Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] przyznał S. K. pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009 do działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], powiat [...], województwo mazowieckie.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził z urzędu nieważność decyzji wydanej w dniu [...] października 2009 r., wskazując jako podstawę art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako k.p.a.).
Organ podniósł, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR została wydana z rażącym naruszeniem:
- ▪ art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L Nr 30 s. 16 - dalej jako rozporządzenie 73/2009),
- ▪ art. 24 ust. 1 lit. c) oraz art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE L Nr 141 s. 18 - dalej jako rozporządzenie 796/2004) oraz
- ▪ art. 77 § 1 k.p.a.
Dyrektor ARiMR zauważył, że w wyniku certyfikacji powierzchni ewidencyjno-gospodarczej oraz analizy decyzji z dnia [...] października 2009 r. stwierdzono błędne wykonanie pomiaru powierzchni uprawnionej do przyznania płatności na działce ewidencyjnej nr [...], co skutkowało przyznaniem płatności do powierzchni przekraczającej maksymalny obszar kwalifikowany. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznając skarżącej wnioskowaną płatność bez prawidłowego zweryfikowania zgłaszanej powierzchni w oparciu o ustaloną powierzchnię certyfikowaną (CPK) naruszył wymienione wyżej przepisy w sposób rażący.
W odwołaniu skarżąca podniosła, że cała działka nr [...] o powierzchni 0,15 ha jest użytkowana rolniczo i nie ma na niej lasu. Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie kontroli na miejscu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Stwierdził, że przyznając skarżącej pomoc ONW na rok 2009 do powierzchni 0,15 ha na działce ewidencyjnej nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 21 ust. 2 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; dalej jako ustawa PROW) w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Obowiązkiem tym było bowiem wyjaśnienie rozbieżności w deklaracji powierzchni zgłoszonej do płatności przez skarżącą, a wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, w tym wypełnionego przez skarżącą załącznika graficznego dla działki ewidencyjnej nr [...] oraz zaimplementowanej do systemu identyfikacji ortofotomapy.
Zdaniem Prezesa ARiMR, organ I instancji zasadnie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] października 2009 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco naruszała ona przepisy prawa procesowego (Kierownik Biura Powiatowego nie ustalił w niej powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych).
Wskazał jednocześnie, iż w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy, państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne. Zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004, kontrola administracyjna polega na porównaniu danych dotyczących poszczególnych działek rolnych zawartych we wniosku z danymi znajdującymi się w systemie identyfikacji działek rolnych, w tym szczególnie polega ona na porównaniu powierzchni działek rolnych z wniosku z zapisaną w systemie identyfikacji działek rolnych maksymalną powierzchnią kwalifikowaną do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych, na których znajdują się deklarowane działki rolne. Zgodnie zaś z treścią art. 20 ust. 2 rozporządzenia 73/2009 kontrole na miejscu stanowią uzupełnienie kontroli administracyjnej. Tym samym, aby ustalić maksymalny kwalifikowany obszar do płatności (PEG) nie jest konieczne przeprowadzenie kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy.
Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wywiodła S. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Wskazała, iż wielokrotnie zwracała uwagę, że działka nr [...] ma 15 arów powierzchni, żądając zbadania tej okoliczności przez organy. W jej ocenie organy w zaskarżonych decyzjach przyjęły materiał dowodowy, który nie jest zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym. Przyczyn błędnego ustalenia powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] skarżąca upatruje w tym, iż zdjęcia satelitarne wykonywane były w momencie, gdy na działkę padał cień lasu porastającego sąsiednią nieruchomość.
Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 247/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Wydział Zamiejscowy w Radomiu uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2011 r.
Odnosząc się do istoty trybu nadzwyczajnego - stwierdzenia nieważności, WSA w Warszawie wskazał, iż cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa już poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być więc podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie może być rozpoznanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym, w taki sposób jakby to była kolejna instancja. To, że postępowanie nadzorcze jest odrębnym postępowaniem, ograniczającym się wyłącznie do badania występowania wad kwalifikowanych w decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, powoduje daleko idące konsekwencje w zakresie granic działania organu nadzoru.
