Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r,. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Pismem z dnia [...] września 2013 r. P. Spółka z o. o. z siedzibą w M. została poinformowana przez Agencję Rozwoju Pomorza S.A. Regionalną Instytucję Finansującą w G. o tym, że w wyniku oceny merytorycznej jej wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. pt. "Automatyzacja procesów B2B w zakresie działalności produkcyjnej związanej z produktami medycznymi oraz higienicznymi dzięki wdrożeniu systemu B2B" – złożony w ramach Działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka nie uzyskał oceny pozytywnej, wobec nie spełnienia kryterium oceny merytorycznej nr 6: Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia.
W uzasadnieniu tego stanowiska organ wskazał na nieprawidłowe zaprezentowanie w Biznes Planie wskaźnika rezultatu: "Wzrost średniego miesięcznego zysku z działalności operacyjnej" przez co współczynnik efektywności ekonomicznej E stał się niewiarygodny. Wskaźnik ten został podany bez uzasadnienia i bez wskazania metodologii obliczenia przez Wnioskodawcę. W pkt 13 Biznes Planu brak było wymaganych informacji. Nie wykazano także zasadności podanych liczb: Bazowy Wskaźnik Rezultatu Bazowy – Zysk – [...] zł w 2013 r. i Docelowy Wskaźnik Rezultatu – Zysk – [...] zł w 2016 r. Ze sprawozdania finansowego obejmującego całość działalności przedsiębiorstwa wynikało, że realizacja ocenianego Projektu "szkodzi" Wnioskodawcy, bowiem w 2016 r. przychody maleją, a koszty rosną.
W proteście z dnia [...] września 2013 r. P. Spółka z o.o. wniosła o ponowne sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru. Zdaniem Spółki błąd związany ze wskaźnikiem rezultatu nie wpływa na realizację projektu, a zatem nie może wpływać na merytoryczną ocenę wniosku. Wnioskodawca stwierdził, iż wbrew ocenie wniosku wykazany został oczywisty wzrost zysku.
Po rozpoznaniu protestu, w rozstrzygnięciu z dnia [...] kwietnia 2014 r., Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, iż ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż wskaźniki produktu i rezultatu są bardzo istotnymi elementami wniosku. Minister potwierdził, iż wskazane przez Stronę w Biznes Planie wartości są nieprawidłowe i prowadzą do wniosku, iż zysk będący wynikiem realizacji projektu będzie mniejszy niż przed jej rozpoczęciem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. P. Spółka z o.o. podkreśliła, iż w sytuacji dużych firm jest oczywiste, że rentowność poszczególnych realizowanych projektów jest różna, a niektóre z nich mogą przynosić straty. Dlatego, zdaniem Strony, bezzasadne jest odwoływanie się przez organ do konkretnych wartości liczbowych wymienionych w Tabeli 2 pkt 19 Biznes Planu i porównywanie zysku firmy z zyskiem dla danego projektu.
Nadto Skarżąca zarzuciła organowi, iż w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał nowe zarzuty, do których Strona nie mogła się już ustosunkować. Minister odniósł się bowiem do zysku w 2013 r., podczas gdy w piśmie z dnia [...] września 2013 r. uwagi dotyczyły wyłącznie przychodów w latach 2013 i 2016 oraz kosztów w tych latach.
W odpowiedzi na skargę P. Spółki z o.o. Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponad to wskazał, że rozpatrując protest organ II instancji ma prawo, w zakresie kryterium objętego zarzutami, przedstawić nową, uzupełniającą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną.
Sąd I instancji w pierwszej kolejności, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż przesądzono, że w ramach zarzutu odnoszącego się do konkretnego kryterium – tu kryterium nr 6 – organ II instancji może przywołać dodatkowe argumenty na uzasadnienie swego stanowiska. Uznał zatem za prawidłowe twierdzenia organu, iż posłużenie się przez Ministra dodatkowym argumentem w uzasadnieniu Rozstrzygnięcia nie stanowi wyjścia poza granice protestu, ani nowego zarzutu, jak interpretuje to Skarżąca.
