Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2016r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wystąpił o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2013 r. o sygn. akt II GSK 2046/11 oddalającego skargę kasacyjną A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 494/11 oddalającego skargę A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zarówno w rubrum wyroku, jak i w punkcie drugim jego sentencji omyłkowo wpisano siedzibę skarżącej kasacyjnie A. Spółki z o.o. – zamiast "w W." powinno być "w W.". Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę, że w dacie wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny siedziba spółki A. znajdowała się w W., co wynika z załączonej do wniosku, poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego spółki z dnia [...] lutego 2014 r. (wpis nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. dotyczący zmiany danych w rejestrze).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego podlegał uwzględnieniu w części dotyczącej sprostowania punktu 2 sentencji.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, natomiast z treści § 2 tego artykułu wynika, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu, ale także na żądanie strony i nie jest ograniczone żadnym terminem, więc wniosek o sprostowanie wyroku można złożyć w każdym czasie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ zasadnie zwrócił uwagę na oczywistą omyłkę zaistniałą w wyroku sądu kasacyjnego z dnia 13 lutego 2013 r. o sygn. akt II GSK 2046/11 i trafnie wykazał, powołując się na KRS skarżącej kasacyjnie spółki, że w dacie wyrokowania miała ona siedzibę w W., a nie w W.. Wobec tego wyrok sprostowano w ten sposób, że w punkcie 2. sentencji błędnie wpisane słowa "w W." zastąpiono słowami "w W.".
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.