Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1488/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego również "Prezesem ARiMR") z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], którą organ ten – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], ustalającą kwotę nienależnie pobranych przez skarżącego płatności z tytułu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organu administracji orzekającego w sprawie. Organ ten stwierdził, że A. K. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej, tj. o przyznanie pomocy na wyposażenie gospodarstwa w płytę gnojową o powierzchni 40,75 m2 oraz zbiornika na gnojówkę o powierzchni 32,60 m3 oraz przygotowanie ścian i podłóg na 5 stanowiskach krów mlecznych w pomieszczeniach do doju oraz w pomieszczeniach do przechowywania mleka, a także wyposażenie pomieszczeń do przechowywania mleka w umywalkę z podgrzewaczem do wody oraz wyposażenie gospodarstwa w dojarkę oraz schładzalnik do mleka o pojemności 200 litrów. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał wnioskodawcy pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE (decyzja z dnia [...] lipca 2006 r.) w wysokości 46 755,45 zł, płatną w dwóch ratach.
Pierwsza rata (23 377,73 zł) została przekazana na rachunek bankowy strony, zaś z informacji załączonej do decyzji wynikało, że wypłata drugiej raty jest uzależniona m.in. od zrealizowania w terminie przedsięwzięcia określonego w Planie dostosowania oraz nie później niż w dniu, w którym upłynął termin zakończenia realizacji tego przedsięwzięcia. W dniu [...] grudnia 2007 r. A. K. złożył Oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4 EJW. W związku ze złożonym oświadczeniem, w gospodarstwie skarżącego została w dniu [...] stycznia 2008 r. przeprowadzona wizytacja, która wykazała, że wybudowano płytę gnojową o powierzchni zgodnej z Planem dostosowania oraz wyposażono gospodarstwo w dwa zbiorniki na gnojówkę o łącznej pojemności 33 m3, zgodnej z Planem dostosowania, natomiast nie zrealizowano przedsięwzięć, na które została przyznana pomoc finansowa w zakresie schematu mlecznego, bowiem wizytatorzy stwierdzili: 1) brak urządzeń w postaci schładzalnika na mleko, dojarki i umywalki z podgrzewaczem do wody, 2) nieprzystosowanie pomieszczeń do wykonywania udoju lub przechowywania mleka poprzez pokrycie ścian i podłóg powłoką łatwozmywalną.
Niewykonanie inwestycji związanych ze schematem mlecznym skutkowało wszczęciem przez Prezesa ARiMR postępowania administracyjnego, w wyniku którego organ ten ustalił kwotę nienależnie pobranych przez skarżącego płatności (23 377,73 zł powiększona o odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych), wskazując jako podstawę takiego rozstrzygnięcia m.in. § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm.; dalej zwane "rozporządzeniem RM z 18 stycznia 2005 r."). Organ uznał bowiem, że A. K. nie zrealizował wszystkich przedsięwzięć zgodnie z Planem dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE. Złożone przez wnioskodawcę oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia było zatem niezgodne ze stanem rzeczywistym, tj. fałszywe.
Na zmianę stanowiska organu nie wpłynęła argumentacja strony, że wspomniane oświadczenie dotyczyło jedynie pierwszego z przedsięwzięć, polegającego na dostosowaniu gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów. Prezes ARiMR uznał bowiem, że oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia powinno odnosić się także do schematu "mlecznego" a nie tylko "nawozowego".
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, decyzja organu odwoławczego nie naruszała prawa. Dlatego też skarga strony na to rozstrzygnięcie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.").
Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 9 ust. 1 i § 9 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. i uznał, że organ administracji dokonał prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów. Zdaniem Sądu, skoro z treści art. 33c ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE nr L 160 z dnia 26 czerwca 1999 r., str. 80 ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 1257/1999") wynika, że pomoc ma na celu dostosowanie do standardów Unii w określonych obszarach, to nie można dostosować gospodarstwa do standardów Unii Europejskiej w części, a jedynie w całości.
