Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 244/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Firmy H.-U. A. K. Sp.j. w B. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na obrót produktem biobójczym.
Sąd I instancji przytaczając stan faktyczny sprawy, wskazał, że Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych (Dz. U. Nr 175, poz. 1433 ze zm.) oraz w zw. z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu określonego w art. 16 ust. 2 Dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające Rozporządzenie (WE) Nr 1896/2000 (Dz. U. WE L 307 z dnia 24 listopada 2003 r., s. 1 i Dz. Urz. WE L 178 z dnia 8 lipca 2005 r. s. 1), stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 września 2006 r. decyzji Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wydania Firmie H.-U. A. K. Sp.j. w B. pozwolenia nr [...] na obrót produktem biobójczym D. Organ wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dniem 1 września 2006 r. Państwa Członkowskie uchylają pozwolenia oraz rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w Załączniku III i Załączniku VII oraz zapewniają, że takie produkty biobójcze nie będą wprowadzane do obrotu na ich terytorium.
Tej samej zasadzie podlegają substancje czynne znajdujące się w załączniku II, ale w grupach innych niż te, w których dana substancja czynna podlega ocenie. Produkt biobójczy D. posiada w swym składzie substancję czynną 1.3 butanodiol, która znajduje się w załączniku III. W związku z powyższym konieczne było wygaśnięcie decyzji z dnia [...] marca 2004 r. pozwalającej na obrót produktem biobójczym D. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, iż składnik produktu biobójczego 1.3 butanodiol nie ma charakteru substancji czynnej, a spełnia jedynie funkcję pomocniczą i wpływa na poprawę absorpcji substancji czynnej w skórze.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż we wniosku o wydanie pozwolenia na obrót produktem biobójczym substancja 1.3 butanodiol została zadeklarowana jako substancja czynna. Organ wyjaśnił, że uznanie, iż substancja czynna 1.3 butanodiol pełni w produkcie funkcję pomocniczą zmienia kwalifikację substancji, co powoduje powstanie nowego produktu i wymaga wydania nowego pozwolenia na obrót produktem biobójczym. Organ nie mógł przychylić się do wniosku o uznanie decyzji o wygaśnięciu pozwolenia z dnia 31 marca 2004 r., jako wydanej na podstawie błędnego stanu rzeczy.
W skardze skarżący podniósł, że FHU A.K. Sp.j. otrzymała pozwolenie na obrót produktem biobójczym na podstawie wniosku, w którym znalazł się niezamierzony przez skarżącego błąd, gdyż przez pomyłkę w wykazie substancji czynnych wpisano 1.3 butanodiol CAS: 107-88-0, który powinien zostać wpisany w wykazie substancji pomocniczych.
Skarżący w dniu 29 sierpnia 2006 r. wystąpił o zmianę treści pozwolenia na obrót produktem biobójczym D., a jako podstawę tego wniosku wskazał załącznik do wniosku pierwotnego oraz wyniki badań przeprowadzonych przez Institut für Krankenhaushygiene und Infektionskontrolle GbR w Giessen w Niemczech.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż zmiana wpisu dotyczącego charakteru substancji 1.3 butanodiol z substancji czynnej na substancję pomocniczą skutkuje powstaniem nowego produktu. W jego ocenie ze zmiany wpisu nie wynikają żadne zmiany składu chemicznego i ilościowego poszczególnych składników.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że z przepisów wskazanych przez organ administracji wprost wynika, iż z mocą od dnia 1 września 2006 r. Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, unieważniają istniejące zezwolenia lub rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w załączniku III oraz zapewniają, aby takie produkty biobójcze nie były wprowadzane do obrotu na terytorium tych Państw Członkowskich. (Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8AA/E Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 Dz.U.UE.L.03.307.1)
Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skarżącego, iż substancja butanodiol, wbrew zapisom decyzji wprowadzającej produkt D. do obrotu nie jest substancją czynną, a pełni jedynie funkcje pomocnicze. Sąd stwierdził, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji, wygaszała ona na podstawie art. 162 k.p.a. decyzję ostateczną Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2004 r., z której wynikało, iż butanodiol jest zaliczany do substancji czynnych preparatu D., a z akt sprawy nie wynika, aby decyzja ta przed wydaniem decyzji przez Ministra Zdrowia jako organ odwoławczy w dniu 30 listopada 2006 r. uległa zmianie.
