Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 54/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę F. C. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego (dalej: Minister) z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji rozwojowej wykorzystanej z naruszeniem procedur.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu [...] września 2009 r. Samorząd Województwa Ś. zawarł z F. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę nr [...] o dofinansowanie Projektu: [...] w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej: POKL) współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. W oparciu o niniejszą umowę, w roku 2009 Instytucja Pośrednicząca przekazała dofinansowanie.
Zarząd Województwa Ś. (dalej: Zarząd) decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] zobowiązał Spółkę do zwrotu dotacji rozwojowej wykorzystanej z naruszeniem procedur, w łącznej kwocie 35.021,57 złotych wraz z należnymi odsetkami od dnia [...] września 2009 r. do dnia zwrotu środków. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji stwierdził naruszenie art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm., dalej: u.f.p.), tj. wykorzystanie przyznanej dotacji z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 u.f.p.
Skarżący w ramach umowy był zobowiązany do zakupienia blisko 600 stron przewodnika po europejskich funduszach – "E." (w j. polskim) zawierającego 450 rodzajów grantów, natomiast zakupił 3-tomowe opracowanie pt. "€.", w którym tom I zawiera opis regionalnych programów operacyjnych, tom II – ogólnopolskich programów operacyjnych, zaś tom III – europejskich programów operacyjnych. Zdaniem Zarządu odpowiednikiem pierwotnie planowanej publikacji jest wyłącznie tom III zakupionego opracowania.
W uzasadnieniu decyzji Zarząd stwierdził, że zakup opracowania o innej specyfikacji niż wskazana we wniosku o dofinansowanie projektu stanowi zmianę w projekcie wymagającą zgody podmiotu będącego stroną o dofinansowanie projektu, co skutkuje naruszeniem procedur. Brak zgody skutkuje uznaniem wydatków poniesionych na zakup opracowania za niekwalifikowane.
Minister decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że na mocy § 3 ust. 1 umowy strona zobowiązana była do realizowania projektu na podstawie aktualnego wniosku o dofinansowanie projektu, stanowiącego integralną cześć umowy. Strona zobowiązała się również stosować wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL podczas realizacji projektu. W dalszej części umowy postanowiono, że wydatek jest kwalifikowany, o ile został przewidziany w zatwierdzonym budżecie projektu zgodnie z zasadami w zakresie konstruowania budżetu w ramach PO KL. Wytyczne wskazują, że wszelkie odstępstwa od założeń określonych w zatwierdzonym wniosku (z wyjątkiem przesunięć w budżecie projektu do 10% wartości zadania) są traktowane jako zmiany w projekcie i wymagają zgłoszenia w warunkach określonych w umowie. Dodatkowo skarżący podczas realizacji projektu zapewniał, że pod względem merytorycznym i finansowym publikacje są tożsame.
Organ II instancji stwierdził, iż skarżąca Spółka nie dopełniła tego warunku, co skutkowało przyjęciem, że wydatki nie mogły zostać uznane za kwalifikowane. Wydatki poniesione na zakup publikacji tomu I i II nie spełniają warunku racjonalności i efektywności, gdyż informacje na temat regionalnych i krajowych programów operacyjnych, w formule zakupionej przez skarżącego są powszechnie dostępne w wersji elektronicznej, umieszczane na stronach internetowych poszczególnych instytucji uczestniczących w ich wdrażaniu. Dokonując natomiast zakupu publikacji innej niż pierwotnie wskazana we wniosku, wprowadziła zmiany w projekcie, wymagające uprzedniej zgody podmiotu będącego stroną umowy o dofinansowanie projektu.
Od decyzji organu II instancji złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r. orzekł o oddaleniu skargi.
Sąd I instancji odnosząc się do poszczególnych zarzutów uznał, że brak jest podstaw do uznania nieważności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji poprzedzającej, ze względu na naruszenie przepisów o właściwości organu. Z treści decyzji z dnia [...] maja 2012 r. wyraźnie wynika, że została ona wydana przez Zarząd. Decyzja została wydana na druku, którym posługuje się wyłącznie Zarząd, zawiera jego pieczęć, podstawę prawną wydania decyzji oraz w osnowie wskazuje na członków Zarządu, którzy ją wydali.
Sąd I instancji uznał, że pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie. Organy administracyjne miały na uwadze wyjaśnienia stron, zapoznały się z treścią podręcznika "€." w zakresie tematyki i jego poszczególnych tomów. Dla oceny kwalifikowalności wydatku związanego z nabyciem 120 kompletów podręcznika "€.", które trafiły następnie do beneficjentów pośrednich, organ nie miał obowiązku porównywania jego treści z treścią podręcznika "E.", ze względu na brak sporu co do jego treści. Treści, które znalazły się w tomach I i II z łatwością można odszukać w internecie lub w punktach informacji, ponieważ są one dostępne w Polsce, jako że dotyczą regionalnych i ogólnopolskich programów operacyjnych.
Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, że zaoferowana publikacja jest obszerniejsza, lecz stanowi ona swoisty przewodnik po realizowanych programach, które można było odszukać w inny, nieodpłatny sposób.
Sąd I instancji podkreślił, że strony związane były postanowieniami umowy, z których wynika, że skarżąca Spółka zobowiązana była do realizowania projektu na podstawie aktualnego wniosku o jego dofinansowanie. Skarżący zobowiązał się stosować wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL podczas realizacji projektu. Wszelkie odstępstwa od założeń określonych w zatwierdzonym wniosku (z wyjątkiem przesunięć w budżecie projektu do 10% wartości zadania) są traktowane jako zmiany w projekcie i wymagają zgłoszenia w warunkach określonych w umowie. Zmiana w projekcie wynikająca ze zmiany oferowanego podręcznika nie miała charakteru przesunięcia środków a fakt, że wykonanie tego zadania nie pociągnęło zmiany w budżecie projektu, nie zmienia tego, że skarżący miał obowiązek zwrócić się do strony umowy, tj. do Instytucji Pośredniczącej o wyrażenie zgody na proponowaną zmianę.
Biorąc pod uwagę, że wystarczające dla realizacji założonego celu związanego z utrwaleniem wiedzy w zamyśle skarżącego była pierwotnie zawartość podręcznika "E.", w przypadku braku możliwości jego dostarczenia i konieczności wyboru innego, Spółka skarżąca powinna była uzyskać zgodę na jego zmianę na podręcznik "E.", co pozwoliłoby na dokonanie wydatku w zaplanowanej kwocie.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu dotyczącego użycia innego zwrotu niż w art. 211 ust. 4 u.f.p., orzekł, że użyte sformułowanie "zobowiązuje do zwrotu" zamiast "określa" nie stanowi uchybienia, które miałoby doprowadzić do uchylenia decyzji. Wydana decyzja jest jasna, wskazuje na wysokość środków, określa też zgodnie z treścią art. 211 ust. 1 u.f.p. datę, od której należne są odsetki oraz ich wysokość.
Od powyższego wyroku skarżąca Spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- 1) prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- a) art. 104 w zw. z art. 98 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93, dalej: k.c.) poprzez uznanie, że doszło do skutecznego udzielenia pełnomocnictwa do wydania decyzji w zakresie środków uznanych za niekwalifikowane przez Zarząd, w imieniu którego działał Marszałek Województwa Ś.,
- b) art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że skarżący wykorzystał przekazaną dotację z naruszeniem procedur i tym samym przyjęcie, że wydatki poczynione przez skarżącego na zakup podręcznika €., nie spełniają warunku racjonalności i efektywności, wobec czego należy uznać, że stanowią wydatek niekwalifikowany, i tym samym skarżący zobowiązany jest do ich zwrotu w kwocie 35.021,57 złotych wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych,
- 2) prawa procesowego mającego wpływ na wynik postępowania, tj.:
- a) art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez uznanie, że skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na jej wydanie przez Zarząd (w imieniu którego występował Marszałek Województwa Ś.), który takowego umocowania od Ministra Rozwoju Regionalnego nie posiadał z uwagi na literalne brzmienie porozumienia z dnia [...] czerwca 2007 r. (wraz z aneksem nr 4), które umocowywało Zarząd jedynie do wydawania decyzji w zakresie zwrotu środków nienależnie wypłaconych beneficjentom,
- b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 5 k.c. poprzez samodzielne ustalenie wykorzystania przez skarżącego otrzymanej dotacji z naruszeniem procedur, bez ustalenia tej okoliczności przez sąd cywilny, z uwagi na zawartą umowę o dofinansowanie, która ma charakter stosunku obligacyjnego i kwestionowanie tej okoliczności przez skarżącego, tym samym niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do załatwienia sprawy z uwagi na interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również wykorzystanie swojego prawa (pozycji) w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego,
- c) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez istnienie sprzeczności w ustaleniach Sądu, a mianowicie z jednej strony nieuznanie wydatków na zakup podręcznika €. za racjonalne z uwagi na zmianę opracowania we wniosku o dofinansowanie projektu bez uzyskania zgody Instytucji, a z drugiej strony – uznanie wartości III tomu tego podręcznika, jako odpowiadającego podręcznikowi "E.",
- d) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec braku stwierdzenia podstaw do uchylenia decyzji pomimo istnienia naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. braku konieczności uzyskania zgody na zakup podręcznika €., tożsamości jego treści z podręcznikiem "E.", spełnienia celu założonego w realizowanym projekcie, co winno być priorytetem przy uznawaniu racjonalności i efektywności w wydatkowaniu dotacji,
