Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1104/10, oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty, z następującym uzasadnieniem.
Starosta R. wszczął postępowanie administracyjne wobec W. K. na skutek "wniosku" złożonego przez Prokuraturę Rejonową R.-Z., z którego wynikało, że skarżący dopuścił się przestępstw polegających na poświadczeniu nieprawdy w odniesieniu do 15 pojazdów o przeprowadzeniu badań technicznych i potwierdzeniu, że pojazdy te spełniają warunki techniczne dopuszczenia do ruchu na drogach publicznych, podczas gdy w rzeczywistości badań nie dokonał. Z tego tytułu uzyskał korzyść majątkową.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 stycznia 2009 r., sygn. akt II K 85/06 W. K. został skazany na podstawie art. 228 § 3 i art. 271 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) na karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres pięciu lat oraz karę grzywny. Sąd Okręgowy w R., wyrokiem z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt V Ka 569/09, utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji., a zatem zachodzi podstawa do wszczęcia postępowania administracyjnego stosownie do treści art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 z 2005 r. t.j.; dalej: p.r.d.).
Starosta R. decyzją z [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., po ponownym rozpoznaniu sprawy cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Po rozpatrzeniu odwołania W. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., decyzją z [...] września 2010 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty o zasadności zastosowania w rozpoznawanej sprawie wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym Wskazał, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, nie zaś kwestie związane z nadzorem nad stacjami kontroli pojazdów i sposobem przeprowadzenia w ramach tego nadzoru kontroli wykonywania czynności diagnostycznych.
SKO podniosło, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie miały możliwości przeprowadzenia w trakcie postępowania administracyjnego kontroli w stacji diagnostycznej, w której skarżący był zatrudniony, albowiem stacja ta na jego wniosek, jako prowadzącego ją przedsiębiorcy została wykreślona z rejestru prowadzonego przez Starostwo Powiatowe. Organ wskazał, że ustawa Prawo o ruchu drogowym do cofnięcia uprawnień diagnosty wymaga ustalenia, że wydał on zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W niniejszej sprawie powyższe ustalenia zostały dokonane na podstawie materiałów z postępowania karnego oraz ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.
SKO stwierdziło, że błędny jest pogląd skarżącego, zgodnie którym skoro nie została wobec niego orzeczona kara zakazu wykonywania zawodu diagnosty, to brak jest podstaw do cofnięcia mu tych uprawnień przez organ administracji. Organ wskazał, że w tego rodzaju przypadkach sankcjonowanie naruszenia prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, godziłoby w słuszny interes społeczny.
W skardze na powyższą decyzję W. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., przez przyjęcie, że wyrok wydany w sprawie karnej stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia uprawnień diagnosty bez uprzedniego przeprowadzenia kontroli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W. K., stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organy administracji trafnie przyjęły, że skarżący wydał zaświadczenie i dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdów bez faktycznego wykonania badań technicznych tych pojazdów, co oznacza wydanie zaświadczenia i dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami w rozumieniu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Okoliczności te zostały potwierdzone wyrokami Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 stycznia 2009 r. i Sądu Okręgowego w R. z dnia 1 grudnia 2009 r.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że ujawnienie naruszeń jakich dopuścił się skarżący, możliwe jest także w inny sposób niż przez czynności kontrolne w rozumieniu art. 83 ust. 6 p.r.d., tym bardziej, że stacja kontroli, w której skarżący wykonywał czynności diagnostyczne została zlikwidowana. Sąd wskazał, że fakty ustalone w postępowaniu karnym, wskazujące, że dana osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania czynności diagnosty – są podstawą do wydania decyzji na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy i odwołał się do wyroku NSA z 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07.
W. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.):
- I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego treść, tj.:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadające wymogom wymienionym w tym przepisie;
- 2. art. 1, art. 3 i art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo wykazania, że postępowania przeprowadzone przez Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w R. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. dotknięte było wadami uniemożliwiającymi dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie;
- II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 p.r.d. przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sam wyrok skazujący wydany w zakończonym postępowaniu karnym jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia uprawnień diagnosty W. K. na podstawie tego przepisu, w sytuacji gdy przepis ten przewiduje, że jedyną podstawą do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów są uchybienia w pracy diagnosty stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej w trybie art. 83b p.r.d.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że cyt. ustawa Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje, żeby cofnięcie uprawnień diagnoście mogło nastąpić w wyniku jakiegokolwiek innego zdarzenia niż "w wyniku kontroli". Zdaniem kasatora z art. 84 ust. 3 p.r.d wynika, że zamysłem ustawodawcy było, żeby organ, który wydał uprawnienia diagnoście do przeprowadzenia badań stanu technicznego pojazdów, sam przeprowadził kontrolę tych badań, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wymienionych w cytowanym przepisie – na podstawie tej właśnie kontroli cofnął mu uprawnienia. Autor skargi kasacyjnej powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 października 2006 r., sygn. akt III SA/Gd 342/06, w którym stwierdzono, że wykładnia gramatyczna i funkcjonalna omawianego przepisu nie dopuszcza możliwości cofnięcia diagnoście uprawnień w drodze decyzji wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku karnego, stwierdzającego popełnienie przestępstwa.
Pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 395/06, oddalając skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku WSA oraz stwierdzając, że organ samorządu terytorialnego nie jest uprawniony w oparciu o art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnosty wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku karnego. Kasator powołał się także na treść wyroku NSA z 20 października 2009 r., sygn. akt II GSK 87/09, w którym stwierdzono, że art. 84 ust. 3 p.r.d jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle, w związku z czym cofnięcie diagnoście uprawnienia do wykonywania badania nie może nastąpić przy zaistnieniu innych przesłanek niż wymienione w tym przepisie.
Kasator wniósł ponadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., o dopuszczenie i przeprowadzenie na rozprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu z dokumentu, tj. pisma Starostwa Powiatowego w R., Wydział Komunikacji, z [...] lipca 2011 r., [...], stwierdzającego, że W. K. w Stacji Kontroli Pojazdów w W., przy ulicy K. [...], wykonywał i nadal wykonuje badania techniczne pojazdów – przy czym od 1 czerwca 2011 r. do 19 maja 2006 r. jako właściciel stacji, a od maja 2006 r. jako pracownik.
Uzasadniając powyższy wniosek, kasator podniósł, że stwierdzenie Sądu, iż nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli, gdyż stacja kontroli, w której skarżący wykonywał czynności, została zlikwidowana, jest sprzeczne z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Z dokumentów tych wynika, że W. K. złożył wniosek o wykreślenie go z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Stacja zaś nadal istnieje w tym samym miejscu, z tym że skarżący jej nie prowadzi, a pracuje w niej jako diagnosta na podstawie umowy o pracę. Z powyższego pisma Starostwa Powiatowego w R. wynika ponadto, że kontrole przeprowadzone przez Starostę R. w czasie pracy wykonywanej przez W. K. jako diagnosty nie stwierdziły żadnych uchybień w tej pracy, a zatem nie dały podstaw do cofnięcia mu uprawnień.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., co sprawiło, że rozpoznając sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kasator zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ("przez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadające wymogom wymienionym w tym przepisie") oraz art. 1, art. 3 i art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ("przez oddalenie skargi mimo wykazania, że postępowania przeprowadzone przez Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w R. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. dotknięte było wadami uniemożliwiającymi dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie"), przy czym – wbrew wymogom dotyczącym sporządzania skargi kasacyjnej przewidzianym w art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a. – nie wskazał, w jaki sposób uchybienie to mogło mieć jakikolwiek, a tym bardziej istotny, wpływ na wynik sprawy, ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przytoczył żadnych argumentów na poparcie zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Mając na uwadze zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, należy uznać, że powyższe zarzuty zostały skonstruowane w sposób uniemożliwiający kontrolę ich zasadności.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, niezbędnym warunkiem wydania przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień, o których mowa w pkt 1 i 2 tego przepisu, wyłącznie w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d.