Sąd podzielił stanowisko organu, iż wbrew wywodom zawartym w proteście i w skardze, zgłoszony w ramach Działania 8.2. Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B, projekt Skarżącej nie spełnił kryterium 6 - Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają złożone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, są realne do osiągnięcia.
Stanowisko prezentowane przez Spółkę, iż błąd związany ze wskaźnikiem rezultatu nie wpływa na realizacje projektu, a zatem nie może wpływać na merytoryczna ocenę wniosku nie jest, zdaniem Sądu I instancji, prawidłowe. Wniosek o dofinansowanie winien zostać wypełniony bezbłędnie, a jak podkreślono już w Informacjach wstępnych Instrukcji Wypełniania Wniosku o Dofinansowanie Realizacji Projektu w Ramach POIG Działanie 8.2 "Zgłaszane projekty poddane będą szczegółowej analizie oraz ocenie pod kątem zgodności z kryteriami wyboru projektów przyjętymi przez Komitet Monitorujący POIG". Przy ocenie Wniosku nie może zatem być miejsca na "margines błędu".
Wywody zawarte w proteście i w skardze, a dotyczące wielkości obrotów Spółki nie mogą stanowić argumentów przekonujących o wadliwości stanowiska zawartego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Celem dofinansowania realizacji projektu jest zapewnienie Wnioskodawcy zysku w rezultacie jego realizacji, nie zaś – jak widzi to Skarżąca – umożliwienie podjęcia kolejnego działania w ramach dużej firmy, rozliczonego w sferze zysków i strat w kontekście działalności całego przedsiębiorstwa.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w rozpoznawanej sprawie, nie dopatrzył się po stronie organu braku rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej analizy protestu Spółki i z tego względu skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi z dnia [...] maja 2014 r. poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj: art. 28 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z postanowieniami załącznika nr 4.6 do Szczegółowego opisu priorytetów programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007 – 2013 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w niesłusznym ustaleniu, że złożony przez Skarżącą wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium merytorycznego w zakresie wskaźników produktu i rezultatu, w sytuacji gdy właściwa ocena złożonego wniosku o dofinansowanie i biznes planu prowadzi do wniosku, że kryterium to zostało spełnione a wskaźnik średniomiesięcznego zysku został opisany prawidłowo i jest obiektywnie weryfikowalny;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przejawiające się w tym, że Sąd niesłusznie oddalił skargę i uznał, iż Instytucja Pośrednicząca dokonała prawidłowej oceny wniosku złożonego przez Skarżącą, mimo że analiza wniosku, biznes planu i argumentów przedstawionych przez Skarżącą winna skutkować ustaleniem, że ocena projektu została przeprowadzona nieprawidłowo i powinna zostać przeprowadzona ponownie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej, a w razie jej przyjęcia do rozpatrzenia wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w wysokości [...] zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną oparła postawione w niej zarzuty – jak to wskazała - na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Z zarzutów tych wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem rozstrzygnięcia Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie złożonego w ramach działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" stwierdził, że nie narusza ono prawa. Według Sądu, organ działający w imieniu Instytucji Pośredniczącej I Stopnia zasadnie uznał, że protest strony wniesiony od negatywnej oceny jej wniosku nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem istotnie, wobec słusznego i prawidłowego wykazania przez instytucję oceniającą istotnych błędów wniosku, wniosek ten nie spełniał kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 6 – "Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia".
Podważając zasadność tego stanowiska, strona skarżąca kasacyjnie wywodziła natomiast, że ocena wniosku spółki nie była prawidłowa, albowiem wniosek ten – jej zdaniem – spełniał wszystkie wymagane kryteria, w tym sporne w rozpatrywanej sprawie kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 6. Ze stanowiska strony skarżącej kasacyjnie wynika, że podane przez nią wartości wskaźników produktu i rezultatu zostały zaprezentowane w Biznes Planie prawidłowo, w tym przy uwzględnieniu właściwej metodologii.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się w punkcie wyjścia do postawionych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przypomnieć należy – co w rozpatrywanej sprawie uznać należało za konieczne i niezbędne – że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.