Plan dostosowania gospodarstwa rolnego musi być traktowany jako całość, a zatem brak realizacji choćby jednego z jego punktów powoduje, że cel podjętego działania nie został osiągnięty. To zaś - zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. - oznacza, że pierwsza rata płatności otrzymana przez producenta rolnego podlega zwrotowi.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżący nie wykonał właściwie zobowiązania przyjętego w Planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE. Nie zrealizował bowiem przedsięwzięć, na które została przyznana pomoc finansowa w zakresie schematu mlecznego. Za niezasadne uznał Sąd twierdzenia skarżącego o przysługującym mu roszczeniu w zakresie zapłaty II raty w odniesieniu do schematu nawozowego. Płatność przysługuje bowiem za wykonanie całego przedsięwzięcia, którym jest dostosowanie gospodarstwa do standardów, przy czym przedsięwzięcie to składa się z kilku działań określonych w Planie dostosowania.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że konsekwencją niewywiązania się przez skarżącego ze zobowiązania wynikającego z Planu dostosowania do standardów UE w określonym terminie i na określonych warunkach (czyli ziszczeniem się przesłanki z § 10 ust. 1 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r.) było wydanie przez Prezesa ARiMR decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył A. K. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o zmianę wyroku w całości u uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:
- a. błędną wykładnię § 3 ust. 3, § 4 i § 5 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r., co doprowadziło do niewłaściwego jego zastosowania, a w efekcie do wydania niezgodnego z prawem wyroku WSA (art. 145 § 1a p.p.s.a.),
- b. niezastosowanie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku z § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. w zakresie, w jakim określa różne terminy zakończenia poszczególnych inwestycji dostosowawczych; niezastosowany przez WSA art. 2 i art. 7 Konstytucji RP naruszył ochronną funkcję prawa poprzez nadużycie zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (bezpieczeństwo prawne), co doprowadziło do wydanie niezgodnego z prawem wyroku WSA (art. 145 § 1a p.p.s.a.);
- 2) naruszenie prawa procesowego:
- a. Sąd wadliwie bowiem wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli spornej decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, wynikający z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej zwanej "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 2 p.p.s.a.; naruszył także art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia § 3 ust. 3 i § 5 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. w związku z art. 2 Konstytucji RP i w związku z § 6 ust. 2 pkt 2, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- b. wzięcie pod uwagę przez WSA tylko części akt sprawy, co spowodowało naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a.; Sąd nie zbadał bowiem, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji publicznej, którego decyzja została zaskarżona, odpowiadają prawu, w szczególności nie odniósł się do wszystkich zarzutów opisanych przez skarżącego w zakresie, w jakim kwestionował naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6 k.p.a. (zasada legalizmu), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) i art. 11 k.p.a. (zasada wyjaśnienia zasadności przesłanek); oznacza to także uchybienie obowiązkowi nie tylko przytoczenia ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1); naruszono więc także art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które polegało na bezzasadnym oddaleniu skargi w sytuacji, gdy prawidłowa ocena czynności i działań podjętych przez organ administracji publicznej winna prowadzić do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na decyzję, przy czym naruszenie prawa procesowego miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia podjętego w wyroku WSA, albowiem prawidłowa ocena zarzutów naruszenia zasad postępowania winna prowadzić do uwzględnienia skargi jako zasadnej.
W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną stwierdził w szczególności, że pomoc finansowa została przyznana skarżącemu na dwa niezależne przedsięwzięcia, o których mowa w § 3 pkt 3 lit. a) tiret pierwszy i lit. b) rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że rozporządzenie to opisuje wyłącznie jedno przedsięwzięcie, podczas gdy jest ich trzy, o czym świadczy m.in. użycie w § 3 pkt 3 rozporządzenia spójnika "lub". Oznacza to, że wystarcza spełnienie jednego z alternatywnych przedsięwzięć, ale mogą być także jednocześnie spełnione oba przedsięwzięcia, czy nawet wszystkie, o ile producent rolny podjął się wykonania każdego z nich. Fakt niezrealizowania przez producenta rolnego przedsięwzięcia w zakresie dostosowania gospodarstwa produkcyjnego w zakresie schematu "mlecznego" nie może mieć zatem jakiegokolwiek wpływu na wypłatę drugiej raty płatności za przedsięwzięcie dotyczące dostosowania gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie schematu "nawozowego", czy w zakresie minimalnych warunków utrzymania kur nieśnych.