Uprawnienia organu (prowadzącego postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie załatwianej w postępowaniu zwykłym), do przeprowadzenia oceny w ramach art. 80 k.p.a., nie mogą być podważane przez organ nadzoru poprzez dokonywanie przez ten organ na nowo, własnych ustaleń faktycznych. Do tego zaś w istocie zmierzały - zdaniem WSA - wywody zaprezentowane w zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR.
W rozpoznanej sprawie Prezes ARiMR uznał, że decyzja z dnia [...] października 2009 r. przyznająca skarżącej pomoc ONW za 2009 r., rażąco narusza przepisy prawa procesowego - art. 21 ust. 2 pkt 1-2 ustawy PROW w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając płatność do powierzchni 0,15 ha na działce nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tej działce zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych - stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004.
W ocenie Sądu pierwszej instancji przepis art. 21 ust. 2 pkt 1-2 ustawy PROW (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) stanowił, że w postępowaniu w sprawach o przyznanie pomocy, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. stanowią zaś, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W rozpoznawanej sprawie dla stwierdzenia, czy decyzja o przyznaniu pomocy ONW została wydana z naruszeniem prawa konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie określenia maksymalnej kwalifikowanej powierzchni dla działki nr [...] objętej wnioskiem. Dopiero po dokonaniu porównania powierzchni działki wskazanej we wniosku z powierzchnią działki w systemie identyfikacji działek rolnych można było ustalić, czy powierzchnie te są niezgodne i następnie ustalić, czy płatność przyznano do działki większej niż powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) wyznaczona dla danej działki. Jeżeli zatem w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury w zakresie prawidłowego ustalenia wielkości działki, do której przyznano pomoc ONW, to naruszenie prawa - zdaniem WSA - nie miało charakteru rażącego.
Sąd pierwszej instancji jednocześnie wyjaśnił, iż przepis art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004 wskazuje, że przeprowadzane kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, m.in. na weryfikację kwalifikacji działek do przyznania pomocy. Wbrew twierdzeniu Prezesa ARiMR z przepisu tego nie wynika, że płatności przysługują do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowany obszar. W ustępie 2 tego artykułu stwierdzono bowiem, że po wskazaniu nieprawidłowości wykrytych podczas kontroli krzyżowych uruchamia się odpowiednią procedurę administracyjną, a w razie konieczności także przeprowadza kontrolę na miejscu. Przepis art. 24 rozporządzenia 796/2004 wskazuje więc na cel kontroli oraz określa czego kontrole dotyczą, a przypadku ujawnienia nieprawidłowości nakłada na organ prowadzący postępowanie, obowiązek przeprowadzenia w razie konieczności kontroli na miejscu.
WSA wskazał również, iż art. 17 rozporządzenia 73/2009 dotyczy systemu identyfikacji działek rolnych, który ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Naruszenia tego przepisu - zdaniem WSA - mogłyby więc dopuścić się jednostki tworzące system identyfikacji działek, a nie organy z niego korzystające przy rozstrzyganiu wniosków np. o przyznaniu pomocy ONW.
Konkludując WSA stwierdził, że decyzja Kierownika Biura ARiMR o przyznaniu skarżącej pomocy ONW za 2009 rok została wydana na właściwej podstawie prawnej tj. art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy o PROW i § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.). Powzięcie wątpliwości co do nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, które mogło skutkować zawyżeniem kwoty przyznanej pomocy nie stanowi podstawy do uznania, że postępowanie to zostało przeprowadzone z rażącym naruszenia prawa, a co za tym idzie ewentualne nieprawidłowości nie mogą być konwalidowane w ramach wzruszenia decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego - nieważnościowego.
Powołane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić, w przypadku ich naruszenia, podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu "rażącego naruszenia prawa". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącej pomocy ONW stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes ARiMR, zaskarżając to orzeczenie w całości.
Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW, art. 7 i 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004 poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana.
Powołując się na powyższe Prezes ARiMR wniósł o:
- 1. uchylenie wyroku i oddalenie skargi S. K., względnie o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną zasadą jest, że naruszenie prawa ma cechę rażącego wtedy, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty.
