Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/OI 375/15 oddalił skargę A.S. na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia 30 kwietnia 2015r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 8 maja 2014r. A.S. złożyła do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. (Dalej: Biuro Powiatowe ARiMR) wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 deklarując do Jednolitej Płatności Obszarowej (dalej: JPO) działki rolne oznaczone literami: A, B, C, D, E, F, G, H, l, J o łącznej powierzchni 94,51 ha. Przeprowadzona kontrola administracyjna wniosku oraz załączonych do niego załączników graficznych oraz kontrola na miejscu wykazały, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia płatnością wyniosła 93,01 ha, wobec deklarowanej 94,51 ha.
Decyzją z dnia [..] stycznia 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. przyznał stronie: 1/ płatności na rok 2014 z tytułu JPO w wysokości 83 725,59 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 994,43 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 2/ kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 1610,98 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ uznał, że zarzut naruszenia zasad określonych w art. 57 ust. 3, rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, 2.12.2009r., p. 65; dalej rozporządzenie nr 1122/2009) jest niezasadny. Wyjaśnił, że w decyzji, oprócz wyłączeń wynikających z kontroli na miejscu (podczas której stwierdzono 93,84 ha), uwzględniono wyłączenia obszarów wykraczających poza powierzchnię referencyjną (PEG), po uwzględnieniu których powierzchnia stwierdzona wyniosła 93,01 ha.
Stosując jednocześnie zasady określone w art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1122/2009, w myśl którego nie można dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo naliczył płatność do powierzchni stwierdzonej po kontroli administracyjnej. Jednocześnie już organ I instancji wyjaśnił, iż zachodziła konieczność weryfikacji powierzchni pomierzonych podczas kontroli na miejscu, na których położone są działki rolne z uwagi na fakt, że w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...] dla działek rolnych zastosowano kod pokontrolny DR 50, który oznacza, że granice uprawy wykraczają poza granice działki/ek referencyjnej/ych zadeklarowanej/ych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej i kod nieprawidłowości DR29, który oznacza, że działka rolna jest położona na niezadeklarowanej działce ewidencyjnej (np. drogi i rowy).
Wyjaśnił, że podczas kontroli w terenie mierzone są powierzchnie deklarowanych upraw, zaś dopiero podczas kontroli administracyjnej wniosku beneficjenta weryfikowana jest poprawność zadeklarowanej powierzchni w stosunku do wskazanych we wniosku działek ewidencyjnych.
Z kolei zakwestionowany w odwołaniu zapis pomiarów i powierzchni działek C i l wykonano prawidłowo. Organ w tym zakresie wyjaśnił, że we wszystkich przypadkach, gdy różnica pomiędzy zmierzonym, a zadeklarowanym polem powierzchni działki rolnej mieści się w granicach tolerancji pomiaru (czyli jest mniejsza lub równa tolerancji pomiaru), jako pole powierzchni stwierdzonej działki rolnej przyjmuje się zadeklarowane pole powierzchni tej działki. Natomiast w przypadku gdy różnica pomiędzy zmierzonym, a zadeklarowanym polem powierzchni działki rolnej jest większa niż tolerancja pomiaru, jako pole powierzchni stwierdzonej działki rolnej należy przyjąć faktyczne pole powierzchni ustalone w wyniku pomiaru, co też ma miejsce w przypadku pomiaru powierzchni działek rolnych: C - powierzchnia deklarowana 0,14 ha, powierzchnia zmierzona 0,1 ha, różnica między powierzchnią deklarowaną a zmierzoną wyniosła 0,04 ha, przy tolerancji pomiaru 0,02 ha skutkuje przyjęciem powierzchni stwierdzonej 0,1 ha, l - powierzchnia deklarowana 3,19 ha, powierzchnia zmierzona 2,91 ha, różnica między powierzchnią deklarowaną a zmierzoną wyniosła 0,28 ha, przy tolerancji pomiaru 0,19 ha skutkuje przyjęciem powierzchni stwierdzonej 2,91 ha.
Ponadto organ wyjaśnił, że załączone do raportu szkice i fotografie potwierdzają zgodność przebiegu pomiaru powierzchni działek rolnych G, H, I, J z granicą faktycznego użytkowania gruntu. Do działek rolnych G, H, J w raporcie z kontroli na miejscu przypisano kody błędów DR51 - stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności, DR52 - stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania, DR53 - stwierdzono pomniejszenie zasięgu pola zagospodarowania, zaś w przypadku działki rolnej I oprócz ww. kodów zastosowano kod błędu DR-29 - działka rolna jest położona na niezadeklarowanej działce referencyjnej (np. drodze). Tym samym zastosowanie wyłączeń powierzchni referencyjnej działek w wyniku kontroli administracyjnej realizowanej przez organ I instancji jest uzasadnione.