W tym miejscu należy zauważyć, że wykładnia art. 84 ust. 3 p.r.d. wywoływała wątpliwości, które ostatecznie zostały wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, w której zajęto stanowisko, że: "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie".
W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że dla wyjaśnienia znaczenia użytego w art. 84 ust. 3 p.r.d. sformułowania: "w wyniku przeprowadzonej kontroli", stanowiącego źródło rozbieżności poglądów, koniecznym jest dokonanie analizy przepisów regulujących uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do stacji kontroli pojazdów i uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do diagnostów. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.).
Zatem kontrola, o której mowa w art. 83 ust. 2 pkt 1 p.r.d. jest kontrolą działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę, do której zgodnie z art. 83c tej ustawy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Środki nadzorcze określone w art. 83b ust. 2 i 3 p.r.d. stosowane są wobec przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów, a nie w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę uprawnionych diagnostów. Inaczej kształtują się uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do diagnostów. Starosta, stosownie do treści art. 84 ust. 2 p.r.d., wydaje uprawnienia do wykonywania badań technicznych, po spełnieniu określonych warunków, zaś w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. ustawodawca zobligował starostę do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 p.r.d. (obecnie art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d.) stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Wobec tego, w ocenie NSA brak jest normatywnych przesłanek do przyjęcia, że kontrola przeprowadzona w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d. jest elementem nadzoru nad uprawnionymi diagnostami. Uprawnienia nadzorcze w stosunku do diagnostów określa bowiem art. 84 ust. 2 i 3 p.r.d., a elementami tego nadzoru są: nadawanie uprawnień do wykonywania badań technicznych i cofnięcie nadanych uprawnień.
Dalej NSA stwierdził, że określenie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji. NSA wyraźnie zaznaczył, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić nie tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, ale także, gdy z żądaniem takim wystąpi podmiot na prawach strony (art. 182 k.p.a.), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią.
W rezultacie NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokumentu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, iż art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów.
Dalej NSA w uchwale dodał, że zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. zostało wszczęte "w wyniku przeprowadzonej kontroli", wobec diagnosty można zastosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. "Wynik kontroli", o którym mowa w tym przepisie, nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień.
Podkreślenia wymaga, że z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał NSA. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie był związany stanowiskiem wyrażonym w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11.
Dlatego też wniosek Prokuratora Rejonowego R.-Z. w R. z dnia 25 marca 2010 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia W. K. uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych należy traktować jako informację popartą wyrokami Sądu Rejonowego w P. i Sądu Okręgowego w R., która uzasadnia wszczęcie z urzędu przedmiotowego postępowania.
W rozpoznawanej sprawie, jest okolicznością bezsporną, że diagnosta skazany został za poświadczanie nieprawdy w dowodach rejestracyjnych poprzez wpisy niezgodne ze stanem faktycznym, a zatem wypełnił swoim działaniem przesłankę uzasadniającą cofnięcie uprawnień do wykonywania badań technicznych, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnoście ma charakter obligatoryjny, o czym świadczy zapis "cofa", co oznacza, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Niezależnie bowiem od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień. Sąd karny nie zastępuje organu administracji w realizacji obowiązku wynikającego z normy administracyjnego prawa materialnego.
Odnosząc się do wniosku kasatora o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. pisma Starostwa Powiatowego w R. z [...] lipca 2011 r., Naczelny Sad Administracyjny uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów na wniosek stron lub z urzędu jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Z regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w postępowaniu administracyjnym, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., II FSK 615/08, LEX nr 533874). Podkreślić należy, że w świetle powołanej uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 marca 2012 r. nie jest niezbędne przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] lipca 2011 r. na okoliczności wskazane we wniosku, bowiem nie zachodzą żadne wątpliwości co do okoliczności uzasadniających cofnięcie uprawnień diagnosty. Okoliczności te potwierdzone zostały prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 stycznia 2009 r. (sygn. akt II K 85/06).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.