Działanie zgodne z zasadą praworządności w postępowaniu administracyjnym to działanie w sposób właściwy i zgodny z modelem stosowania prawa, gdzie jego drugi etap dotyczy postępowania dowodowego. Znajduje on swoje kodeksowe odzwierciedlenie w podstawowej zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. jak i w art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW.
Jak dalej wskazał Prezes ARiMR cechą charakterystyczną postępowań w sprawach z zakresu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest to, że postępowanie dowodowe koncentruje się na weryfikacji danych deklarowanych przez rolnika we wniosku z danymi, które posiada organ. W zasadzie można powiedzieć, że przedmiotowa weryfikacja w całości wypełnia drugi etap stosowania prawa, jakim jest analiza, czy fakty można uznać za udowodnione na podstawie dowodów oraz zgodnie z teorią dowodów.
Wspomniana weryfikacja odbywa się w kontroli administracyjnej, której podstawowym elementem jest sprawdzenie zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych (art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia 796/2004). W konsekwencji zasada praworządności w całości jest realizowana w kontroli administracyjnej.
Jeżeli więc stwierdzono naruszenie prawa w zakresie przeprowadzenia kontroli administracyjnej, który wypełnia w całości postępowanie dowodowe w sprawach o przyznanie pomocy do gruntów rolnych, to takie uchybienie musi mieć charakter rażącego naruszenia zasady praworządności.
Do ustalenia prawa do otrzymania pomocy podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona działalność rolnicza. Kluczowe jest więc wyznaczenie w sposób prawidłowy obszaru kwalifikującego się do płatności na podstawie ortofotomapy, która jest środkiem dowodowym, stanowiącym o kwalifikowalności zgłoszonych gruntów rolnych do płatności.
Ortofotomapa powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Gwarantuje ona wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym, który charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5 m, co zapewnia dokładność pomiaru nawet dwukrotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli na miejscu.
Podkreślić należy, że jedynie dane wektorowe granic działek ewidencyjnych zweryfikowane na podstawie ortofotomapy cyfrowej wykonane w tym samym układzie współrzędnych płaskich prostokątnych pozwalają na prawidłowe wyznaczenie powierzchni uprawnionych do płatności oraz powierzchni nieuprawnionych do dopłat (grunty trwale lub czasowo wyłączone z produkcji rolniczej). Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach działki ewidencyjnej (PEG) następuje w trakcie kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy.
Innymi słowy przyznanie pomocy do gruntu bez uwzględnienia wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego stanowi w istocie o jej dowolnym przyznaniu.
W związku z tym trudno zdaniem organu przyjąć, że dowolne przyznanie pomocy może być potraktowane jako zwykłe naruszenie prawa, a nie naruszenie rażące. W istocie porównać można je do sytuacji, w której organ np. dowolnie (bez uwzględnienia przepisów) orzeka o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub dowolnie ustala wymiar zobowiązania podatkowego.
W niniejszej sprawie Kierownik Biura Powiatowego przyznał skarżącej pomoc ONW na rok 2009 bez uwzględnienia wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) wyznaczonego na działce ewidencyjnej nr [...]. Na działce tej zadeklarowano powierzchnię gruntów rolnych wynoszącą 0,15 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (PEG) wyznaczonego na tej działce ewidencyjnej wynosi 0,12 ha.
Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności w deklaracji powierzchni zgłoszonej przez S. K. do pomocy, a wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych.
Tym samym decyzja Kierownika Biura Powiatowego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Błąd, polegający na nieprawidłowym ustaleniu maksymalnej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej doprowadził w istocie do przyznania pomocy do obszaru, na którym w rzeczywistości nie jest prowadzona uprawa. Taki stan rzeczy, będący konsekwencją nieprawidłowego zastosowania art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004 należy uznać za rażące naruszenie prawa skutkujące koniecznością wydania decyzji unieważniającej decyzję o przyznaniu płatności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dale jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z wad stanowiących o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA w Warszawie, Wydział Zamiejscowy w Radomiu.
Zauważyć także trzeba, iż organ sformułował w środku odwoławczym zarzut naruszenia prawa materialnego co oznacza, iż ustalony stan faktyczny sprawy oraz prawidłowość postępowania Sądu pierwszej instancji nie są kwestionowane.