W odpowiedzi na zarzut dotyczący dokładności systemu LPIS i dlaczego (PEG) co roku może się zmieniać organ podał, że na mocy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz. U. z 2010r., poz. 1287) zadanie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków (EGiB) leży w kompetencji służby geodezyjnej. Dane z ewidencji gruntów i budynków udostępniane są corocznie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przez starostę - organ prowadzący EGiB na podstawie art. 2 i art. 9a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012r. poz.86 ze zm.), art. 21 ust. 1 i art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. nr 193 poz.1287 ze zm.), art. 8 i art. 14 ustawy z dnia 4 marca 2010r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z dnia 7 marca 2010r. nr 76 poz. 489).
Na podstawie ww. przepisów prawnych Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zobowiązuje się do wykorzystywania udostępnionych danych do realizacji zadania publicznego, którym jest tworzenie i prowadzenie Systemu Identyfikacji Działek Rolnych. Natomiast kwalifikowanie powierzchni do płatności prowadzone jest w oparciu o powierzchnie referencyjne wyznaczone na podstawie ortofotomapy (powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza PEG) bezpośrednio w systemie LPIS zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tj.: Dz. U. z 2012r., poz. 86 ze zm.). Stosownie do art. 9a ust. 1 powołanej ustawy o krajowym systemie (...) system ten zawiera wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 oraz identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przy czym dane alfanumeryczne dotyczące obszaru działki ewidencyjnej pochodzące z rejestru ewidencji gruntów i budynków (EGiB), są wykorzystywane jedynie w zakresie unikalnej identyfikacji działki ewidencyjnej w skali kraju oraz jako dane dodatkowe umożliwiające detekcję zmian w sposobie użytkowania gruntu (przekształcenie użytkowania gruntów rolnych w inne nierolnicze użytkowanie).
Natomiast definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności, na podstawie, której wyznaczana jest powierzchnia PEG, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), na podstawie, której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, uprzednio art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie, w jakim zmniejszono powierzchnię uwzględnioną w płatności o 1,5 ha, ustalono powierzchnię stwierdzoną PEG na działkach A, B, C, F, G, H, I, J w zmniejszonej o 1,5 ha wielkości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. uznał, że istota sporu w rozpoznanej sprawie, sprowadza się do kwestii prawidłowości stosowania przepisów stanowiących o kwalifikowalności powierzchni działek rolnych do płatności, tj. ustalania powierzchni działek rolnych podczas kontroli, z uwzględnieniem tolerancji pomiaru, o której mowa w art. 34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz weryfikacji tej powierzchni, ustalonej podczas kontroli na miejscu, w oparciu o dane posiadane przez organ w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych.
Sąd I instancji wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż kontrola na miejscu została przeprowadzona w dniach od 12 do 14 sierpnia 2014r. Kopia raportu z kontroli kwalifikowalności powierzchni została przekazana pełnomocnikowi skarżącej, obecnemu przy kontroli. Raport zawierał pouczenie o możliwości złożenia umotywowanych zastrzeżeń na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, w terminie 14 dni od jego otrzymania. Skarżąca nie złożyła zastrzeżeń do ustaleń kontroli, ani zastrzeżeń co do sposobu i metody pomiaru. Dopiero w odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego w M. podniosła kwestię tolerancji pomiaru, którą utożsamia z granicą błędu urządzenia pomiarowego. Wyraziła też stanowisko, że "pomiar dokonany metodą LIPS jest obarczony błędem".
W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy nie naruszył reguł postępowania administracyjnego, gdyż odniósł się szczegółowo do argumentacji odwołania. Podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności rolnych ciężar dowodzenia, że ustalenia zawarte w raporcie kontroli nie są prawidłowe, ciąży na rolniku. Na wniesienie zastrzeżeń do raportu przewidziany jest termin dwóch tygodni od jego otrzymania. Rolnik nie traci prawa do przedstawiania, w toku postępowania zarzutów przeciwko ustaleniom zawartym w raporcie z kontroli, w tym także kwestionowania metody pomiaru. Ma także prawo wykazywania błędów w ustaleniach poczynionych przez organ I instancji. Temu służy postępowanie przed organem II instancji. Jednak wykazywanie dopiero w skardze błędów popełnionych w toku kontroli czy w decyzji organu I instancji, przy braku ich wskazania w odwołaniu nie jest skuteczne.
