Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1055/16 oddalił skargę A. Spółki Jawnej w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w okresie od 28 sierpnia 2015 r. do 5 listopada 2015 r. przeprowadzono kontrolę obejmującą zgodność wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej z przepisami: ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz przepisami wykonawczymi; ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (D.U.UE.L.2006.102.1, zwanego dalej: rozporządzeniem nr 561/2006).
Ustalono, że spółka w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniała 6 kierowców i dysponuje zaświadczeniem nr [...] o przewozach na potrzeby własne. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie l.p. 1.8., 5.2.1, 5.2.2, 5.3.1., 5.3.2., 6.2.1., 6.3.1., 6.3.6., 6.3.7., 6.3.8., 6.3.9. i 6.3.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W toku postępowania administracyjnego, pismem z 14 stycznia 2016 r. skarżąca wnosząc o umorzenie wszczętego w sprawie postępowania, wskazała, że w okresie objętym kontrolą wykonywała przewozy żywych zwierząt z gospodarstw rolnych do własnej siedziby, gdzie prowadzona jest działalność polegająca na uboju zwierząt. W każdym przypadku trasa przewozu mieściła się w promieniu 100 km od siedziby przedsiębiorstwa. Tym samym w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006. Do wniosku skarżąca załączyła kserokopię 140 faktur dokumentujących zakup zwierząt.
W związku z ww. naruszeniami stwierdzonymi w toku kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2016 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.
W wyniku odwołania skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] września 2016 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w zakresie naruszenia: l.p. 6.2.1., l.p. 6.3.7. oraz l.p. 6.3.11 nie było podstaw do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Co do pozostałych naruszeń wskazanych przez organ I instancji organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza fakt ich wystąpienia, co uzasadnia wymierzenie skarżącej kary pieniężnej. Organ odwoławczy wskazał, że łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia wynosi 82.900 zł, jednakże mając na uwadze treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, który ogranicza sumę kar pieniężnych nakładanych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli, łączna kwota nałożonej na skarżącą kary pieniężnej została ograniczona do 15.000 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 organ odwoławczy wskazał, że przedłożone przez stronę faktury nie pozwalają na przypisanie tych przewozów do konkretnego kierowcy oraz do konkretnego pojazdu. Tym samym brak jest możliwości zastosowania powołanego przepisu. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że treść tego przepisu nie obejmuje przewozu zwierząt z gospodarstw do rzeźni.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykonywane w kontrolowanym okresie przez skarżącą przewozy nie wypełniały dyspozycji tego przepisu;
- - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) poprzez zaniechanie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w sytuacji okazania przez stronę obszernego materiału dowodowego w postaci 140 faktur świadczących o wykonywaniu przewozów drogowych, co do których przepis art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia nr 561/2006 przewiduje możliwość nierejestrowania aktywności kierowcy za pomocą urządzeń rejestrujących oraz niestosowanie się przez kierowcę do norm czasu prowadzenia pojazdu;
- - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnie faktyczne oparte o błędnie przeprowadzoną wykładnię art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, w tym do zarzucanej błędnej wykładni powołanego przepisu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przedstawił na wstępie podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji i stwierdził, że ustalenia faktyczne, co do wystąpienia stwierdzonych naruszeń nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Sporną jest natomiast wykładnia przepisu art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006. Zdaniem skarżącej, przewóz żywych zwierząt bezpośrednio z gospodarstwa do rzeźni, spełnia określoną w tym przepisie przesłankę wyłączenia obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy za pomocą urządzeń rejestrujących oraz stosowanie się przez kierowcę do norm czasu prowadzenia pojazdu.
Ponadto, zdaniem skarżącej, teren gospodarstwa rolnego, na którym spółka dokonywała w spornym okresie zakupu żywca spełnia warunek definicji targowiska, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.).
Sąd I instancji odnosząc się do argumentacji skarżącej stwierdził, że ustawodawca unijny - dopuszczając wprowadzenie przez państwa członkowskie wyjątków od przepisów regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy oraz okresy odpoczynku w zakresie wykonywania przewozów wykonywanych pojazdami używanymi m.in. do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km – pozostawił państwom członkowskim swobodę decyzji co do wprowadzenia w prawie krajowym wskazanych w tym rozporządzeniu wyjątków i zakresu tych wyjątków, a polski ustawodawca w pełnym zakresie je wprowadził. Zdaniem Sądu, przepis art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w sposób ścisły. Przepis ten wprowadza bowiem wyjątki od ogólnego reżimu rozporządzenia, obejmując nimi m.in. przewozy żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km.