Ponadto prawo przewiduje różne terminy na realizację każdego z tych przedsięwzięć (por. § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r.), dlatego też interpretacja zwrotu "przedsięwzięcia" nie może dotyczyć całości inwestycji określonych w Planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE.
Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził ponadto, że pracownicy ARiMR nie informowali go, że w sytuacji rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia nawozowego, przy jednoczesnym braku realizacji przedsięwzięcia mlecznego, będzie zobowiązany do zwrotu całego dofinansowania. Podniósł również, że druk oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia uniemożliwia inne jego wypełnienie, chociażby poprzez wskazanie, że ukończenie inwestycji dotyczy jedynie schematu nawozowego. Skarżący nie mógł zatem złożyć innego oświadczenia, pomimo że o takie prosił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Została ona oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu § 3 pkt 3 oraz ust. § 4 i § 5 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, gdyż prawidłowe rozumienie tych przepisów determinuje kierunek badawczy Sądu kasacyjnego.
Stosownie do § 3 pkt 3 wymienionego rozporządzenia, płatność jest udzielana producentowi, który zobowiąże się do realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE. Innymi słowy, zobowiązanie się przez producenta rolnego do realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania jest deklarowaniem, wyrażaniem gotowości realizacji przedsięwzięcia przedstawionego w planie, który zawiera opis przedsięwzięcia. Zobowiązanie do realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania jest zatem zobowiązaniem do realizacji oznaczonego, zdefiniowanego, mającego określone cechy przedsięwzięcia.
W niniejszej sprawie to przedsięwzięcie, co wynika jednoznacznie z planu dostosowania złożonego przez skarżącego, składało się z dwóch działań. Rolnik zobowiązał się do realizacji przedsięwzięcia w zakresie dostosowania gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych oraz dostosowania gospodarstwa produkcyjnego w rozumieniu przepisów w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka oraz produktów mlecznych, do minimalnych standardów co do higieny określonych w wymaganiach weterynaryjnych.
Plan dostosowania gospodarstwa do standardów UE należy traktować jako całość, gdyż nie spełnienie choćby jednego z deklarowanych przedsięwzięć, powoduje, że cel przyznania pomocy nie zostanie osiągnięty. Nie można bowiem dostosować gospodarstwa do standardów UE tylko w części. W cytowanym rozporządzeniu pojęcie "przedsięwzięcie" zostało użyte w liczbie pojedynczej, to jednak nie oznacza, że niezrealizowanie przez producenta rolnego przedsięwzięcia w zakresie wymienionym w § 3 pkt 3 lit. b) rozporządzenia przy jednoczesnym realizowaniu schematu nawozowego, nie ma wpływu na wypłatę drugiej raty płatności.
Skarżący, co wynika z akt administracyjnych, zobowiązał się do realizacji dwóch przedsięwzięć opisanych w planie dostosowania (schematów nawozowego i mlecznego). Wysokość płatności z tytułu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE z tego tytułu została określona w łącznej wysokości kwotę 46 755,45 zł, przy czym pierwsza rata opiewała na kwotę 23 377,73 zł.
Z regulacji objętej treścią § 9 cytowanego rozporządzenia wynika, że:
- 1. Płatność wypłaca się w dwóch równych ratach.
- 2. Pierwszą ratę płatności wypłaca się w terminie 60 dni od dnia, gdy decyzja, o której mowa w § 7 ust. 1, stała się ostateczna.
- 3. Drugą ratę płatności wypłaca się:
- 1) jeżeli producent rolny:
- a) zrealizował w terminie przedsięwzięcie określone w planie dostosowania oraz nie później niż w dniu, w którym upłynął termin zakończenia realizacji tego przedsięwzięcia, osiągnął wielkość ekonomiczną gospodarstwa rolnego wynoszącą co najmniej 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji Komisji (EWG) nr 85/377 z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, z późn. zm.),
- b) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym upłynął termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania, na formularzu udostępnionym przez Agencję, oświadczenie o:
- – zakończeniu realizacji tego przedsięwzięcia,
- – tym, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa rolnego wynosi co najmniej 4 EJW (ESU);
- 2) w terminie 60 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w pkt 1 lit. b.