Sąd ocenia prawidłowość decyzji na podstawie materiału dowodowego w sprawie, tj. przede wszystkim treści raportu kontroli, materiałów fotograficznych i graficznych, w kontekście wniosku złożonego przez rolnika i dowodów oferowanych przez niego w toku postępowania administracyjnego. Skarżąca w odwołaniu nie podnosiła w ogóle kwestii nieprawidłowego przyjęcia, jako powierzchni "stwierdzonej" czyli uprawnionej do płatności, powierzchni działek: A (różnica w stos. do deklaracji 0,95 ha) i B (różnica w stos. do deklaracji 0,35 ha). Dopiero w skardze podniosła, że nie zgadza się z ustaleniami, że część uprawy na zmierzonej działce B jest poza granicami ewidencyjnymi tej działki. W załączniku graficznym do wniosku skarżąca działkę B zaznaczyła wyłącznie na działce ewidencyjnej 7/9, a oprócz tego na tej działce ewidencyjnej jest działka rolna E, z inną uprawą. Stąd niewątpliwie część powierzchni zmierzonej działki B znajdowała się na innych działkach ewidencyjnych, które nie zostały zgłoszone we wniosku.
Mając na uwadze treść przepisów dotyczących kwalifikowalności powierzchni i kontroli na miejscu Sąd I instancji stwierdził, że nie został naruszony art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Z raportu z kontroli wynika, że przy pomiarach działek zastosowano tolerancję pomiaru dla każdej działki rolnej przy uwzględnieniu 1,5 m strefy buforowej. Ponadto podczas pomiarów działek rolnych określana jest tzw. tolerancja pomiaru, która obliczana jest jako iloczyn obwodu działki rolnej i szerokości strefy buforowej wokół granic działki rolnej, a nie błąd pomiaru powierzchni, wynikający w szczególności z właściwości urządzenia pomiarowego. Z żadnego przepisu rozporządzenia nie wynika, by przy pomiarach powierzchni działki rolnej kwalifikującej się do płatności należało doliczać jeszcze 0,5 m wokół obwodu z tytułu niedokładności urządzenia pomiarowego. Zdaniem Sądu przewidziana ww. przepisem "tolerancja pomiaru" służy ustaleniu dopuszczalnego marginesu błędu w deklarowanych przez rolnika powierzchniach działek, a nie przyjęciu, że w rzeczywistości powierzchnia działki jest większa, niż wynika to z pomiaru.
WSA podzielił stanowisko organów, iż w przypadku, gdy różnica między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią zmierzoną przekracza dopuszczalną dla danej działki rolnej powierzchnię wynikającą z zastosowania tolerancji pomiaru, mają one prawo przyjęcia, jako powierzchni stwierdzonej tj. uprawnionej do płatności, powierzchnię zmierzoną, pomniejszoną o znajdujące się wewnątrz działki obszary nieuprawiane. Wobec powyższego nie został również naruszony art. 57 ust. 3 rozporządzenia nr1122/2009.
A.S. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a w przypadku uznania, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, a w obu przypadkach wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.
Wyrokowi zarzuciła:
- I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 57 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, ze Organ słusznie przyjął do płatności obszar powierzchni zatwierdzonej zamiast powierzchni zadeklarowanej, pomimo, iż w przypadku działek C, F, G, H, J różnica pomiędzy obszarem zatwierdzonym a zadeklarowanym jest mniejsza niż 0,1 ha, a zatem zgodnie z powołanym przepisem obszar zatwierdzony powinien zostać uznany za równy zadeklarowanemu,
- 2. art. 34 ust. 1 Rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że w przypadku, gdy różnica między powierzchnią zmierzoną a zadeklarowaną przekracza dopuszczalną dla danej działki rolnej powierzchnię, wynikającą z zastosowania tolerancji pomiaru, Organ ma prawo do przyjęcia, jako powierzchni stwierdzonej tj. uprawnionej do płatności, powierzchnię zmierzona (bez uwzględnienia tolerancji pomiaru urządzenia).
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. nr [...] utrzymującą w mocy w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. nr [...], pomimo rażącego naruszenia przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez:
pominięcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z [...] grudnia 2014 roku nr [...] w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, wydanej w oparciu o ten sam stan faktyczny i stwierdzającej, iż powierzchnia działki F wynosi 1,60 ha (a nie jak w zaskarżonej decyzji 1,58 ha), czyli jest zgodna z powierzchnią deklarowaną, a także stwierdzającej, że dokładność pomiarowa systemu LPIS gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 do 0,5 m,
b. nie uwzględnienie tolerancji błędów pomiarowych urządzania, którym dokonywano kontroli na miejscu ani błędów pomiarowych systemu LPIS pomimo, iż sam Organ przyznał, iż pomiar zarówno jedną, jak i drugą metodą jest obarczony granicą błędu pomiarowego urządzenia, nie uwzględnienie wcześniejszych informacji o powierzchniach PEG otrzymanych od Organu, brak wskazania z jakiej daty są ortofotomapy, na podstawie których organ dokonywał pomiarów, brak wskazania powodów nie uwzględnienia uwag Skarżącej odnośnie różnic "mapowania" dokonanych podczas kontroli na miejscu, a faktyczną granicą nieruchomości użytkowanej rolniczo, brak wskazania powodów wykluczenia powierzchni na poszczególnych działkach oraz obwodów tych wykluczeń;
art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy jednoczesnym:
braku odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do WSA w Olsztynie, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i przyjęcie, innej powierzchni działki F w decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 i w zaskarżonej decyzji, przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez uznanie, że Organ ustalając powierzchnię poszczególnych działek uwzględnił dla każdej działki 1,5 m strefę, podczas, gdy z treści zaskarżonej decyzji Organu II instancji wynika, iż Organ nie uwzględnił takiej strefy w przypadku wszystkich działek, a także poprzez przyjęcie, iż "z żadnego przepisu rozporządzenia nie wynika, by przy pomiarach powierzchni działki rolnej kwalifikującej się do płatności doliczać jeszcze 0,5 m wokół obwodu z tytułu niedokładności urządzenia pomiarowego", podczas, gdy - jak podaje sam Organ - wynika to z właściwości metody pomiaru, gdyż takim błędem są obarczone pomiary dokonywane metodą LPIS, lakonicznym i ogólnikowym sformułowaniu motywów rozstrzygnięcia bez podania i wyjaśnienia podstaw prawnych wyroku, w szczególności brak podania podstawy prawnej uprawniającej Organ do nie wskazywania powodów wykluczenia powierzchni na poszczególnych działkach oraz obwodów tych wykluczeń, a także do ignorowania przez Organ tolerancji błędów pomiarowych poszczególnych urządzeń.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum złożonego środka odwoławczego.
W odpowiedzi na skarge kasacyjną Dyrektor [..] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zatem podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Odnosząc się na wstępie do powyższej kwestii, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw by przyjąć do merytorycznego rozpoznania w sprawie niniejszej zgłoszony dopiero na rozprawie przed sądem odwoławczym zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 15 k.p.a. przez przyjęcie, że przedstawianie informacji o powierzchniach PEG w formie, która nie jest postanowieniem ani decyzją narusza wyżej wskazane przepisy prawa.
Postawiony przez skarżącą powyższy zarzut, stanowiący w istocie rozszerzenie podstawy prawnej skargi kasacyjnej jest spóźniony. Z jego treści w żaden sposób nie da się natomiast przyjąć, wbrew stanowisku skarżącej, że przedstawienie go stanowi dodatkowe uzasadnienie zarzutu procesowego z punktu II 1. b skargi kasacyjnej. Tym samym nie mógł podlegać rozpoznaniu.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W sprawie niniejszej skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że istota spornego w sprawie zagadnienia wiąże się z potrzebą udzielenia odpowiedzi na pytanie o faktyczne podstawy wydania decyzji przyznającej wnioskowane płatności w ramach systemów wsparcia bepośredniego, a w tym kontekście o faktyczne i prawne podstawy przyznania tych płatności w wysokości do stwierdzonej w wyniku kontroli przez organy Agencji powierzchni, które Sąd I instancji kontrolując legalność tej decyzji uznał za prawidłowo ustalone i ocenione przez organy administracji, co skutkowało przyjęciem ich za podstawę wyrokowania, zaś skarżąca kasacyjnie podważa jako nieprawidłowe i niezgodne z prawem.
Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do wskazanego we wniesionym środku prawnym zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a i powiązanego z nim zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., które to naruszenie autor skargi kasacyjnej upatruje w nieodniesieniu się przez Sąd I instancji w wyroku do wszystkich podniesionych zarzutów jak i przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz lakonicznym i ogólnikowym sformułowaniu motywów rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że nie jest on zasadny.