- e) art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. poprzez nieskontrolowanie działalności organu I i II instancji pod względem zgodności ich działalności z prawem, w tym z prawem cywilnym, przy pominięciu treści umowy cywilnoprawnej określającej podmiot ustanowiony przez strony umowy jako Instytucję Pośredniczącą,
- f) art. 107 § 1 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 (skarżący prawdopodobnie przez omyłkę wpisał tutaj p.p.s.a., zamiast p.u.s.a.) w zw. z art. 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że organy I i II instancji wyjaśniły stan faktyczny i prawny w sposób wyczerpujący, czego nie uczyniły, a co kłóci się z zasadą dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez pominięcie oceny umowy o dofinansowanie z punktu widzenia prawa cywilnego, odniesienie się wyłącznie do prawa finansów publicznych z uwagi na zwrot dotacji uznanej jako wykorzystanej z naruszeniem procedur, pominięcie w tym zakresie kwestionowania tego uznania przez skarżącego i wykorzystania sądownictwa powszechnego w celu ustalenia prawidłowości uznania i arbitralnego (daleko idącego w skutkach dla skarżącego) wydania decyzji bez wydania orzeczenia przez sąd cywilny, jak również pominięcie rozstrzygnięcia w zakresie wydatków na podręcznik przez Ministra w sprawie prowadzonej pod nr [...],
- g) art. 107 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie skarżącego do organów, jak wskazuje się w zarzucie skargi kasacyjnej w pkt e),
- h) art. 107 § 1 k.p.a. i art. 12 k.p.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. poprzez nie działanie w przedmiotowej sprawie wnikliwie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie wystąpiły okoliczności wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna Spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw. Oparta została na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takich przypadkach Sąd II instancji dokonuje w pierwszej kolejności oceny trafności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż stosowanie prawa materialnego może być poddane kontroli tylko przy stwierdzeniu, że w postępowaniu przed organami administracyjnymi i przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia przepisów procesowych.
Dokonując oceny skarżonego wyroku z tak wyznaczonej perspektywy, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nietrafnie podnosi naruszenie przepisów postępowania, zatem jej pkt 2 nie ma oparcia i prawnego uzasadnienia. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Spółki, że wyrok WSA w W. narusza art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. (ten przepis nie ma ustępów ale paragrafy), gdyż Sąd I instancji nie uznał, że skarżona decyzja wydana została przez organ z rażącym naruszeniem prawa, bo w sprawie działał niewłaściwie umocowany Marszałek Województwa Ś., a przez to decyzja Zarządu Województwa Ś. rażąco narusza prawo. Twierdzenie takie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Nawet strona skarżąca kasacyjnie zauważa, że w porządku prawnym istnieją przepisy dające podstawę do podpisania decyzji Zarządu przez Marszałka, toteż z tego powodu nie można twierdzić, że Marszałek Województwa Ś. nie miał umocowania prawnego do działania od Ministra.
Podstawą do przejęcia kompetencji Ministra jest porozumienie między tym organem a Zarządem. W ocenie NSA, w ramach tego aktu skutecznie przeniesiono kompetencje Ministra Rozwoju Regionalnego do wydania decyzji w zakresie środków nienależnie wypłaconych. Z tego powodu tak postawiony zarzut jest chybiony.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 5 k.c. W tym przypadku faktem oczywistym jest, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 5 k.c., gdyż nie stosował tego przepisu, podobnie jak organy orzekające o zwrocie środków nienależnie wypłaconych beneficjentce.
W ocenie NSA nie ma prawnego uzasadnienia stawiany wyrokowi zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści przepisu wynika, że wyrok ma posiadać wskazane w nim elementy. Analiza treści uzasadnienia skarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie składa się ze wszystkich prawem określonych elementów, więc spełnia dyspozycję art. 141 § 4 p.p.s.a. To, że Spółka nie zgadza się z jego argumentacją nie jest wadą uzasadnienia możliwą do kwestionowania na tej podstawie prawnej.
Również nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Po pierwsze, w kontrolowanym przez NSA postępowaniu WSA w W. nie stosował tego przepisu, więc nie mógł naruszyć jego treści. Poza tym treść art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiera kilka norm, które mogą być naruszone, a to oznacza, że skarga kasacyjna jako profesjonalny środek prawny musi wskazać konkretne naruszenie, a w uzasadnieniu ma wyjaśnić jego istotę. Skarga kasacyjna Spółki nie realizuje żadnego z tych warunków i przez to nie może być prawnie skuteczna.