Cytowany przepis reguluje zatem przyznanie płatności za zrealizowanie całego przedsięwzięcia określonego w planie w dwóch równych ratach, nie przewiduje przyznania częściowych płatności za wykonanie poszczególnych przedsięwzięć.
Formularz oświadczenia nie przewiduje możliwości złożenia oświadczenia w zakresie poszczególnych schematów dostosowawczych, co oznacza, iż jego złożenie dotyczy przedsięwzięcia jako całości określonej w planie dostosowania. Fakt złożenia oświadczenia skutkuje tym, że w ciągu 60 dni od dnia jego złożenia nastąpi wypłata drugiej raty płatności.
Nadto stosownie do postanowień § 10 ust. 1 rozporządzenia, pierwsza rata płatności podlega zwrotowi, jeżeli producent rolny nie zrealizował w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE lub nie złożył w terminie oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b).
Z wymienionych wyżej względów spełnienie wszystkich przedsięwzięć wymienionych we wniosku o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów UE i określonych w planie dostosowania stanowi podstawę do wypłaty drugiej raty przyznanej płatności. Brak wykonania jednego z deklarowanych w planie dostosowania przedsięwzięcia świadczy o niezrealizowaniu planu. Skoro producent rolny zadeklarował dwa przedsięwzięcia w ramach tego planu, to te dwa schematy dostosowawcze powinny zostać wykonane, jako objęte udzieloną pomocą finansową. Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia: 28 stycznia 2009 r. o sygn. akt II GSK 688/08; 24 lutego 2010 r. o sygn. akt II GSK 418/09 i 21 listopada 2012 r. o sygn. akt II GSK 1623/11.
W tym stanie rzeczy nie można zarzucić, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo odczytał treść przepisów § 3 pkt 3 oraz ust § 4 i § 5 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r.
Drugi z wymienionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego także okazał się chybiony. Przepis § 6 ust. 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia przewiduje różne terminy realizacji przedsięwzięć wymienionych w § 3 pkt 3 lit. a) i b) rozporządzenia. Termin realizacji przedsięwzięć określonych w planie zostaje zachowany, jeżeli zadeklarowane przedsięwzięcia zostaną wykonane licząc od późniejszego terminu. Działanie organu administracji zgodnie z prawem i w interesie skarżącego nie może być podciągnięte pod naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP.
Prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów prawa materialnego dokonana przez organ i Sąd pierwszej instancji pozwala na ocenę, że w sprawie zbadano i ustosunkowano się do wszystkich istotnych faktów prawotwórczych, a więc takich, z którymi w świetle obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Oznacza to w konsekwencji, że w sprawie nie naruszono przepisów postępowania w sposób wskazany w petitum skargi kasacyjnej. Sąd prawidłowo realizował kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, do czego był zobowiązany na podstawie art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji orzekał wyłącznie na podstawie akt sprawy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 133 § 1 p.p.s.a. tj. na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierało wszystkie ustawowe elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten można naruszyć, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygniecie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lipca 2006 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE zawierała wyraźnie sformułowany warunek, że kwota płatności zostanie wypłacona w dwóch równych ratach z zastrzeżeniem obowiązków wynikających z treści § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Nadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się informacja udzielona producentowi, że warunkiem wypłaty drugiej raty jest dokonanie przez producenta rolnego następujących czynności: zrealizowanie w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania oraz złożenie kierownikowi biura powiatowego Agencji stosownego oświadczenia o zakończeniu realizacji tego przedsięwzięcia. Pierwsza rata płatności podlega zwrotowi, jeżeli nie zrealizował on w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE lub nie złożył w terminie oświadczenia o zrealizowaniu tego przedsięwzięcia. Dlatego też nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 9 oraz 11 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.