Przede wszystkim brak jest podstaw do postawienia zaskarżonemu wyrokowi skutecznego zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Mając na uwadze treść wskazanego przepisu podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.
Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie strony, uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia i nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Sąd w motywach rozstrzygnięcia nie musi odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2453/14).
Tym samym niedoniesienie się przez Sąd I instancji od wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów, jak sugeruje skarga kasacyjna, bez wskazania konkretnych istotnych dla sprawy okoliczności, które nie zostały rozważone w zaskarżonym wyroku nie może być poczytane za naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. To natomiast, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie może stanowić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.
Również za chybione uznać należy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane w podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wyrażające się zaakceptowaniem zaskarżonej decyzji mimo, zdaniem skarżącej wydania jej z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie niniejszej nie mają zastosowania wskazane wyżej regulacje art. 7 art. 77 § 1 k.p.a. bowiem według art. 3 obowiązującej w sprawie niniejszej ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.2012 r., poz.1164 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach) postępowanie przed organami ARiMR w celu realizacji nałożonych na nią zadań zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w kodeksie postępowania administracyjnego.
Do najistotniejszych zmian zaliczyć należy odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. Ustawa o płatnościach w ust. 3 art. 3 określa, że strona oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu (...) są zobowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jak zatem słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu, a co w sposób klarowny wynika z treści art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uległy zmianie powinności organu odnośnie prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organy w sprawach jak przedmiotowa, nie mają obowiązku podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ich obowiązkiem jest zaś wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Mając zaś na uwadze wywody skargi kasacyjnej uznać należy, że jej autor utożsamia pojęcie "wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy" z "wyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego", o czym stanowią nie mające zastosowania w sprawie przepisy art. 7 art. 77 § 1 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia tych przepisów uznać należy za bezskuteczny.
Wobec stwierdzonego w toku kontroli przez organy przedeklarowania powierzchni działek zgłoszonych do płatności JPO, co znalazło odzwierciedlenie zarówno w protokole kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od 12 do 14 sierpnia 2014r., jak i w wyniku kontroli administracyjnej, strona skarżąca kwestionując te ustalenia obowiązana była do przedłożenia dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca nie złożyła natomiast zastrzeżeń do ustaleń kontroli ani zastrzeżeń co do sposobu i metody pomiaru. Stanowisko strony co do nieprawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych odnośnie powierzchni zadeklarowanych działek ewidencyjnych, nie poparte zostało jakimkolwiek materiałem dowodowym pochodzącym od skarżącej.
Jednocześnie wobec braku zarzutu naruszenia przepisu art. 3 ust 2 ustawy o płatnościach, w zakresie odnoszącym się do nierzetelnego przeprowadzenia pomiarów powierzchni działek rolnych podczas kontroli na miejscu u producenta rolnego, brak jest podstaw do uznania za skutecznie podważające trafność wydanego rozstrzygnięcia, zarzuty procesowe w zakresie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Nie można, również przypisać organom, iż przy rozstrzyganiu wniosku naruszyły art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych Te reguły zostały w rozpoznawanej sprawie zachowane, na co zwrócił Sąd I instancji akceptując ocenę dowodów dokonaną przez organy orzekające.
Nie jest zatem zasadne podnoszone w skardze kasacyjnej stanowisko co do otrzymywania płatności, które były przyznawane na podstawie składanej dokumentacji - tożsamych nieruchomości będących przedmiotem poprzednich postępowań z objętymi niniejszym postępowaniem. Wskazać należy, że deklarowane do dopłat powierzchnie działek rolnych przeznaczonych pod uprawy mogą ulegać zmianom, na skutek różnych przyczyn zależnych od rolnika (np. zaniechanie uprawy) lub spowodowanych działaniami na które nie ma on wpływu (przyrody). Oznacza to, że przyznawane skarżącej w poprzednich latach płatności nie przekładają się niejako automatycznie na płatność przyznaną w niniejszej sprawie.
Tym samym kontrola danego rolnika, jak słusznie zauważa Sąd I instancji daje możliwość dokonania ponownego ustalenia powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG) konkretnych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych, jak też możliwość zmniejszenia powierzchni działki rolnej gdy jest ona deklarowana na kilku działkach ewidencyjnych, których maksymalne powierzchnie ewidencyjno - gospodarcze są mniejsze niż powierzchnie ewidencyjne. W niezakwestionowanym skutecznie stanie faktycznym sprawy wyjaśniono przyczyny uznania wyniku kontroli administracyjnej za bardziej wiarygodny, niż wynik kontroli przeprowadzonej na miejscu, wskazując między innymi na błędnie zmierzone części upraw znajdujące się na innych działkach ewidencyjnych, które nie zostały zgłoszone do wniosku.
