Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 25 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 677/18, oddalił skargę "[A.]" Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Łodzi (dalej: Dyrektor OW NFZ) z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania następujące ustalenia:
Zaskarżoną decyzją Dyrektor OW NFZ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej cyt. jako: k.p.a.) w zw. z art. 142 ust. 5 pkt 1 i art. 154 ust. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1938 ze zm.; dalej cyt. jako: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej), po rozpoznaniu wniosku "[A.]" Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca, Spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2018 r. oddalającą odwołanie Spółki od wydanego w dniu [...] grudnia 2017 r. rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert postępowania o kodzie:[...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie: chirurgia ogólna – hospitalizacja planowa, chirurgia ogólna – hospitalizacja planowa – pakiet onkologiczny na obszarze województwa łódzkiego, na okres od 1 stycznia 2018 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.
W uzasadnieniu Dyrektor OW NFZ wskazał, że w ogłoszeniu o konkursie przewidziano zawarcie maksymalnie trzech umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W postępowaniu skutecznie wniesiono 4 oferty, a do zawarcia umowy zakwalifikowano 3 oferentów, którzy uzyskali najwyższą liczbę punktów, tj. [B.] w Ł. (w skrócie: [B.]) – 72,35 pkt, [C.] Sp. z o.o. w K. – 55,7 pkt oraz [D.] Sp. z o.o. Sp. k. w Ł. – 52,5 pkt. Oferta skarżącej zajęła 4 miejsce uzyskując 51,55 pkt. Odnosząc się do zarzutów odwołania i argumentacji wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ stwierdził, że skarżąca w toku postępowania konsekwentnie podnosiła, że w sprawie doszło do dwóch naruszeń, tj. wprowadzenia do obrotu prawnego przerobionego dokumentu, który tym samym zawierał nieprawdziwe informacje, co powinno skutkować odrzuceniem oferty [B.] oraz nienależnego przyznania temu oferentowi punktów rankingowych z pokrzywdzeniem pozostałych uczestników.
Zdaniem skarżącej przedłożona przez [B.] kserokopia Certyfikatu Akredytacyjnego o numerze [...] jest dokumentem wadliwym, gdyż nie posiada widocznej daty wystawienia dokumentu. Dyrektor OW NFZ wskazał, że komisja konkursowa pismem z 24 listopada 2017 r. wezwała oferenta [B.] do uzupełnienia następującego braku: "pytanie 1.2.6.9 – certyfikat akredytacyjny MZ ważny do 7 grudnia 2017r., certyfikat nie obowiązuje na dzień rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania konkursowego i rozpoczęcia umowy". W odpowiedzi z 27 listopada 2017 r. oferent [B.] oświadczył, że jest w trakcie procesu odnowienia Certyfikatu Akredytacyjnego i załączył ksero wniosku z 12 lipca 2017 r. o rozpoczęcie procedury udzielenia akredytacji – odnowa ważności certyfikatu. Oferent wskazał, że na dzień złożenia oferty tj. 13 listopada 2017 r. oraz na dzień składania oświadczenia tj. 27 listopada 2017 r. posiadał ważny certyfikat akredytacyjny Ministra Zdrowia.
Dyrektor OW NFZ wyjaśnił, że warunek objęty pytaniem ankietowym 1.2.6.9. jest warunkiem dodatkowo ocenianym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.; dalej cyt. jako: rozporządzenie w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert). Zdaniem organu oferent [B.] nie przedłożył dokumentu wskazującego, że posiada certyfikat akredytacyjny spełniający ww. warunek, a samo złożenie wniosku o udzielenie akredytacji dla szpitala nie powinno skutkować przyznaniem 8 pkt za ww. pytanie ankietowe.
W ocenie organu powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu na kolejność podmiotów wskazanych w rankingu końcowym i tym samym nie zmienia listy oferentów wybranych w rozstrzygnięciu postępowania, gdyż nawet po odjęciu 8 pkt od uzyskanych przez tego oferenta łącznie 72,35 pkt, oferta ww. podmiotu uzyskałaby 64,35 punktów rankingujących.