Na wymóg ścisłej wykładni tegoż pojęcia wskazuje również zawarty w tym przepisie zwrot "o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1", nakazujący uwzględnić przy stosowaniu tego odstępstwa cele rozporządzenia, jakimi są zapewnienie bezpieczeństwa drogowego, poprawy warunków pracy kierowców oraz konkurencyjności różnych rodzajów transportu lądowego. Wszelkie odstępstwa od reguł zmierzających do realizacji tych wartości są zatem dopuszczalne o ile nie niweczą tych nadrzędnych celów ustawodawcy unijnego. Z treści art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 wynika nadto, iż wykonywany danym pojazdem przewóz, aby mógł być zaliczony do wykonywanego w warunkach analizowanego wyłączenia, powinien realizować konkretną wskazaną w przepisie funkcję, w związku z którą przewóz ten jest dokonywany. Związek ten musi być przy tym bezpośredni i wiązać się ze szczególnymi cechami przejazdu, usprawiedliwiającymi stosowanie mniej korzystnych zasad pracy dla kierowców oraz obniżenie wymagań mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Sąd I instancji podzielił też wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu, że przedłożone do akt sprawy dowody w postaci kserokopii 140 faktur, dokumentujących fakt bezpośredniego nabycia od hodowców zwierząt przeznaczonych na ubój w okresie objętym kontrolą nie stanowią wystarczającego potwierdzenia, że przewozy tych zwierząt były wykonywane w ramach ww. zwolnienia z obowiązku stosowania się do przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego. W oparciu o złożone dokumenty nie ma bowiem możliwości przypisania konkretnego przewozu do konkretnego kierowcy oraz konkretnie wskazanego pojazdu, a co za tym idzie brak jest możliwości odniesienia powyższych okoliczności do konkretnych, stwierdzonych nieprawidłowości w przedsiębiorstwie skarżącej, związanych z naruszeniem przepisów transportu drogowego.
Zatem skoro skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek innych dokumentów pozwalających na uznanie, że przewozy, co do których stwierdzono wskazane nieprawidłowości odpowiadały przesłance określonej w art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006, a jednocześnie skarżąca nie kwestionuje poprawności dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, co do wystąpienia wymienionych naruszeń przepisów transportu drogowego, to nałożoną na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł uznać należy za prawidłową.
Za chybione Sąd I instancji uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Główny Inspektor Transportu Drogowego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podjął wszelkie niezbędne czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia, zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadnienia wydanych przez organy obu instancji decyzji zostały sporządzone w sposób prawidłowy z przytoczeniem ich podstaw prawnych i faktycznych. Dlatego skarga została oddalona.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zrzekła się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 tej ustawy uzasadniającym ich uchylenie, z uwagi na:
- - niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego,
- - pominięcie obszernego materiału dowodowego złożonego przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania w postaci 140 sztuk faktur zakupu żywych zwierząt, a tym samym przerzucenie na stronę ciężaru dowodowego w zakresie przyporządkowania określonego dokumentu do konkretnego przewozu uznanego za wykonany z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków,
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, polegającym na błędnej wykładni przepisu art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 wbrew legalnej, sądowej i słownikowej definicji słowa "targowisko".
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. W piśmie z 25 maja 2017 r. organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do naruszenia przez stronę skarżącą przepisów prawa regulujących czas pracy kierowców oraz jego rejestrację, co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na stronę skarżącą sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz oparty na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006 poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie (pkt 2. petitum skargi kasacyjnej), nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem.
