Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 243/18 oddalił skargę J. W. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, natomiast odrębnym pismem z dnia 18 października 2018 r. złożył wniosek o "wstrzymanie wykonalności wyroku z dnia 17.07.2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz decyzji utrzymanych tym wyrokiem" wskazując, że już po złożeniu skargi kasacyjnej Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wystąpił do skarżącego o zapłatę kwoty 15.415,32 zł. W ocenie skarżącego, na obecnym etapie postępowania egzekucja wskazanej należności spowodowałoby u skarżącego znaczną szkodę, a ewentualny późniejszy zwrot tej opłaty nie wyrównałby tej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) nie zawiera postanowień regulujących instytucję wstrzymania wykonania orzeczenia sądu administracyjnego. Wyjątkiem jest art. 284 ustawy, lecz znajduje on zastosowanie jedynie w sytuacji wniesienia skargi o wznowienie postępowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że pomimo użytego w petitum wniosku sformułowania "o wstrzymanie wykonania wyroku", treść uzasadnienia wyraźnie wskazuje, że skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania opisanej na wstępie decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2017 r.
Przechodząc do oceny żądania wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji, wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym.
Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Ponadto, skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
W rozpoznawanej sprawie zaś zawarta we wniosku lakoniczna argumentacja ograniczała się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na znaczną szkodę, jak również do powtórzenia zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Należy więc podkreślić, że Sąd w rozpoznawanej sprawie nie mógł opierać się przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia na argumentach wskazanych przez skarżącego, ponieważ rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia