Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (spółka, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. i rozstrzygnął o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 14 lipca 2015 r. spółka zwróciła się do Ministra Rozwoju o zmianę punktu III podpunktu 2 ww. Zezwolenia dotyczącego okresu utrzymania zatrudnienia, poprzez zastąpienie dotychczasowego punktu III podpunktu 2 ww. zezwolenia, stanowiącego iż:
"2. Spółka jest zobowiązana do utrzymania zatrudnienia na poziomie co najmniej 140 osób przez cały okres obowiązywania zezwolenia." nowym brzmieniem, zgodnie z którym:
"2. Spółka jest zobowiązana do utrzymania zatrudnienia na poziomie co najmniej 140 osób do dnia [...] września 2015 r., tj. przez okres 15 lat od dnia otrzymania zezwolenia".
Spółka podkreśliła, że wnioskowana przez nią zmiana zezwolenia dotyczyła skrócenia okresu utrzymania zatrudnienia z 16 lat i 7 miesięcy i 10 dni do 15 lat, co stanowi zmianę tego warunku o niespełna 10% (ca. 9,69%).
Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...] zarządca strefy wyraził pozytywną opinię co do możliwości zmiany zezwolenia.
Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., odmówił dokonania zmiany zezwolenia, uznając, że w świetle przepisu art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282), dalej: "ustawa o sse", brak jest podstaw do uwzględnienia żądania spółki.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2016 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] września 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej.
Minister Rozwoju uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 19 ust. 4 ustawy o s.s.e. polegający na uznaniu, że w przypadku przedsiębiorców posiadających zezwolenia wydane przed dniem 1 stycznia 2001 r., które nie nakładały obowiązku utworzenia nowych miejsc pracy, obniżenie poziomu zatrudnienia lub skrócenie terminu utrzymania zatrudnienia jest w świetle prawa niedopuszczalne. W ocenie organu skarżąca błędnie przyjęła, iż organ wydając decyzję kierował się kryterium związanym z terminem udzielenia zezwolenia.
Zdaniem organu ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz innych ustaw (Dz. U. poz. 1854) zrównała prawa przedsiębiorców w zakresie zmiany warunku zatrudnieniowego. Z dniem wejścia w życie ww. nowelizacji, tj. 6 stycznia 2015 r., dopuszczono możliwość obniżenia o 20% poziomu zatrudnienia określonego w zezwoleniu na podstawie art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawy o s.s.e. bez względu na datę udzielenia zezwolenia. Organ stwierdził jednocześnie, że zmiana zezwolenia polegająca na obniżeniu poziomu zatrudnienia lub skróceniu okresu jego utrzymania o nie więcej niż 20% jest niedopuszczalna dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., a więc również wobec spółki, która uzyskała zezwolenie w dniu [...] września 2000 r., gdyż przedmiotem takiej zmiany nie mogą być miejsca pracy utworzone przed dniem uzyskania takiego zezwolenia.
Organ odniósł się ponadto do kwestii rozumienia przepisu art. 19 ust. 4 ustawy o s.s.e. w kontekście tzw. "starych przedsiębiorców". W ocenie organu kwestia ta nie budzi wątpliwości, a zakres zastosowania ww. przepisu jest oczywisty. Regulacja zawarta w tym przepisie ma zastosowanie wobec wszystkich zezwoleń bez względu na datę ich wydania, zaś istota sporu w tym przypadku sprowadza się – w ocenie organu - do odpowiedzi na pytanie jakiej kategorii miejsc pracy dotyczy przepis art. 19 ust. 4 ust. 1 ustawy o sse.
Minister Rozwoju nie zgodził się z argumentacją spółki (która uzyskując zezwolenie zobowiązana została do utrzymywania zatrudnienie na określonym poziomie), iż przepisy ustawy o s.s.e. w brzmieniu obowiązującym w dniu udzielania spółce zezwolenia nie nakładały obowiązku określania w treści zezwoleń obligatoryjnego warunku utworzenia nowych miejsc pracy. Stanowisko skarżącej – w ocenie organu - pozostaje m.in. w opozycji do celu, w jakim utworzone zostały specjalne strefy ekonomiczne. Organ podkreślił, że z art. 3 pkt 6 ustawy o s.s.e. zarówno w brzmieniu obowiązującym w dniu udzielenia spółce zezwolenia, jak i w brzmieniu obecnie obowiązującym wynika, że strefa może być ustanowiona w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium kraju w szczególności przez tworzenie nowych miejsc pracy.
Zatem wykazywanie, iż zmniejszenie poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art, 19 ust. 4 pkt 1 ustawy o s.s.e. nie jest ograniczone wyłącznie do nowych miejsc pracy utworzonych w związku z inwestycją objętą zezwoleniem, w ocenie organu pozostaje w sprzeczności z intencją, która przyświecała ustawodawcy.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 35 § 3 w zw. z art. 30 k.p.a. organ przyznał rację skarżącej, że został przekroczony dwumiesięczny termin na wydanie decyzji. W ocenie organu przekroczenie terminu jest jednak nieznaczne, przez co nie mogło wywołać ujemnych skutków dla spółki. Organ podkreślił, że strona nie zdecydowała się na uruchomienie procedury mającej na celu likwidację przewlekłości postępowania uregulowanej w przepisie art. 37 k.p.a. i wywiódł, że powyższe naruszenie nie było dotkliwe dla strony.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 11 ust. 9 ustawy o s.d.g. w zw. z art. 35 § 3 w zw. z art 30 k.p.a. organ uznał go za bezprzedmiotowy.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. Spółka wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Ministra Rozwoju nr [...], zobowiązanie Ministra Rozwoju do wydania decyzji o zmianie zezwolenia zgodnie z wnioskiem spółki z dnia 14 lipca 2015 r. uzupełnionego pismami z dnia 25 sierpnia 2015 r. i 9 września 2015 r. oraz zasądzenie od Ministra Rozwoju zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Sad I instancji uwzględniając skargę swoje rozstrzygnięcie oparł na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Zdaniem WSA stanowisko organu nie znajduje oparcia w obowiązujących w dniu wydania skarżonych decyzji przepisach, gdyż zmniejszenie poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawy o s.s.e, po jej nowelizacji z listopada 2014r., nie zostało ograniczone wyłącznie do nowych miejsc pracy utworzonych w związku z inwestycją objętą zezwoleniem, gdyż nie wynika to z brzmienia tego przepisu. Jego treść wskazuje na możliwość zmiany warunku zatrudnieniowego w ramach określonego w tym przepisie limicie 20% i to stanowi istotę jego nowelizacji. Pozostała cześć przepisu w zakresie odniesienia tego limitu do obowiązującego "w zezwoleniu w dniu jego wydania" nie daje podstaw do różnicowania w tym względzie praw przedsiębiorców posiadających zezwolenia wydane przed i po 1 stycznia 2001 r. Nie można bowiem wywieść z takiego brzmienia przepisu podziału na nowe i "stare" miejsca pracy, których utworzenie na terenie SSE przedsiębiorca deklarował odpowiednio przed lub po uzyskaniu stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w danej Strefie. Nie pozwala na to literalna wykładnia art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawy o s.s.e.
Także wykładnia celowościowa do której odwołuje się organ w swoim stanowisku nie wskazuje na takie zamierzenie ustawodawcy, skoro wspomniana nowelizacja przepisów miała na celu zrównanie prawa przedsiębiorców w zakresie zmiany warunku zatrudnieniowego. Zatem trudno zgodzić się z argumentacją, iż jednocześnie (w opozycji do przyjętego założenia nowelizacji tej ustawy) prawa te zostaną ponownie zróżnicowane i ograniczone tylko do kręgu przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie po 1 stycznia 2001 r. - na utworzenie nowych miejsc pracy.
W ocenie Sądu I instancji również wykładnia systemowa wewnętrzna, w tym relacja art. 19 ust. 4 i art. 16 ust.2 ustawy o s.s.e. w kontekście definicji pojęcia "poziomu zatrudnienia" nie pozwala na wyciągnięcie takich wniosków, jak zrobił to organ. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż treść art.16 ust. 2 dotyczy utworzenia nowych miejsc pracy na obszarze SSE i nie znajduje wprost zastosowania do miejsc pracy utworzonych przez przedsiębiorcę przed uzyskaniem takiego zezwolenia. Ponadto ust. 4 tego artykułu, w kwestii zmiany zezwolenia, odsyła do art. 19 ust. 2-4 ustawy o s.s.e., jako przepisu właściwego dla dokonania takiej zmiany, która dokonuje się w warunkach w tym przepisie określonych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył organ i wniósł: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawa o sse poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie również do przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, którzy w związku z realizacją inwestycji nie utworzyli nowych miejsc pracy,
- 2. art. 16 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawa o sse poprzez błędną wykładnię przepisu i przyjęcie, że z przepisu tego nie wynika, iż zatrudnienie przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników dotyczy tylko nowo utworzonych miejsc pracy związanych z realizacją przez przedsiębiorcę nowej inwestycji.
W uzasadnieniu organ przedstawił argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Organ oparł skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 19 ust. 4 pkt 1 i 16 ust. 2 p.p.s.a..
Wobec tak określonej istoty sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 2 ustawy o sse, specjalna strefą ekonomiczna jest wyodrębniona zgodnie z przepisami ustawy, niezamieszkała częścią terytorium RP, na której terenie może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych ustawą. Strefa ustanawiana jest, w drodze rozporządzenia, przez Radę Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium kraju, w szczególności przez, między innymi, tworzenie nowych miejsc pracy (art. 3 pkt 6 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o sse). Legnicka Specjalna Strefa Ekonomiczna ustanowiona została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 274), a z wydanego na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o sse rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia planu rozwoju Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej wynika, iż jej celem strategicznym, spośród czterech wskazanych w tym planie, jest między innymi tworzenie nowych miejsc pracy.
Przypomnieć należy, że zezwolenie z dnia [...] września 2000 r., dla skarżącej kasacyjnie, na prowadzenie działalności na terenie Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej wydane zostało na podstawie art. 16 ust. 4 i 6 w związku z art. 17 ust. 2 ustawy o sse oraz § 2 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1997 r. w sprawie ustanowienia legnickiej specjalnej strefy ekonomicznej i udzielono go do dnia 15 kwietnia 2017 r. (pkt I. Zezwolenia). W punkcie III. zezwolenia określone zostały dla skarżącej kasacyjnie warunki prowadzenia działalności gospodarczej w tym między innymi poniesienie wydatków inwestycyjnych w wysokości 850.000 Euro do 31 grudnia 2001 r. oraz utrzymanie zatrudnienia na poziomie co najmniej 140 osób przez cały czas okresu obowiązywania zezwolenia (pkt III.
- 1. i 2. Zezwolenia).
Uwzględniając sposób w jaki skonstruowane zostały zarzuty skargi kasacyjnej wskazać należy na przepisy regulujące instytucję zezwolenia na prowadzenie działalności w strefie uprawniającego do korzystania z pomocy publicznej i obligatoryjne elementy tego zezwolenia oraz zasady, tryb i dopuszczalny zakres jego zmiany.
W myśl art.16 ust. 1 ustawy o sse, podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej. Stosownie zaś do ust. 2 art. 16 ustawy o sse zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności: zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników; dokonania przez przedsiębiorcę na terenie strefy inwestycji o wartości przewyższającej określoną kwotę; terminu zakończenia inwestycji; maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych inwestycji i dwuletnich kosztów kwalifikowanych pracy; wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 3 i 4 - w przypadku, gdy inwestycja będzie realizowana na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust.
- 1. Istotne jest przy tym, że jak wynika z ust. 3 art. 16 ustawy o sse, zezwolenie może być udzielone, jeżeli podjęcie działalności na terenie strefy przyczyni się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9 ustawy o sse. Z kolei, zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o sse, minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, przy czym zmiana nie może: 1) dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, określonego w zezwoleniu w dniu jego udzielenia, o więcej niż 20 %;
- 2) skutkować zwiększeniem pomocy publicznej;
- 3) dotyczyć spełnienia wymagań odnoszących się do inwestycji realizowanej na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust. 1.
Ze wskazanych przepisów wynika, że zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej, stanowiąc warunek korzystania z pomocy publicznej przez przedsiębiorcę, musi zawierać konkretnie wskazane obligatoryjne jego elementy, którymi obok przedmiotu działalności, są również określone nim warunki, stanowiące konkretne zobowiązanie przedsiębiorcy, w tym między innymi, w zakresie odnoszącym się do utrzymywania określonego poziomu zatrudnienia przez określony czas. Z przywołanych regulacji wynika również niespornie, że jakkolwiek zasadniczo możliwa jest zmiana pierwotnie udzielonego zezwolenia, również w zakresie odnoszącym się do określonych nim warunków, to jednak jej zakres jest ograniczony, albowiem jej przedmiotem nie mogą być objęte, enumeratywnie wymienione (i odrębne w stosunku do siebie) sytuacje (stany faktyczne), z którymi wiążą się określone skutki, i którym to skutkiem, w odniesieniu do warunku zatrudnieniowego wymienionego w pkt 1 ust. 2 art. 16 ustawy o sse, jest obniżenie poziomu zatrudnienia, określonego w zezwoleniu w dniu jego wydania, o więcej niż 20 %. Z redakcji przepisu art. 19 ust. 4 ustawy o sse, w zakresie w jakim ustanawia on negatywne przesłanki wydania decyzji o zmianie pierwotnie wydanego zezwolenia wynika przy tym, że już ziszczenie tylko jednej z nich skutkuje odmową zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w strefie.
Oznacza to, że organ rozpatrujący wniosek o jego zmianę, nie jest zobowiązany do badania, czy istnieją również inne przeszkody do zmiany pierwotnie wydanego zezwolenia, skoro wystąpienie już jednej z tych przeszkód, czyni zmianę niedopuszczalną. Byłoby to bowiem w równym stopniu, nie dość, że nieracjonalne, to również i bezprzedmiotowe, a wniosek tego rodzaju jednoznacznie wypływa z treści regulacji zawartej w przepisie art. 19 ust. 4 ustawy o sse.
Przypomnieć należy, że możliwość zmiany warunków zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej poprzez obniżenie poziomu zatrudnienia o nie więcej niż 20%, rozumiany jako możliwość zmiany liczby miejsc pracy, jak też terminu utrzymania miejsc pracy został wprowadzony ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 118, poz. 746). W myśl art. 4 ust. 2 wyżej przywołanej nowelizacji nowa regulacja dopuszczająca obniżenie poziomu zatrudnienia miała zastosowanie tylko do zezwoleń wydanych po dacie jej wejścia w życie, tj. od dnia 4 sierpnia 2008 r. W odniesieniu do zezwoleń wydanych przed tą datą w dalszym ciągu obowiązywał przepis zabraniający obniżenia poziomu zatrudnienia. Dopiero ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1854) zrównała prawa przedsiębiorców w zakresie zmiany warunku dotyczącego poziomu zatrudnienia poprzez uchylenie przepisu art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.
Jak wyżej wskazano, w pkt III. 2 zezwolenia spółka zobowiązana została do utrzymanie zatrudnienia na poziomie co najmniej 140 osób przez cały okres obowiązywania zezwolenia. Jednocześnie spółka nie była zobowiązana do zatrudnienia nowych pracowników w wyniku realizacji na terenie strefy przedsięwzięcia gospodarczego objętego zezwoleniem.
W świetle powyższego, w tym zwłaszcza wobec podstawowego celu tworzenia specjalnych stref ekonomicznych, a mianowicie przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium kraju, którego instrumentem jest, między innymi, działanie polegające na tworzeniu nowych miejsc pracy (art. 3 pkt 6 ustawy oraz pkt 2.1.planu rozwoju Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej), co w praktycznym wymiarze - nie pozostającym bez wpływu na ocenę jego efektywności - wyraża się w tym, że obligatoryjnym elementem zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o sse, jest warunek zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników, stwierdzić należy, że dopuszczalność zmiany zezwolenia, o której mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o sse, w zakresie odnoszącym się do warunku zatrudnieniowego, dotyczy nowo tworzonych miejsc pracy w strefie związanych z nową inwestycją realizowaną w strefie (art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o sse), nie zaś miejsc pracy już istniejących w dacie uzyskania zezwolenia (por. wyrok NSA z dnia20 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2030/11).
Zgodzić należy się z organem, że zastosowanie w stosunku do spółki art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawy o sse oznaczałoby zmniejszenie poziomu zatrudnienia posiadanego na dzień wydania zezwolenia i stanowiłoby zaprzeczenie celu, jaki jest pożądany w związku z realizacją ustawy o sse. Spółka zobowiązała się do utrzymania poziomu zatrudnienia z dnia wydania zezwolenia. Takie ustalenie stanowiło "warunek wyjściowy", a mianowicie przyjęcie, że nie zostanie zmniejszony, natomiast realizacja celu zawartego w art. 3 ustawy o sse będzie osiągnięta w przypadku tego przedsiębiorcy poprzez inne rodzaje działalności wyrażone w tym przepisie.
W związku z tym zmiany wynikające z art. 19 ust. 4 ustawy o sse dopuszczalne są również tylko w zakresie realizacji celów wynikających z art. 3 ustawy o sse. Zmniejszenie poziomu zatrudnienia powinno zatem pozostać na poziomie nie niższym, tj. również w czasie nie krótszym niż przyjęte w zezwoleniu. W takim też kontekście należy rozpatrywać pojęcie poziomu zatrudnienia wyrażone w art.16 ust. 2 ustawy o sse.
Sytuacji skarżącej kasacyjnie dla której warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej w Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej było między innymi poniesienie wydatków inwestycyjnych w wysokości 850.000 Euro do 31 grudnia 2001 r. oraz utrzymanie zatrudnienia na poziomie co najmniej 140 osób przez cały czas okresu obowiązywania zezwolenia (pkt III.
1. i 2. Zezwolenia), a nie utworzenie nowych miejsc pracy, art. 19 ust. 4 ustawy o sse nie będzie miał zastosowania. Dlatego też wniosek skarżącej kasacyjnie uznać należy za niezasadny gdyż został skierowany do warunku prowadzenia działalności gospodarczej w Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej nie objętego wydanym dla niej zezwoleniem.
W tej sytuacji zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej uznać należało za zasadne, z tych względów, biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało na art. 203 pkt 2 p.p.s.a.