Zasadnicza oś sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy wykładni art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006. Wadliwości podejścia Sądu I instancji do rozumienia przywołanego przepisu prawa unijnego, a w konsekwencji również wadliwości jego zastosowania w okolicznościach stanu faktycznego sprawy, strona skarżąca upatruje w braku właściwego – jej zdaniem – uwzględnienia znaczenia pojęcia "targowiska", którym na jego gruncie operuje prawodawca unijny, co w rezultacie miałoby nie pozostawać bez wpływu na zasadność wniosku, że wbrew twierdzeniom organu administracji oraz wbrew stanowisku Sądu I instancji, wymieniony przepis miał zastosowanie do strony skarżącej, która w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, dla której potrzeb wykonywała przewozy drogowe na potrzeby własne, mogła powoływać się na wynikający z tego przepisu wyjątek od obowiązku spełniania wymogów odnoszących się do (rejestracji) czasu pracy kierowców (w tym czasu prowadzenia pojazdów, przerw oraz okresów odpoczynku).
Ocena zasadności zarzutów kasacyjnych oraz zawartej w ich uzasadnieniu propozycji rozumienia spornego w sprawie art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006 wymaga, aby w punkcie wyjścia przypomnieć, że z przepisu tego wynika, iż o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5 – 9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie, między innymi, do przewozów wykonywanych pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km.
Jeżeli w rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane to, że pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt strona skarżąca przewoziła żywe zwierzęta z gospodarstw rolnych – gdzie dokonywała transakcji ich zakupu od hodowców – bezpośrednio do prowadzonej przez stronę ubojni, to już prima facie za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wskazana sytuacja nie odpowiada sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej dekodowanej z art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006.
Przepis ten – w zakresie odnoszącym się do ustanowionego na jego gruncie wyjątku – jasno i wyraźnie stanowi bowiem o przewozie żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni. Określone tym przepisem punkty początkowe oraz końcowe wymienionych w nim przejazdów, a mianowicie z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem oraz z targowisk do miejscowych rzeźni są inne, niż punkt początkowy i końcowy przewozów realizowanych przez stronę skarżącą – z gospodarstwa rolnego (z gospodarstw rolnych) do ubojni.
Ponadto – co w kontekście istoty sporu prawnego w sprawie należy podkreślić – skoro na gruncie wymienionego przepisu prawa prawodawca unijny oznacza te punkty rozpoczęcia i zakończenia przewozu żywych zwierząt w ten sposób, że wymienia "gospodarstwa" oraz "miejscowe targowiska" – a czyni to przecież nie bez racjonalnego powodu, zważywszy na potrzebę precyzyjnego wskazania tak kierunków, jak i miejsc destynacji – to za uzasadniony należy uznać wniosek, że wymienione pojęcia mają zdecydowanie odmienne desygnaty znaczeniowe, co oznacza, że nie są tożsame.
W konsekwencji należy przyjąć, że skoro chodzi o przewóz żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni, to za oczywiste należy uznać, że w rozumieniu przywołanego przepisu pojęcie "gospodarstwa" nie jest synonimem pojęcia "targowiska", zwłaszcza gdy podkreślić, że chodzi o "miejscowe targowisko", co nie jest również pozbawione istotnego znaczenia prawnego.
Powyższe znajduje swoje potwierdzenie przede wszystkim w tym argumencie, że w wyroku z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie C – 231/18 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż wyrażenie "miejscowe targowiska" znajdujące się w art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. należy tak interpretować, iż nie może ono oznaczać ani transakcji dokonywanej między hurtowym sprzedawcą bydła i prowadzącym gospodarstwo rolne, ani samego hurtowego sprzedawcy bydła, wobec czego zakres stosowania odstępstwa przewidzianego w tym przepisie nie może być rozszerzony na pojazdy transportujące żywe zwierzęta bezpośrednio z gospodarstw do miejscowych rzeźni.
W uzasadnieniu przywołanego judykatu Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że jako odstępstwo od art. 5 – 9 rozporządzenia nr 561/2006, przesłanki stosowania art. 13 ust. 1 lit. p) tego rozporządzenia podlegają ścisłej wykładni (pkt 21), wyjaśniając następnie, że wymieniony przepis nie odnosi się do ogólnego terminu "targowisk", ale do bardziej szczegółowego terminu "miejscowych targowisk". Tymczasem wyrażenie to nie pozostawia jednak żadnej wątpliwości odnośnie do faktu, że odstępstwo, o którym mowa w tym przepisie, ogranicza się do miejsc odjazdu i przeznaczenia transportu żywych zwierząt, ponieważ gospodarstwa rolne nie są w żaden sposób zamienne z "miejscowymi targowiskami" dla zwierząt gospodarskich. Podobnie przymiotnik "miejscowe" nieuchronnie oznacza, że przedmiotowe "rynki" nie odnoszą się do fizycznego przeprowadzania transakcji, których przedmiotem jest transport żywych zwierząt, niezależnie od tego, gdzie te transakcje są dokonywane, lecz do dokładnie określonych miejsc, równocześnie innych niż z jednej strony fermy lub gospodarstwa rolne, jak również z drugiej strony lokalne rzeźnie, wszystkie położone w obrębie obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 (pkt 22).
