżącej postanowieniami umowy ATP został należycie udowodniony, a zatem okoliczności, na które skarżący wnosił o dopuszczenie dodatkowych dowodów zostały już stwierdzone innymi dowodami, lub też są to okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a dotyczących wysokości nałożonej na skarżącą Spółkę kary. Zasadnie Sąd I instancji ocenił, iż organy w tej sprawie prawidłowo zastosowały karę pieniężna określoną w zał. nr 3 pod poz. 3.3 za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami umowy międzynarodowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.