Z punktu widzenia przedstawionych uwag za nieskuteczny, a tym samym za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 30c ust. 1 i 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że kontrola działalności administracji publicznej oznacza porównywanie czynności organów administracji z wzorcem normatywnym (normami prawnymi) stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Sądy administracyjne kontrolują więc prawidłowość rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, z punktu widzenia całokształtu przepisów prawa stosowanych przez organ w celu wydania rozstrzygnięcia na gruncie ustalonego stanu faktycznego, a więc z punktu widzenia jego zgodności z przepisami proceduralnymi, przepisami prawa materialnego, a także przepisami ustrojowymi (kompetencyjnymi). Innymi słowy, kontrola działalności administracji koncentruje się na: kontroli rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji prawnych wymogów ustalania faktów; kontroli sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontroli konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych podstaw rozstrzygnięcia.
Konsekwencją oceny o niezgodności kontrolowanego rozstrzygnięcia z wzorcem normatywnym stanowiącym kryterium przeprowadzanej kontroli jest to, że sąd administracyjny rozstrzygnięcie to dyskwalifikuje, poprzez jego wyeliminowanie z obrotu prawnego zobowiązując jednocześnie organ administracji, który je wydał do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W przeciwnym wypadku - a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie - tj. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę tę oddala, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Z powyższego wynika więc jednoznacznie, że przepis art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 26 luty 2014, sygn. akt II GSK 1925/12). Identyczną funkcję pełni również art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach polityki rozwoju, co w rozpatrywanej sprawie odnieść należy do tego rodzaju rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które wskazane zostało w pkt 2 tego przepisu. Uwzględniając przedstawione uwagi stwierdzić należy więc, że błędne oddalenie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu i tym samym na naruszeniu wymienionych przepisów prawa. Stanowi ono bowiem skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu.
Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego, polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, o której mowa w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako "p.u.s.a.").
W związku z powyższym, nie może budzić żadnych wątpliwości, że zarzutowi naruszenia art. 151 p.p.s.a. a także postawionemu wraz z nim zarzutowi naruszenia art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, musiało towarzyszyć konieczne i niezbędne powiązanie go z konkretnymi przepisami, czy to prawa materialnego, czy to z przepisami postępowania, czy to, tak jak w rozpatrywanej sprawie, z quasi normatywnymi postanowieniami aktów przyjętych w ramach postępowania prowadzonego w sprawie dofinansowania projektów, których adresatem są również zobowiązane do ich stosowania i przestrzegania organy, przed którymi postępowanie to się toczyło. To one wyznaczają bowiem przedmiot sporu o prawo, co w odniesieniu do postępowania wywołanego wniesioną skargą kasacyjną, powinno wyrażać się w zarzutach ich naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli ich stosowania oraz wykładni przez organ, który wydał zaskarżony akt.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy więc, że omawiany zarzut nie może odnieść skutku oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej. Przy tym, bez jakiegokolwiek wpływu na tę ocenę pozostaje to, że zarzut naruszenia wymienionych przepisów powiązany został z zarzutem naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a.
W analizowanym zakresie, istota rzeczy wyraża się bowiem w tym, że autor skargi kasacyjnej tezy o naruszeniu wymienionych przepisów prawa nie powiązał, ani też nie wsparł koniecznym w rozpatrywanej sprawie odwołaniem się do tych wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu, które wynikały z dokumentacji konkursowej przyjętej w ramach systemu realizacji przedmiotowego programu operacyjnego. Ani omawiany zarzut skargi kasacyjnej, ani też jego uzasadnienie nie zawierają żadnych tego rodzaju koniecznych powiązań i odniesień. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał i nie wyjaśnił, które konkretnie postanowienia i których konkretnie aktów przyjętych w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, czy też które konkretnie z przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, i w jaki konkretnie sposób, zostały naruszone przez instytucję zarządzającą, a także i przez Sąd I instancji, który naruszenia tego nie dostrzegł, a ponadto, na czym dokładnie naruszenie to miałoby polegać, w tym, jaki miałby być jego wpływ na wynik sprawy.
W sytuacji, gdy kontrolowane przez Sąd I instancji - i uznane przez ten Sąd za zgodne z prawem - rozstrzygniecie w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu zawierało rozbudowaną argumentację odwołującą się do konkretnych postanowień dokumentacji konkursowej, które w konfrontacji z treścią samego wniosku o dofinansowanie projektu, jak i z treścią biznes planu wskazywały – zdaniem instytucji oceniającej - że wniosek spółki wobec, tak wykazywanych jego wadliwości, nie spełnia kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 6, stwierdzić należy, że omawiany zarzut kasacyjny nie przeciwstawia temu stanowisku, żadnych równie konkretnych argumentów. Mają one bowiem charakter ogólny, a podejmowana na ich gruncie polemika ze stanowiskiem Sądu I instancji, który zaakceptował zgodność z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia, nie zawiera żadnych równie konkretnych argumentów, z punktu widzenia których – zwłaszcza w sytuacji wskazania i wykazania, że w relacji do konkretnych postanowień aktów przyjętych w ramach systemu realizacji programu operacyjnego i ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz treści samego wniosku i biznes planu, ocena o braku spełnienia przez wniosek spornego kryterium merytorycznego obligatoryjnego jest nietrafna - stanowisko to można byłoby podważyć.
Wskazany deficyt, gdy chodzi o sposób skonstruowania oraz uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego, czyni go nieskutecznym, co oznacza brak możliwości poddania go merytorycznej ocenie. Skoro bowiem w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym obowiązuje zasada dyspozycyjności, co w świetle przywołanego na wstępie art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd ten rozpoznaje w sprawę w granicach skargi kasacyjnej, to za oczywiste uznać należy, że nie jest on uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. To bowiem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej precyzyjnie wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone
Merytorycznej ocenie nie poddaje się również zarzut postawiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, który oparty został na podstawie określonej w pkt 1 art. 174 p.p.s.a.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zarzut błędnej wykładni prawa to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez Sąd I instancji. Wymaga on, aby mógł być rozpatrzony, wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładania przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładania, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej. Wobec tego, że naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, jej autor wiąże również z niewłaściwym ich zastosowaniem przypomnieć należy, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej.
Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Ze sposobu, w jaki postawiony został zarzut naruszenia wymienionych powyżej przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że autor skargi kasacyjnej odniósł go do wskazanej powyżej formy negatywnej, co wyrażało się w prezentowaniu stanowiska, że projekt wnioskodawcy powinien zostać oceniony, jako spełniający kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 6 i skierowany do dofinansowania.
Zarzut błędnej wykładni przepisów art. 28 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 b ust. 2 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z "postanowieniami załącznika nr 4.6 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007 – 2013" nie może być uznany za skuteczny. Z tego mianowicie powodu, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji przedstawił w nim swoje stanowisko odnośnie do określonego kierunku interpretacji wskazanych przepisów ustawy oraz postanowień załącznika nr 4.6. Stąd też, nie sposób ocenić jego prawidłowości.
Niezależnie od tego, zwrócić należy uwagę i na to, że również sam autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, jak należałoby prawidłowo rozumieć wymienione przepisy ustawy, a także "postanowienia załącznika nr 4.6". W odniesieniu do tychże postanowień autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił również, czy chodzi o wszystkie, czy też tylko o niektóre spośród nich, które miałyby zostać naruszone przez Sąd I instancji przez ich błędną wykładnię, a także przez niewłaściwe ich zastosowanie. W związku z tym, że zarzut błędnego zastosowania (bądź niezastosowania) przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy oraz "postanowień załącznika nr 4.6" - bez jednak, jak już to podkreślono, wskazania zakresu naruszenia tychże postanowień - nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżąca kasacyjnie z tego powodu, że ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania nie zostały skutecznie podważone z punktu widzenia ich prawidłowości i zgodności z prawem.
W związku z powyższym, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 1854w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.