W związku z tym, w świetle wymienionego przepisu prawa, "miejscowego targowiska" nie można mylić – a w iścicie rzeczy utożsamiać, jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – z miejscem położenia fermy lub gospodarstwa rolnego, co wyklucza możliwość bezpośredniego transportu żywych zwierząt przez hurtowego sprzedawcę bydła z tej fermy lub gospodarstwa rolnego do rzeźni lokalnej, a przeciwnej wykładni tego przepisu sprzeciwiają się jego cele oraz – na co trafnie zwrócił także uwagę Sąd I instancji (por. s. 11 – 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – cele samego rozporządzenia (pkt 23 i pkt 24).
Trybunał podkreślił w tym kontekście, że wyjątek z art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 ma na celu ułatwienie działań o charakterze handlowym, które są nadrzędne w stosunku do samego transportu w ścisłym tego słowa znaczeniu i może jedynie dotyczyć transportu na krótkich odcinkach przeprowadzonego w interesie indywidualnych gospodarstw rolnych, odpowiadającego normalnym potrzebom albo standardowym dostawom w celu zaopatrzenia takich gospodarstw albo dla zbytu ich produkcji (pkt 25), a szeroka interpretacja tego odstępstwa, a mianowicie umożliwiająca zwolnienie z używania tachografu pojazdów, które przewożą żywe zwierzęta bezpośrednio z gospodarstwa do lokalnych rzeźni, stwarzałaby ryzyko zachęty podmiotów gospodarczych, takich jak hurtownicy zwierząt gospodarskich, do wykorzystywania pojazdów o zbyt dużej mocy skokowej, które codziennie przez kilka godzin i bez przerwy przewoziłyby żywe zwierzęta z różnych gospodarstw do lokalnych rzeźni, w szczególności wbrew realizowanym przez rozporządzenie nr 561/2006 celom ochrony socjalnej kierowców i bezpieczeństwa drogowego (pkt 28).
Trybunał podkreślił także, że nadmierna eksploatacja pojazdów przewożących żywe zwierzęta codziennie i bez przerw bezpośrednio między kilkoma gospodarstwami rolnymi a jedną lub kilkoma lokalnymi ubojniami może bowiem nie tylko wpłynąć na warunki pracy kierowców i zagrozić bezpieczeństwu drogowemu, co uzasadnia stosowanie tachografów przez takie pojazdy, ale może również negatywnie wpłynąć na zdrowie i dobrostan zwierząt (pkt 31).
W związku z powyższym prezentowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania biegunowo odmiennego podejścia do omawianej kwestii spornej, nie mogła i może być uznana za uzasadnioną.
W świetle przedstawionych argumentów nie ma więc również żadnych usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że w niespornych okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady przez jego niewłaściwe zastosowanie, skoro przewóz żywych zwierząt do ubojni nie rozpoczynał się w określonym w przywołanym przepisie prawa punkcie, a mianowicie, lokalnym targowisku, jako miejscu sprzedaży oraz załadunku zwierząt.
Powyższe nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że przeprowadzone w sprawie ustalenia faktyczne, których zasadnicze z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii elementy nie są sporne - przewóz przez stronę skarżącą żywych zwierząt z gospodarstw rolnych, jako miejsc transakcji ich zakupu od hodowców, bezpośrednio do ubojni – wolne są również od zarzucanych im przez stronę skarżącą deficytów. Zwłaszcza, gdy w świetle wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów podkreślić, że ich istnienia nie sposób jest upatrywać w eksponowanej przez stronę okoliczności odnoszącej się do zachowania wymaganego dystansu przejazdu – 100 km – skoro, warunkiem koniecznym stosowania odstępstwa określonego w art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 561/2006 jest spełnienie wszystkich określonych nim warunków.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 w związku art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.