W skardze kasacyjnej FHU A. K. Sp.j. w B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania przez organ administracyjny, a w szczególności przepisów art. 10 § 1, art. 61 § 4 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - polegającego na uniemożliwieniu skarżącemu zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przed wydaniem decyzji administracyjnej.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest słuszny, ponieważ organ administracyjny w toku postępowania administracyjnego naruszył szereg przepisów o procedowaniu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że organ administracyjny nie powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia na obrót produktem biobójczym D. r.f.u., co pozbawiło skarżącego jako stronę tego postępowania jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej oraz zajęcia stosownego stanowiska w sprawie. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że na tym etapie postępowania mogłaby zostać wyjaśniona kwestia składnika produktu biobójczego 1.3 butanodiolu i co czyniłoby bezprzedmiotowym wydawanie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia na obrót, gdyż produkt odpowiadałby wszelkim warunkom stawianym przez prawo.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W postępowaniu kasacyjnym regulowanym przepisami rozdziału 1 Działu IV ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynikająca z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza, że to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują zakres jego kognicji. Naczelny Sąd Administracyjny poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia sądu administracyjnego I instancji. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z 21.04.2004 r., sygn. akt FSK 13/04, opubl. ONSAiWSA 2004/1/15; wyrok NSA z dnia 22.07.2004 r., sygn. akt GSK 356/04, opubl. ONSAiWSA 2004/3/72).
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. W związku z tym przypomnieć należy treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja przytoczonej normy prawnej wskazuje zatem jednoznacznie na to, że decydując się na posłużenie się podstawą kasacyjną nie wystarczy jedynie wskazać przepisy postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez sąd I instancji, ale należy także uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, a w szczególności art. 10 § 1, art. 61 § 4 i art. 78 § 1 k.p.a., polegającego na uniemożliwieniu skarżącemu zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przed wydaniem decyzji administracyjnej. Uzasadniając tak sformułowany zarzut skarżący wywiódł, że organ administracyjny nie powiadomił go o wszczęciu postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia na obrót produktem biobójczym D., co pozbawiło go jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej oraz zajęcia stosownego stanowiska w sprawie. Skarżący zarzucił, że na tym etapie postępowania mogłaby zostać wyjaśniona kwestia składnika produktu biobójczego 1.3 butanodiolu.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie precyzują czy odnoszą się do postępowania administracyjnego związanego z wydaniem decyzji przez Ministra Zdrowia działającego jako organ I instancji, czy też odnoszą się do działań tego organu administracji związanych z rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wobec tak sformułowanych zarzutów, przede wszystkich wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 61 § 4 k.p.a., który to przepis stanowi, iż o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami postępowania - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - może odnosić się do organu administracji centralnej działającego jako organ I instancji, a więc do postępowania, w którym została wydana tzw. decyzja pierwszoinstancyjna.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Regulacja taka oznacza, że organ administracyjny działający w trybie art. 127 § 3 k.p.a. obowiązany jest sprawę rozpoznać ponownie w jej całokształcie z uwzględnieniem zmian w stanie faktycznym i prawnym, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania w skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i stosownie rozstrzygnąć. Organ administracyjny działając w trybie art. 127 § 3 k.p.a., przed wydaniem decyzji administracyjnej przeprowadza postępowanie wyjaśniające, ocenia materiał dowodowy, a także dokonane dotychczas w sprawie ustalenia.
Ta decyzja jest kontrolowana przez Sąd i to w głównej mierze do postępowania prowadzonego przez organ administracyjny w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy winny być formułowane stosowne zarzuty.
Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 § 4 k.p.a., należy zauważyć, że ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwana k.p.a., nie określa zasadniczo formy wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego (za wyjątkiem z art. 31 § 2, art. 149 § 1, art. 157 § 2 k.p.a., które tutaj nie mają zastosowania). Nie może jednak budzić wątpliwości, że art. 61 § 4 k.p.a. stanowi formę realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, co oznacza, że art. 61 § 4 k.p.a. nakłada na organ obowiązek zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że orzecznictwo sądowe oraz doktryna dopuszczają możliwość zawiadomienia o wszczęciu postępowania za pośrednictwem podejmowanych wobec stron czynności procesowych, co jest określane w doktrynie jako forma "dorozumiana" zawiadomienia (vide: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Tom I, Wyd. Lex 2007, wyd. II).
Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby organ administracyjny skierował do skarżącego pisemne zawiadomienie z wyraźnym i jednoznacznym powołaniem się na treść art. 61 § 4 k.p.a. Stanowi to z pewnością uchybienie zasadzie ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Wobec ogólności zarzutów formułowanych w skardze kasacyjnej nie można przy tym nie zauważyć, że z treści pisma Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 5 października 2007 r. można wywnioskować, iż informacja pisemna z dnia 30 czerwca 2006 r. odwołująca się do uregulowań zawartych w art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003, dotyczących uchylenia z dniem 1 września 2006 r. pozwoleń oraz rejestrów dla produktów biobójczych zawierających określone substancje czynne, została przesłana do zainteresowanych stron.
Oczywiście z całą mocą podkreślić wypada, że nie można uznać, aby pismo to spełniało wymogi z art. 61 § 4 k.p.a.
Mając na uwadze treść zarzutów formułowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, trudno przyjąć, że skarżący został pozbawiony jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej w rozpoznanej sprawie w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Zdrowia.
W związku z tym należy zwrócić uwagę, że z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 3 października 2006 r. wynika, iż skarżący dokonując tej czynności procesowej zarzucił, że substancja chemiczna 1.3 butanodiol zastosowana w produkcie biobójczym D. nie ma takiego charakteru, a w swojej niewielkiej ilości spełnia rolę pomocniczą i wpływa na poprawę absorpcji substancji czynnej w skórze. Skarżący przedstawiając tej treści wyjaśnienia i zarzuty, odwołał się do informacji producenta tego produktu biobójczego, który z kolei swoje stanowisko oparł na wynikach badań skuteczności mikrobójczej preparatu D. r.f.u. bez zawartości inkryminowanej substancji chemicznej.
Skarżący do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załączył dokumenty w postaci oświadczenia producenta oraz raport z testu z dnia 7.06.2006 r. sporządzony w Institut für Krankenhaushygiene und Infektionskontrolle GbR. Z akt administracyjnych wynika też, że w uzupełnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pismem z dnia 5 października 2006 r. skarżący wyjaśniał, iż wystąpił do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z wnioskiem o zmianę danych dotyczących przedmiotowego produktu biobójczego, załączając do tego wniosku dokumenty, które wcześniej załączył do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (karta 20 akt sąd.).
Natomiast z treści uzasadnienia zaskarżonej do sądu decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2006 r. wynika, że okoliczności i zarzuty podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w pisemnych wyjaśnieniach skarżącego były przez organ administracyjny rozważone. Stosowne zarzuty w powyższym zakresie skarżący zawarł też w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który dokonał ich oceny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Na marginesie należy zauważyć, że kwestie te nie zostały objęte kontrolą z uwagi na granice skargi kasacyjnej zakreślone przez jej autora.