Przechodząc zatem do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego należy w pierwszej kolejności wskazać, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter samodzielny. Jego celem jest ustalenie, czy konkretna decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tego rodzaju postępowaniu nie bada się więc ponownie istoty sprawy, bowiem organ je prowadzący analizuje, czy z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika rażące naruszenie prawa, a jeżeli tak to na czym ono polega. Tym samym stwierdzenie jakiegokolwiek naruszenia prawa, nawet istotnego, nie uzasadnia automatycznego zastosowania nieważnościowego trybu nadzwyczajnego. Konieczne w takim przypadku jest bowiem stwierdzenie wystąpienia ściśle określonej przesłanki prawnej - w niniejszej sprawie rażącego naruszenia prawa.
Rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, choć najczęściej rażąco naruszane są przepisy prawa materialnego. Z kolei naruszenie procedury w sposób rażący, najczęściej odnosić się będzie do przepisów gwarantujących prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego.
Prezes ARiMR, oceniając w postępowaniu odwoławczym decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż rozstrzygniecie przyznające pomoc ONW w sposób rażący naruszyło przepisy prawa procesowego tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przyznając skarżącej pomoc ONW na rok 2009 do powierzchni 0,15 ha na działce ewidencyjnej nr [...] organ przyznał ją nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tej działce zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych - stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004.
Powyższe stanowisko jest nieprawidłowe.
W decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] października 2009 r. wskazano, iż powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do pomocy ONW na rok 2009 wynosiła 6,47 ha. W wyniku kontroli administracyjnej organ stwierdził natomiast, iż powierzchnia kwalifikująca się do objęcia pomocą ONW wynosiła 6,38 ha zatem o 0,09 ha mniej niż powierzchnia deklarowana we wniosku, co stanowi przedeklarowanie o 1,41%.
Kierownik Biura Powiatowego dostrzegał więc różnicę między powierzchnią zadeklarowaną przez skarżącą do pomocy ONW a powierzchnią kwalifikowaną, ustaloną w wyniku kontroli administracyjnej (w tym różnicę w powierzchni działki nr [...] - raport z kontroli administracyjnej wniosku obszarowego z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] - brak numeracji stron w aktach administracyjnych). W ustalonych okolicznościach sprawy organ zastosował jednak art. 50 ust. 3 rozporządzenia 796/2004 w zw. z art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE. L. z 2006 r. Nr 368, s. 74 - dalej jako rozporządzenie 1975/2006) i stwierdził, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3%, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej.
W związku z taką wykładnią art. 50 ust. 3 rozporządzenia 796/2004 i art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia 1975/2006 organ przyznał pomoc ONW do powierzchni deklarowanej we wniosku tj. do 6,47 ha (bez pomniejszeń).
Nie ma więc racji Prezes ARiMR twierdząc, iż Kierownik Biura Powiatowego przyznał pomoc nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych. W kontekście wiążącego NSA zarzutu skargi kasacyjnej należy wskazać, iż postawienie powyższej tezy wymagałoby uprzedniego wyjaśnienia, czy organ zajął stanowisko poprzez rażąco wadliwą ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, a tego w sprawie zabrakło.
Zauważyć także wypada, iż co najmniej nieprecyzyjne jest stanowcze stanowisko WSA, który kwestionuje twierdzenie Prezesa ARiMR wskazujące, iż pomoc ONW przysługuje tylko do powierzchni, która jest nie większa niż wyznaczony maksymalny kwalifikowany obszar.
Zdaniem NSA w niniejszym składzie organ słusznie wskazuje, iż pomoc należy przyznać jedynie do powierzchni ustalonej jako kwalifikowana. Inaczej mówiąc, nie można jej przyznać do terenów podlegających wyłączeniom np. zalesionym. Jednakże to, jaki obszar jest kwalifikowany - jak słusznie z kolei wskazuje WSA, choć tego nie rozwija - podlega każdorazowym ustaleniom w toku kontroli wniosku, nie wyłączając kontroli na miejscu. O tym z kolei zdaje się zapominać Prezes ARiMR akcentując tezę, iż nieważność decyzji wynika z braku poszanowania przez Kierownika ARiMR obowiązków wyjaśnienia rozbieżności w deklaracji powierzchni zgłoszonej przez S. K. do pomocy, w kontekście zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, a ściślej z danych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych i określonych w nich wyłączeń.