Wyrok Sądu I instancji nie narusza także art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 7, 107 § 1 k.p.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Analiza wyroku i treści jego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonych decyzji. Kontrola taka nie jest równoznaczna z aprobatą stanowiska skarżącej. Ma polegać na ocenie rozstrzygnięcia z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego, co nie przesądza, że może to być działanie niezgodne z prawem. Inaczej rzecz ujmując, Sąd I instancji dokonał kontroli administracji publicznej niezależnie od tego, jak jego działalność zostanie oceniona postępowaniu kasacyjnym. Wadliwość takiej kontroli należy wykazywać przez powołanie podstaw kasacyjnych, które mogą eliminować wyrok nieodpowiadający prawu, ale temu celowi nie służy art. 184 Konstytucji RP w połączeniu z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
Zdaniem NSA zupełnie chybione są także zarzuty naruszenia art. 8 i art. 12 k.p.a. w połączeniu z art. 184 Konstytucji RP, podnoszące wadę polegającą na naruszeniu przez Sąd I instancji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Z akt sprawy i uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że Spółka brała udział w postępowaniu, wykorzystując prawem przewidziane środki, toteż organ prowadził postępowanie zgodnie z zasadami, do których odwołuje się zarzut i przez to Sąd I instancji nie naruszył prawa ze względu na tak opisaną podstawę kasacyjną.
Ze wskazanych powodów NSA przyjął, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego nie miały miejsca, tym samym były prawnie nieskuteczne.
W ocenie NSA nietrafne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego. Spółka twierdzi, że wyrok Sądu I instancji narusza art. 104 w związku z art. 98 k.c., przy czym naruszenie tych przepisów polega na wadliwym przyjęciu przez Sąd I instancji umocowania Marszałka Województwa Ś. do podpisania decyzji Zarządu, skoro Marszałek nie posiadał pełnomocnictwa w rozumieniu przepisów powołanych w zarzucie. Z takim stanowiskiem Sądu II instancji nie może się zgodzić, gdyż Marszałek podpisując decyzję za Zarząd nie działa jak pełnomocnik w rozumieniu przepisów k.c., ale swoje uprawnienie opiera wprost na przepisie ustawy, która reguluje ustrój i sposób działania Zarządu w zakresie rozstrzyganych przez ten organ indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Skoro więc Zarządowi przekazane (powierzone) zostały przez Ministra Rozwoju Regionalnego uprawnienia z zakresu realizacji programu, w którym uczestniczyła Spółka, to tym samym ten organ został umocowany do działania w zakresie spraw związanych z realizacją programu, a sposób jego działania wynika z ustawy o samorządzie województwa i tym samym w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy k.c.
Za nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia przez WSA w W.art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p., polegający na dokonaniu wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji i przyjęciu błędnej wykładni przepisu, zwłaszcza uznaniu, że wydatki na zakup opracowania "E." dokonane zostały z naruszeniem procedur, a więc niezgodnie z art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu NSA stwierdza, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Zwrócić należy uwagę, czego Spółka nie kwestionuje, że zamiany wskazanego we wniosku opracowania pt. "E." dokonała bez zgody Zarządu. Wprawdzie Spółka podnosi argumentację, że nabyte przez nią opracowanie zamienne "E." spełnia merytoryczne wymogi opracowania pierwotnie wskazanego we wniosku, jednak podkreślić należy, co trafnie akcentuje Sąd I instancji, że podstawą zwrotu kwoty 35.021,57 zł nie jest ocena merytorycznej zawartości obu opracowań, ale fakt, że ich zamiana nastąpiła z naruszeniem procedury, do przestrzegania której zobowiązała się Spółka.
Dla Sądu II instancji nie budzi wątpliwości, że do takiego naruszenia doszło, gdyż § 25 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu wyraźnie wskazuje procedurę w zakresie możliwych zmian w wydatkowaniu środków w trakcie realizacji projektu. Określona w tym przepisie procedura została złamana przez Spółkę, gdyż nie występowała ona do Zarządu o zgodę na zamianę poradnika dotyczącego europejskich funduszy, tym samym nie wypełniła obowiązku, który przyjęła podpisując umowę, a to oznacza, że złamała obowiązującą w tym postępowaniu procedurę. Takie działanie dawało organom podstawę do żądania zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur. Skoro więc Sąd I instancji przyjął taki sposób rozumienia treści art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p., to wyrok oddalający skargę Spółki nie narusza prawa.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.