Kasator podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania powołanych w petitum skargi kasacyjnej, ani w jego treści, ani w uzasadnieniu tego zarzutu nie wykazał dokonania jakich czynności, które mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, został pozbawiony skarżący w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Analiza wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgłoszonych w nim dowodów oraz wyjaśnień w piśmie z dnia [...] października 2006 r. dowodzi, że w postępowaniu toczącym się w trybie art. 127 § 3 k.p.a. skarżący składał wyjaśnienia, a także że nie był pozbawiony jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej. Natomiast w uzasadnieniu zarzutu skargi kasacyjnej jej autor nie wykazał, jakiej innej inicjatywy dowodowej skarżący został pozbawiony przez organ administracji wskutek uchybienia zasadzie wyrażonej w art. 61 § 4 k.p.a.
Autor skargi kasacyjnej w petitum tej skargi zarzucił też naruszenie art. 78 § 1 k.p.a., bliżej tego zarzutu nie formułując ani go nie uzasadniając. Przepis art. 78 § 1 k.p.a. stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z regulacji tej wynika zatem, że stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu, a to w związku z zasadą ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Jednakże formułując zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej winien wykazać, mając na względzie katalog dowodów określony w art. 75 § 1 k.p.a., iż wskutek uchybienia regułom postępowania skarżący został pozbawiony konkretnej inicjatywy dowodowej mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju zarzutów skarga kasacyjna nie zawiera.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., polegającego - jak to sformułowano w petitum skargi kasacyjnej - na uniemożliwieniu skarżącemu zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przed wydaniem decyzji administracyjnej, to ponownie stwierdzić należy, że kasator nie wskazał czy naruszenie tego przepisu dotyczy postępowania administracyjnego toczącego się w związku z wydaniem tzw. decyzji pierwszoinstancyjnej, czy też decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.
Oczywiście, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. stanowi naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Jednakże naruszenie tego przepisu należy oceniać jako naruszenie przepisów postępowania, które nie zawsze ma wpływ na wynik sprawy. Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z. 4, poz. 66), wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a., przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenie dokumentu, zgłoszenie wniosku o zawieszeniu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05, opubl. ONSAiWSA 2006/6/157 z glosą aprobującą W. Taras w OSP 2007/3/26).
Autor skargi kasacyjnej ani w jej petitum, ani też w uzasadnieniu nie wskazał, iż naruszenie przez organ administracji art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło skarżącego możliwości dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
W dotychczasowej judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano konsekwentnie, że skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. postanowienie NSA z 16 marca 2003, sygn. akt FSK 209/04, opubl. ONSAiWSA 2004/1/13), gdyż wadliwe skonstruowanie jej podstaw uniemożliwia sądowi kasacyjnemu poddanie racji strony skarżącej merytorycznej kontroli i prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1458/05, niepubl.). Tak też należy ocenić sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut, a sprowadzający się do twierdzenia, iż Sąd I instancji "...dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż w sprawie występowały inne naruszenia przepisów postępowania niż zaskarżone, lecz na tyle istotne, iż winne skutkować uchyleniem decyzji organu administracji w całości".
Jednocześnie kasator nie wskazał jakie konkretnie przepisy postępowania zostały naruszone oraz jaki mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w sytuacji gdy strona skarżąca w skardze kasacyjnej podnosi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 61 § 4 i 78 § 1 k.p.a., to jej obowiązkiem jest wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy.
Ubocznie należy zauważyć, że kasator poza ogólnikowym stwierdzeniem, że sprawa udziału substancji uznanej za czynną (1.3 butanodiolu) w produkcie D. r.f.u. mogła być wyjaśniona, nie wskazał w jaki sposób okoliczność ta mogłaby zostać wykazana. Ma to istotne znaczenie przy ocenie podnoszonych ogólnie sformułowanych zarzutów, jeśli się zważy na fakt, iż składnik produktu biobójczego 1.3 butanodiol jako substancja czynna został wskazany w decyzji z dnia 31 marca 2004 r. i tym samym z uwagi na treść art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych (Dz. U. Nr 175, poz. 1433 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. stanowił element rozstrzygnięcia decyzji w sensie materialnoprawnym.
Z powołanych powyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w treści art. 207 § 2 p.p.s.a.