W związku z tym NSA zwraca uwagę, iż organy ARiMR są uprawnione do prowadzenia, w formie skomputeryzowanej, identyfikacji obszarów rolnych kwalifikujących się do płatności oraz do przeprowadzania, niejako w pierwszej kolejności, administracyjnych kontroli wniosków o pomoc. Nie oznacza to jednak, co wymaga wyraźnego podkreślenia, iż w sytuacji sporu o to, czy zgłoszona powierzchnia może zostać uznana za kwalifikowaną, przesądza o tym wyłącznie używany przez organ system identyfikacji działek rolnych. Oczywiście może się okazać, iż już na podstawie samej ortofotomapy (wydrukowanej z systemu komputerowego i dołączonej do akt sprawy) działka będzie bezspornie wykluczona np. będzie na niej widać zalesienie, teren zajęty przez staw, itp. Jednakże jeżeli organ właściwy do rozpoznania sprawy przyzna pomoc na podstawie określonych dowodów (map), a te nie będą w dostateczny sposób, czy jak w niniejszej sprawie, przy sprzeciwie strony, wskazywać na wykluczenie całości bądź części działek, to organ nadzoru nie będzie mógł wyłącznie z tego powodu stwierdzić nieważności decyzji, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.
Wprawdzie zauważyć należy, iż w postępowaniu nadzwyczajnym (nieważnościowym) co do zasady nie przeprowadza się postępowania dowodowego, jednakże w niniejszej sprawie, istota rażącej wadliwości wynika z rzekomego przyznaniu pomocy ONW do gruntu niekwalifikującego się do tego rodzaju wsparcia, zaś sama decyzja nie była, z oczywistych względów, poddana ocenie wyższej instancji (decyzja uznawała żądanie strony w całości i nie była w związku z tym przez nią kwestionowana). Połączenie tych dwóch kwestii oraz materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie tj. ortofotomapy z zaznaczonym obszarem wyłączeń działki nr [...] (wyłączeń w ocenie organu), nie uzasadniają stanowiska o nieważności decyzji. W takiej sytuacji organ nadzoru ma bezspornie ustalić, czy pomoc rzeczywiście została przyznana do gruntu, który się do niej nie kwalifikował. Do tego natomiast, w okolicznościach niniejszej sprawy, może być niezbędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie skarżąca konsekwentnie kwestionuje przyjęte przez organ założenie, iż działka nr [...] jest częściowo zalesiona. Organ opiera swoje stanowisko w tym zakresie jedynie na mapie (w ocenie NSA nieprecyzyjnej), z której ma wynikać stan zalesienia, a przez to wyłączenie z pomocy, co powinno być wychwycone już na etapie jej przyznawania w 2009 roku. Organy nadzoru w żaden sposób nie odniosły się do twierdzeń skarżącej o braku wyłączeń (cienie padające na działkę, graniczącą z inną działką zalesioną).
W konsekwencji, analizując w odpowiednim zakresie zgromadzone w postępowaniu o przyznanie pomocy ONW dowody, które w żadnym razie nie przesądzają definitywnie o wykluczeniu działki nr [...] z płatności, nie można przyjąć, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR została wydana z rażącym naruszeniem art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW, art. 7 i 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 796/2004.
Wskazywane "zawyżenie" powierzchni kwalifikowanej do pomocy (w stosunku do danych wynikających z systemu identyfikacji działek rolnych), nie wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy materiału dowodowego (jest on niejednoznaczny), zaś samo oznaczenie przez ARiMR w systemie informatycznym części działki nr [...] jako wyłączonej z pomocy ONW (niekwalifikowanej), nie może być, w świetle konsekwentnych twierdzeń strony oraz formułowanych przez nią wniosków dowodowych, uznane za przesądzające o tym wyłączeniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.