Tym samym zarzuty podniesione w pkt. II petitum skargi kasacyjnej naruszenia przepisów wskazanych w oparciu o podstawę wynikającą z art. 174 pkt 2 nie znajdują uzasadnienia.
Za chybione uznać należy też zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że w przypadku, gdy różnica między powierzchnią zmierzoną, a zadeklarowaną przekracza dopuszczalną dla danej działki rolnej powierzchnię, wynikającą z zastosowania tolerancji pomiaru, organ ma prawo do przyjęcia, jako powierzchni stwierdzonej tj. uprawnionej do płatności, powierzchnię zmierzoną (bez uwzględnienia tolerancji pomiaru urządzenia). Zdaniem skarżącej wskazany w protokole kontroli wskaźnik obszarowy tolerancji pomiaru dla poszczególnych działek rolnych każdorazowo powinien być doliczany do powierzchni zmierzonej.
Zarzut naruszenia art. 34 ust 1 rozporządzenia nr 1122/2009 w sposób przedstawiony w skardze kasacyjnej jest niezasadny. Zgodnie z tym przepisem powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określana przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2014r. sygn. akt II GSK1123/14, uwzględniając znaczenie zwłaszcza zaś funkcje tego przepisu oraz cel któremu ma on służyć nie może budzić wątpliwości, że omawiana regulacja tworząc po stronie organu zobowiązanie do uwzględnienia wymogu stosowania określonego poziomu tolerancji (1,5 m strefy buforowej wokół działki rolnej przy maksymalnej tolerancji określonej na poziomie 1.0 ha) stanowi jednocześnie rodzaj i formę swoistego rodzaju gwarancji udzielonej producentowi rolnemu przez prawodawcę, że w konsekwencji wymogu uwzględnienia tak określonej strefy buforowej ma on w istocie rzeczy prawo do pewnego ściśle określonego marginesu błędu, czego potwierdzeniem jest treść art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009.
W sprawie niniejszej przy pomiarach działek skarżącej zastosowano tolerancję pomiaru dla każdej działki rolnej przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej, w wyniku czego uwzględniony już został ewentualny błąd urządzenia pomiarowego. Tym samym brak było podstaw, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji by w wyniku pomiarów doliczać jeszcze 0,5 metra wokół obwodu z tytułu niedokładności urządzenia pomiarowego. Tolerancja pomiaru powierzchni działki (tj. iloczyn obwodu działki i 1,5 metra) służy do oceny marginesu błędu powierzchni zadeklarowanej i stwierdzonej w czasie kontroli. Tolerancja ta została wprowadzona w celu uwzględnienia błędu urządzeń pomiarowych i służy wyłącznie ustaleniu marginesu dopuszczalnego błędu, nie zaś zwiększeniu zmierzonej powierzchni.
Jako niezasadny ocenić należało również zarzut naruszenia art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1122/2009 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ słusznie przyjął do płatności obszar powierzchni zatwierdzonej zamiast powierzchni zadeklarowanej pomimo, iż w przypadku działek C, F, G, H, J różnica pomiędzy obszarem zatwierdzonym, a zadeklarowanym jest mniejsza niż 0,1 ha. W opinii skarżącej, zgodnie z powołanym przepisem obszar zatwierdzony powinien zostać uznany za równy zadeklarowanemu. Stanowisko to nie jest zasadne bowiem skarżąca przy interpretacji powyższej normy prawnej pomija, iż przepis ten odnosi się do obszaru zadeklarowanego we wniosku co oznacza, że zatwierdzony obszar należy przypisać do danej grupy upraw, nie zaś rozpatrywać go w zakresie każdej indywidualnej działki.
W sprawie niniejszej, skoro powierzchnia zadeklarowanego obszaru, przypisanego do danej grupy przekroczyła wielkość 1,5 ha obszaru zatwierdzonego prawidłowo płatność JPO przyznano do obszaru zatwierdzonego.
Z przyczyn powyżej wskazanych w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma też usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, stwierdzając jednocześnie brak podstaw do przyznania organowi kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na złożenie przez pełnomocnika organu odpowiedzi na skargę kasacyjną po upływie ustawowego terminu, określonego art. 179 p.p.s.a (14 dni) od jej doręczenia.