Odnosząc się do zarzutu nieprawdziwości przedłożonego przez [B.] dokumentu, Dyrektor OW NFZ wskazał, że analizując dołączoną do oferty kopię Certyfikatu akredytacyjnego nie miał podstaw do przyjęcia, że dokument jest wadliwy, a złożona do akt postępowania konkursowego kopia dokumentu została poświadczona za zgodność z oryginałem przez osobę uprawnioną do reprezentowania oferenta. Ponadto [B.] w złożonej ofercie, w części dotyczącej danych identyfikacyjnych oferenta, wskazał datę ważności posiadanego certyfikatu, tj. 7 grudnia 2017 r. Tym samym, już w chwili złożenia oferty, komisji konkursowej znana była data ważności spornego certyfikatu. Zdaniem organu nie można zarzucić [B.], iż oferta zawiera nieprawdziwe informacje w sytuacji, gdy podmiot ten sam wskazuje w ofercie końcową datę ważności certyfikatu. Dyrektor OW NFZ stwierdził ponadto, że w toku postępowania potwierdzono, że złożona kserokopia certyfikatu jest identyczna z oryginałem przedstawionym organowi do wglądu.
W ocenie Dyrektora OW NFZ w sprawie nie doszło do zarzucanych przez skarżącą naruszeń zasad postępowania, a komisja konkursowa stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor OW NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. pełnomocnik Spółki załączył do akt sprawy pismo Ministerstwa Zdrowia z 3 lipca 2018 r. opisujące wygląd i cechy certyfikatu akredytacji w oparciu o treść ustawy z dnia 6 listopada 2018 r. o akredytacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2135) oraz pismo z 17 października 2018 r. podtrzymujące stanowisko w sprawie.
WSA w Łodzi opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę Spółki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja wydana w pierwszej instancji odpowiadają prawu, bowiem stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy nie budzi wątpliwości, a rozstrzygnięcie zostało wystarczająco uzasadnione. W ocenie sądu organ nie naruszył przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, o których mowa w skardze.
Odnosząc się do najbardziej akcentowanego zarzutu skargi WSA wskazał, że skarżąca wadliwości działania komisji konkursowej upatruje przede wszystkim w zaakceptowaniu, jako autentycznego, przerobionego dokumentu Certyfikatu Akredytacyjnego złożonego przez oferenta [B.] i w związku tym zarzuca, że doznała uszczerbku w prowadzonym postępowaniu z uwagi na nieodrzucenie tej oferty, mimo że zawierała ona nieprawdziwe informacje, bowiem oferent przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię Certyfikatu Akredytacyjnego Ministra Zdrowia z usuniętą datą jego wydania będącą – w myśl wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceniającej spełnianie przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych standardów akredytacyjnych oraz wysokości opłat za jej przeprowadzenie (Dz. U. Nr 150, poz. 1216) – jednym z wymaganych warunków certyfikatu z uwagi na trzyletni okres ważności dokumentu.
Sąd pierwszej instancji uznał ten zarzut za chybiony i podzielił stanowisko organu o braku podstaw do uznania, że [B.] dopuścił się tzw. kłamstwa ofertowego. W ocenie WSA nie ma podstaw do uznania, że złożona kserokopia certyfikatu, na której istotnie nie jest widoczna data wystawienia, stanowiąca odcisk tuszowy, jest sfałszowanym dokumentem. Ten wniosek potwierdza fakt, że kserokopia certyfikatu wykonana w siedzibie organu z oryginału przedstawionego przez pracownika oferenta jest identyczna z kserokopią złożoną wraz z dokumentacją konkursową. To, że na złożonej kserokopii certyfikatu nie było widać daty jego wystawienia nie oznaczało, że data w jakiej upływa jego ważność nie była znana komisji konkursowej. WSA stwierdził, że numer certyfikatu, tj. [...], którego częścią jest rok jego wystawienia był czytelny, ponadto oferent podał termin ważności certyfikatu w formularzu ofertowym w części dotyczącej Danych Identyfikacyjnych Oferenta.
W ocenie sądu komisja konkursowa miała pełną wiedzę w tym zakresie, co potwierdza skierowane do oferenta wezwanie z 24 listopada 2017 r., w którym stwierdza się, że certyfikat akredytacyjny MZ jest ważny do 7 grudnia 2017 r. W ocenie WSA nie ulega wątpliwości, że na dzień złożenia oferty [B.] dysponował ważnym Certyfikatem Akredytacyjnym, więc wskazane w formularzu ofertowym dane były prawdziwe. Podobnie jak prawdziwe było oświadczenie [B.] z 27 listopada 2017 r., że posiada Certyfikat Akredytacyjny, informujące równocześnie o wystąpieniu do Ministra Zdrowia z wnioskiem o odnowienie certyfikatu.
Nie można zatem uznać, że uczestnik w postępowaniu konkursowym przedłożył dokumentację, która zawierała nieprawdziwe dane ukrywające utratę ważności Certyfikatu Akredytacyjnego, a zatem wbrew stanowisku skarżącej, nie było podstaw do odrzucenia złożonej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Natomiast WSA zgodził się z organem, że przedłożony certyfikat nie spełniał wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert i nie pozwalał na przyznanie 8 punktów rankingujących za pytanie ankietowe 1.2.6.9. Jednakże, jak słusznie wskazał organ, odjęcie w związku z tym 8 pkt od uzyskanej przez [B.] liczby punktów rankingujących nie wpływa na kolejność oferentów w rankingu końcowym i podjęte rozstrzygnięcie.
W konsekwencji sąd uznał, że organ w sposób należyty przeprowadził postępowanie, zgromadził materiał dowodowy i dokonał szczegółowej jego analizy oraz odniósł się w sposób pełny do okoliczności podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie sądu, organ nie dopuścił się naruszenia norm postępowania administracyjnego, w tym przepisów art. 7 w związku z art. 8, art. 75, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na jednoznaczne stwierdzenie, że w przedmiotowym postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonej zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku "[A.]" Sp. z o.o. w Ł. zaskarżyła powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego, powiększonych o koszty zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Jednocześnie Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej polegającym na niezapewnieniu równego traktowania świadczeniodawcom ubiegającym się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenie postępowania niezapewniającego zachowania uczciwej konkurencji, w szczególności poprzez przyznanie [B.] 8 punktów za posiadanie Certyfikatu Akredytacyjnego, podczas gdy dokument ten utracił ważność w dniu 7 grudnia 2017 r., co oznaczało, że ww. nie posiadał certyfikatu w dniu rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, tj. w dniu [...] grudnia 2017 r. ani w okresie wykonywania umowy, a mimo to zostały mu przyznane punkty rankingowe, a ponadto niewykluczenie [B.], mimo iż w ofercie przedstawił Certyfikat Akredytacyjny nr [...] z ukrytą datą, w celu wywarcia wrażenia, że certyfikat ten będzie ważny na dzień rozstrzygania konkursu, co skutecznie wprowadziło w błąd organ, który nie wykluczył tego podmiotu z postępowania konkursowego, bowiem data rozstrzygnięcia konkursu była znana już w dniu ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez WSA;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej polegającym na niepoinformowaniu o pierwszych oględzinach oryginału Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...], a następnie odwołaniu kolejnych oględzin oryginału ww. dokumentu, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu podczas, gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez WSA;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1980 ze zm.; dalej cyt. jako: rozporządzenie w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu) polegającym na nieodrzuceniu oferty [B.], mimo, że w złożonej ofercie ww. wskazał, że posiada Certyfikat Akredytacyjny przyznany przez Ministra Zdrowia i przedstawił dokument z ukrytą datą, choć na dzień rozstrzygania konkursu nie posiadał ww. certyfikatu, a ponadto organ nie żądał od oferenta złożenia wyjaśnień dotyczących oferty, ani nie przeprowadził weryfikacji oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, ani nie zażądał przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta, do czego był zobowiązany na podstawie cyt. rozporządzenia, co spowodowało nieodrzucenie przez organ oferty [B.], mimo iż zawierała ona nieprawdziwe informacje, do czego organ był zobowiązany na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 79 § 1 i 2 k.p.a. polegającym na pozbawieniu skarżącej możliwości udziału w oględzinach oryginału Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...], które odbyło się w dniu 15 marca 2018 r., poprzez niepoinformowanie jej o miejscu i terminie oględzin i uniemożliwienie zadawania pytań oraz składania wyjaśnień, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez WSA;
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. polegającym na pozbawieniu skarżącej możliwości udziału w oględzinach oryginału Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...], które odbyło się w dniu 15 marca 2018 r., a następnie niepowtórzenie tej czynności zgodnie z wnioskiem skarżącej z 5 kwietnia 2018 r., mimo iż pismem z 12 kwietnia 2018 r. Dyrektor OW NFZ wyznaczył oględziny oryginału ww. dokumentu na dzień 23 kwietnia 2018 r. w obecności skarżącej, następnie pismem z 20 kwietnia 2018 r. organ zmienił swoją decyzję i odwołał oględziny w obecności skarżącej spółki skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz niezawiadomieniem skarżącej o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się na tym etapie ze zgromadzonym materiałem dowodowym a tym samym uniemożliwienie skarżącej złożenia wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;
- 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 8 § 1 i 2 k.p.a. polegającym na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego:
- - mimo, że organ początkowo wyznaczył termin ponownego przeprowadzenia oględzin Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...] oraz powiadomił skarżącą o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin pismem z 12 kwietnia 2018 r. to po tym, jak [B.] został wezwany do przedłożenia oryginału certyfikatu, odmówił jego przedłożenia, a w reakcji na to organ pismem z 20 kwietnia 2018 r. odwołał przeprowadzenie dowodu z oględzin ww. dokumentu;
- - organ pomimo braku Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...] przyznał [B.] punkty za posiadanie Certyfikatu Akredytacyjnego;
- - na kserokopii Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...] wykonanej podczas oględzin w dniu 15 marca 2018 r. nie odbiła się tylko i wyłącznie data wydania certyfikatu, skoro wszystkie inne dane certyfikatu były dobrze widoczne;
co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez WSA;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora OW NFZ w Łodzi z [...] maja 2018 r. w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnieniu okoliczności związanych z ważnością Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...], pomimo że na etapie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ doskonale znane mu były zastrzeżenia i wskazania dowodowe skarżącej, co prowadziło do błędnego przyjęcia, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oddaleniem skargi przez WSA.
W obszernym uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora OW NFZ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie wydanego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) zarządzenia z 8 stycznia 2021 r. Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA o skierowaniu niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne w dniu 9 lutego 2021 r., o czym zostali poinformowani telefonicznie lub mailowo strony i uczestnicy postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto – mimo powołania się w petitum na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania. Zarzuty kasacyjne, sformułowane w siedmiu punktach, w istocie sprowadzają się do dwóch kwestii. Po pierwsze pozostające w związku funkcjonalnym, co wymaga ich łącznego rozpoznania, zarzuty z pkt 1 i 3 oraz 7 petitum skargi kasacyjnej, dotyczą wadliwego zaakceptowania przez sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy zasad równego traktowania oferentów oraz uczciwej konkurencji poprzez nieuprawnione przyznanie 8 pkt rankingujących z pokrzywdzeniem pozostałych uczestników postępowania oraz nieprawidłowe nieodrzucenie oferty [B.], mimo wykazania przez oferenta posiadania Certyfikatu Akredytacyjnego przyznanego przez Ministra Zdrowia, który na datę rozstrzygnięcia konkursu utracił ważność i dołączenia do oferty kserokopii certyfikatu pozbawionej daty wydania, co skutkowało podaniem nieprawdziwej informacji, której organ nie zweryfikował.
Drugą kwestią sporną podnoszoną w skardze kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania związane z odmową dopuszczenia skarżącej do udziału w oględzinach oryginału spornego certyfikatu przedstawionego przez [B.], a przez to pozbawienie skarżącej możliwości udziału w czynnościach dowodowych oraz niepoinformowanie przed wydaniem decyzji o możliwości końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji błędnym przyjęciem, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu, podczas gdy przedstawiała ona nieprawdziwe dane, a w konsekwencji i oddaleniem skargi przez WSA (zarzuty z pkt 2, 4, 5 petitum skargi kasacyjnej).
W ocenie skarżącej kasacyjnie obie te kwestie w sposób ogólnikowy i niewystarczający zostały przedstawione i wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie zasad z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. (zarzut z pkt 6 petitum skargi kasacyjnej).
Na wstępie należy przypomnieć, że udzielanie świadczeń zdrowotnych następuje w oparciu o umowę, która zawierana jest z określonym oferentem po przeprowadzeniu postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami. Postępowanie to, jako postępowanie swoiste, podlega odrębnej regulacji, która zawarta została w dziale VI ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i charakteryzuje się wysokim stopniem sformalizowania oraz szczególnego rodzaju obligatoryjnymi wymaganiami, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia celu, w którym postępowanie to jest prowadzone. Regulacja działu VI przewiduje, że oferta ma spełniać wymogi na dzień jej złożenia, jak i przez cały czas trwania postępowania, a następnie realizacji ewentualnej przyszłej umowy, tj. musi być zgodna ze stanem faktycznym i prawnym (tak np. wyroki NSA: z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 151/19; z 19 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2295/15, wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 314/19, te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Znajduje to potwierdzenie również w treści art. 158 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, ustanawiającego zakaz dokonywania zmian warunków w umowie, które podlegały ocenie w trakcie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Składane przez oferenta zapewnienie o spełnianiu wszelkich warunków musi być zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, zarówno w dniu składania oferty, jak i od początku obowiązywania umowy, co oznacza zapewnienie o trwałości spełniania warunków w tym czasie, a co za tym idzie, również i w toku postępowania prowadzonego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Przyjęcie tezy przeciwnej byłoby sprzeczne z wolą prawodawcy, niwecząc wynikające z przepisów obowiązującego prawa uprawnienia komisji konkursowej do kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie (tak np. wyrok NSA z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 816/14).
Zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 cyt. ustawy. W postępowaniu konkursowym ocena ofert odbywa się wedle ściśle określonych kryteriów: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, które wraz z zasadami punktowania zostały określone w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. W oparciu o ww. kryteria dokonuje się oceny ofert, ich porównania i na tej podstawie sporządza się ranking otwarcia, a po przeprowadzeniu negocjacji - ranking końcowy. Do najważniejszych zasad, będących jednocześnie wytycznymi kierunkowymi przy ocenie zastosowania i przy interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i przepisów wykonawczych do tej ustawy należą wyrażone w art. 134 ust. 1 ustawy zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz obowiązek organu prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.
Z zasady równego traktowania oferentów wynika obowiązek organu stosowania takich samych kryteriów oceny ofert do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu, jak i wymagań, jakie muszą być przez nich spełnione celem zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w tym informowania wszystkich oferentów o tychże wymaganiach (tak np. wyroki NSA: z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1586/15; z 16 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2006/14, LEX nr 1986790, z 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1961/12, LEX nr 1447200). W odniesieniu do etapu składania i oceny ofert zasady równości i uczciwej konkurencji oznaczają, że określone dla oferentów przez Prezesa Funduszu warunki muszą zostać spełnione przez wszystkich oferentów w tym samym czasie, którym jest najdalej ostatni dzień składania ofert. Wypełnienie przez oferenta warunków musi znaleźć wyraz w złożonej ofercie i nie może podlegać uzupełnieniu na późniejszych etapach konkursu ofert.
Znajduje to potwierdzenie w treści m.in. art. 142 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, który przewiduje, że w części jawnej konkursu komisja w obecności oferentów otwiera koperty z ofertami i ustala, które z nich spełniają warunki wynikające z art. 146 pkt 3 ustawy. Ustalenie na tym etapie, że oferta nie spełnia warunków wymaganych od świadczeniodawców skutkuje jej odrzuceniem w części jawnej postępowania konkursowego. Zgodnie z § 18 ust. 4 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, po upływie terminu składania ofert oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Oznacza to, że treść oferty wyznaczają wyłącznie zawarte w niej dane – dokumenty i złożone przez świadczeniodawcę oświadczenia – które w dacie otwarcia ofert nie mogą zostać przez oferenta zamienione, skorygowane czy uzupełnione.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie nie wykazała wadliwości dokonanej w zaskarżonego wyroku oceny, że w tej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ zasady równego traktowania oferentów i obowiązku zachowania uczciwej konkurencji. Rację ma wprawdzie skarżąca kasacyjnie powołując się na orzecznictwo sądów i wskazując, że "zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli, w trybie określonym w art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu" (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 290/18), jednakże nie jest zasadne jej twierdzenie, że w tej sprawie doszło do naruszenia tej zasady.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że na przedłożonej przy ofercie kserokopii spornego Certyfikatu Akredytacyjnego (k.
74) nie widnieje data ważności, uwidoczniony jest tylko numer certyfikatu "[...]". Jednak w formularzu ofertowym na str. 2 w części "Dane identyfikacyjne oferenta" przy Certyfikacie Akredytacyjnym Ministra Zdrowia w rubryce "Data ważności" znajduje się adnotacja "2017-12-07". Do oferty złożono oświadczenie o posiadaniu na dzień składania oferty aktualnego certyfikatu wraz z wnioskiem o udzielenie akredytacji na kolejny okres. Z powyższego jasno wynika, że już w chwili otwarcia i weryfikacji formalnej oferty [B.] komisja konkursowa wiedziała, że ważność przedstawionego certyfikatu upływa przed rozstrzygnięciem konkursu. Jak trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, fakt, że komisja konkursowa miała pełną wiedzę w tym zakresie potwierdza treść wezwania z 24 listopada 2017 r., skierowanego do oferenta, w którym komisja konkursowa wprost stwierdza, że Certyfikat Akredytacyjny MZ jest ważny do 7 grudnia 2017 r. i z tego powodu wzywa oferenta [B.] do złożenia wyjaśnień w tym zakresie wskazując, że: "pytanie 1.2.6.9 – certyfikat akredytacyjny MZ ważny do 7 grudnia 2017r., certyfikat nie obowiązuje na dzień rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania konkursowego i rozpoczęcia umowy". W odpowiedzi na to wezwanie z 27 listopada 2017 r. [B.] oświadczył, że wnioskiem z 12 lipca 2017 r. wszczął procedurę odnowienia ważności certyfikatu. Jednocześnie oferent wskazał, że na dzień złożenia oferty tj. 13 listopada 2017 r. oraz na dzień składania oświadczenia tj. 27 listopada 2017 r. posiadał ważny Certyfikat Akredytacyjny Ministra Zdrowia. Jest także bezsporne, że na stronie internetowej Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia znajduje się wykaz szpitali posiadających akredytację MZ z podaną datą ważności certyfikatu.
W tych okolicznościach za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez nieodrzucenie oferty [B.] mimo udzielenia nieprawdziwej informacji co do posiadania Certyfikatu Akredytacyjnego przyznanego przez Ministra Zdrowia i przedstawienia nieautentycznego, przerobionego dokumentu bez widocznej daty, choć na dzień rozstrzygania konkursu ww. oferent nie posiadał ważnego certyfikatu.
Przepis art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej określa zamknięty katalog przypadków, w których oferta zostaje odrzucona. Zgodnie z pkt 2 odrzuceniem oferty skutkuje zaistnienie przesłanki udzielenia w ofercie nieprawdziwych informacji. Z treści tego przepisu wynika zatem, że komisja konkursowa oceniając treść złożonych dokumentów weryfikuje prawdziwość zawartych w nich informacji. W przypadku, w którym taka prawidłowo przeprowadzona weryfikacja dowiedzie, iż w ofercie podano nieprawdziwą informację, komisja konkursowa jest zobowiązana do odrzucenia takiej oferty. Przesłanką stanowiącą podstawę odrzucenia oferty jest zatem ujawnienie/stwierdzenie, że dane podane w ofercie są niezgodnie z prawdą (por. wyrok NSA z 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1751/15).
W judykaturze podkreśla się, że nieprawdziwe informacje – w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej – to informacje przedstawiające stan rzeczy w sposób obiektywnie niezgodny ze stanem rzeczywistym (ze stanem faktycznym). Informacje nieprawdziwe to informacje nieodpowiadające stanowi faktycznemu, niezgodne z rzeczywistością. Pojęcie to oznacza takie działanie oferenta, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości (por. wyroki NSA: z 24 września 2019 r., sygn. akt II GSK 322/19; z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2623/14, z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1586/15). Z przepisu nie wynika, aby znaczenie miało to, czy źródłem nieprawdziwości informacji zawartych w ofercie jest intencjonalność działań oferenta czy też nie.
Dodatkowo wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że "nieprawdziwość", o której mowa w art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania (np. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., sygn. akt II GSK 1174/18; z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1586/15; z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2623/14) i przyjmuje się, że okolicznościami takimi są np. nieprawdziwe informacje dotyczące posiadanego potencjału kadrowego czy sprzętowego (zob. A. Pietraszewska-Macheta (red.), Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, LEX 2015; także wyrok NSA z 25 października 218 r., sygn. akt II GSK 1150/18). Tylko bowiem w takim przypadku może doznać uszczerbku interes prawny innych oferentów, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.
Wskazuje się również, że przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności i nałożenia na określone podmioty sankcji bez uwzględnienia ich adekwatności i niezbędności dla realizacji określonych celów (por. wyrok z 21 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1815/12).
Trafnie WSA za prawidłowe uznał stanowisko organów, że w tej sprawie nie doszło do udzielenia nieprawdziwych informacji w zakresie ważności Certyfikatu Akredytacyjnego, skutkującego koniecznością odrzucenia oferty na etapie weryfikacji przez komisję konkursową. Nie można bowiem przyjąć – jak zarzuca skarżąca – że uczestnik w postępowaniu konkursowym przedłożył dokumentację, która zawierała dane nieprawdziwe, bo ukrywające utratę ważności Certyfikatu Akredytacyjnego. Nie ulega wątpliwości, że na dzień złożenia oferty [B.] dysponował ważnym Certyfikatem Akredytacyjnym, więc wskazane dane były prawdziwe. Prawdziwe było też zawarcie w formularzu ofertowym na str. 2 w części "Dane identyfikacyjne oferenta" przy Certyfikacie Akredytacyjnym Ministra Zdrowia w rubryce "Data ważności" adnotacji "2017-12-07", a także oświadczenie [B.] z 27 listopada 2017 r. o tym, że posiada Certyfikat Akredytacyjny, informujące równocześnie o wystąpieniu z nowym wnioskiem o akredytację Ministra Zdrowia.
Prawidłowo sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że oceny prawdziwości oświadczeń zawartych w ofertach składanych przez oferentów w postępowaniu konkursowym należy dokonywać na dzień składania ofert. Skoro oferent sam wskazał w ofercie datę upływu ważności certyfikatu, nie można uznać - wbrew zarzutowi skarżącej - że [B.] przez celowe działanie polegające na przerobieniu kserokopii w taki sposób, by data utraty ważności certyfikatu była niewidoczna, zataił datę upływu ważności certyfikatu i wprowadził komisję konkursową w błąd, co należałoby kwalifikować jako przewidziane w art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej udzielenie w ofercie nieprawdziwych informacji.
Niezasadny jest w związku z tym także zarzut naruszenia § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu. Zgodnie z tym przepisem, w toku postępowania komisja konkursowa może żądać od oferenta złożenia wyjaśnień dotyczących oferty (ust. 1). Stosownie zaś do ust. 2 komisja konkursowa może przeprowadzić weryfikację oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta. Komisja konkursowa skorzystała z przysługującego jej zgodnie z ust. 1 § 17 uprawnienia i pismem z 24 listopada 217 r. wezwała [B.] do złożenia wyjaśnień, których treść przyjęła i uznała za wystarczającą dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Prawidłowo zatem – wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej – ten przepis zastosowała.
Za niezasadne należy również uznać zarzuty podniesione w pkt 2, 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej. Na wstępie należy przypomnieć, że o skuteczności zarzutów kasacyjnych stawianych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Należy więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a gdyby do nich nie doszło, to wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji mógłby być inny.
Tych wymogów nie spełniają ogólnie sformułowane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące odmowy dopuszczenia skarżącej do udziału w oględzinach oryginału spornego certyfikatu przedstawionego przez [B.], pozbawienia strony możliwości udziału w czynnościach dowodowych oraz uniemożliwienia jej złożenia wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji. Zarzuty te nie mogły zatem odnieść oczekiwanego skutku, skarżąca kasacyjnie nie wykazała bowiem w jaki sposób wskazywane naruszenia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poprzez te zarzuty procesowe skarżąca kasacyjnie zmierza w istocie do wykazania błędnego przyjęcia w tej sprawie, że oferta [B.] nie podlegała odrzuceniu z powodu podania nieprawdziwych danych, to zaś jest zdaniem NSA niezasadne, o czym była mowa powyżej.
W szczególności skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mógłby mieć jej udział w przeprowadzeniu oględzin spornego certyfikatu i jaki wpływ na błędne – jej zdaniem – ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia mogła mieć odmowa organu przeprowadzenia ponownych oględzin certyfikatu. Zgodnie z art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W tej sprawie organ dysponując protokołem z oględzin spornego certyfikatu przeprowadzonych w dniu 15 marca 2018 r. w siedzibie organu oraz treścią oferty, w której wskazano datę utraty ważności certyfikatu, nie miał obowiązku ponownie przeprowadzać tego samego dowodu, gdyż jego wynik nie miałby znaczenia dla sprawy.
Nie może też być uwzględniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie skarżącej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a tym samym uniemożliwienie skarżącej złożenia wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji. Z akt spraw wynika (na co zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji - str. 16-17), że skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu, m.in. poprzez składanie pism procesowych. Z kolei organ m.in. w dniu 20 kwietnia 2018 r. wezwał [B.] do ustosunkowania się do pism skarżącej z: 23 marca 2018 r. oraz 5 kwietnia 2018 r. Z akt sprawy wynika też, że w dniu 23 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami postępowania i kolejny raz wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin "oryginałów obu certyfikatów, tj. złożonego do oferty oraz zamieszczonego na stronie internetowej [B.]". Także zatem uchybienie obowiązkowi przewidzianemu w art. 10 § 1 k.p.a. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, z powodów wskazanych powyżej.
W konsekwencji, mając powyższe na uwadze, nie może być również uwzględniony zarzut podniesiony w pkt 7 petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez "niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy". Postępowanie przeprowadzone w tej sprawie przez organ doprowadziło do prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Sformułowany zaś w sposób nieodpowiadający wymogom przewidzianym w art. 174 p.p.s.a. zarzut ograniczający się tylko do wymienienia kilku przepisów, bez odrębnego jego uzasadnienia i bez wykazania możliwego istotnego wpływu zarzucanego naruszenia na zapadłe rozstrzygnięcie, nie mógł być skuteczny.
Skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie uzasadniła też zarzutu naruszenia art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, który przewiduje, że wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Z akt sprawy wynika, że były one dostępne na tablicach ogłoszeń u Zamawiającego (w siedzibie Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ) oraz na stronach internetowych ŁOW NFZ, a sposób udostępnienia materiałów umożliwiał zapoznanie się z nimi przez wszystkich oferentów, a zatem spełnione były wymogi wynikające z powyższego przepisu. Skarżąca nie wykazała, że pozbawiono ją dostępu do któregokolwiek z dokumentów związanych z ogłoszeniem konkursu, kryteriami ocen, punktacją, warunkami rankingującymi itd. Zarzutem naruszenia tego przepisu nie może natomiast kwestionować braku zawiadomienia jej o oględzinach spornego certyfikatu, ani niepoinformowania o odwołaniu kolejnych oględzin oryginału ww. dokumentu.
Chybiony jest także podniesiony w pkt 6 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Dyrektor ŁOW NFZ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji przyczyny odstąpienia od ponownych oględzin spornego certyfikatu (str. 15-16), okoliczności niesłusznego, lecz pozostającego bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, przyznania dodatkowej punktacji z tytułu posiadania Certyfikatu Akredytacyjnego nr [...] (str. 41-42), a także wyjaśnił, dlaczego w sprawie uznano, że kserokopia spornego certyfikatu nie nosi cech przerobienia (str. 42). Dlatego, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, możliwa była kontrola instancyjna zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie może być uznany za usprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 sentencji).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed sądem pierwszej instancji, odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a.