Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 258/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę G. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie obciążenia kosztami badania oraz sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych oraz zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. Do skargi dołączono pełnomocnictwo skarżącej z dnia 27 stycznia 2015 r. udzielone reprezentującemu ją pełnomocnikowi podpisane przez prezesa zarządu – M. C. oraz odpis z Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 21 kwietnia 2015 r., z którego wynikało, że uprawnionym do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych spółki oraz podpisywania w imieniu spółki, upoważniony jest samodzielnie każdy z członków zarządu. Jedynym członkiem zarządu, według odpisu z KRS, była natomiast J. M. (prezes zarządu).
Zarządzeniem z dnia 6 maja 2015 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania przed sądami administracyjnymi podpisanego przez osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej wskazane w KRS. Wezwanie to doręczono w dniu 12 maja 2015 r. W dniu 19 maja 2015 r. nadano w urzędzie pocztowym pełnomocnictwo, które podpisał prezes zarządu – M. C. Uzasadniając odrzucenie skargi Spółki w powyższym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykonała w wyznaczonym siedmiodniowym terminie doręczonego jej wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa. Przedłożone pełnomocnictwo nie zostało bowiem podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki.
Z dołączonego do skargi odpisu z KRS wynikało, że osobą upoważnioną do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych spółki oraz podpisywania w imieniu spółki, upoważniona jest J. M. (prezes zarządu). Przedłożone pełnomocnictwo zostało natomiast podpisane przez M. C. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Spółka zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. przez ich zastosowanie i nieprawidłowe uznanie, że Spółka nie wykonała w wyznaczonym terminie wezwania WSA (w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez osobę mającą uprawnienia do reprezentowania Spółki) przedkładając do akt nieprawidłowe pełnomocnictwo, podpisane przez M. C. a nie przez J. M. (rozbieżne z informacją zawartą w KRS), podczas gdy w okolicznościach sprawy to właśnie M. C. był i nadal jest osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki, co wynika z faktu, że w dniu 31 grudnia 2014 r. odwołany został dotychczasowy Prezes Zarządu, J. M. i do pełnienia tej funkcji powołany został M. C., a mając na uwadze, że wpis w KRS w przedmiocie zmiany osoby pełniącej funkcję Prezesa Zarządu ma tylko i wyłącznie charakter deklaratoryjny, postanowienie sądu rejestrowego stwierdza bowiem jedynie fakt powołania danej osoby, które jest ważne już w momencie podjęcia stosownej uchwały w tym zakresie, należy przyjąć, że M. C. już od chwili wyboru do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu (zgodnie z procedurą przewidzianą w umowie Spółki – uchwała zmieniająca postanowienia umowy), miał prawo, legitymując się odpisem stosownego dokumentu, skutecznie występować w imieniu Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotę sporu w sprawie stanowi prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji, że skarżąca Spółka, mimo wezwania do usunięcia braku skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania przed sądami administracyjnymi podpisanego przez osoby uprawnione do reprezentacji skarżącej wskazane w KRS, nie wykonała tego wezwania, czego skutkiem było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.
Spółka wnosząca skargę kasacyjną stoi na stanowisku, że brak skargi został uzupełniony, gdyż złożone w wyniku wezwania pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki zostało podpisane przez Prezesa Zarządu M. C., który w dniu podpisania tego pełnomocnictwa był osobą uprawnioną do reprezentowania skarżącej, co wynika z załączonego do akt, wraz ze skargą kasacyjną, odpisu oświadczenia Z. P. z dnia 31 grudnia 2014 r. o odwołaniu ze stanowiska Prezesa Zarządu J. M. i powołaniu na to stanowisko M. C. Uprawnienie Z. P. do odwołania i powołania na stanowisko Prezesa Zarządu skarżącej wynika z kolei ze złożonego wraz ze skargą kasacyjną odpisu wypisu z aktu notarialnego z dnia 22 stycznia 2009 r.
Badanie zasadności zarzutów skargi kasacyjnej – wobec niewystąpienia w sprawie przesłanek przesądzających o konieczności stwierdzenia nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. – wyznacza granice kontroli legalności orzeczenia Sądu I instancji, co wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji będzie polegać na ocenie, czy w stanie sprawy Sąd ten zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę Spółki z powodu nieuzupełnienia w terminie braku formalnego tego pisma procesowego.
Warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie – w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 tej ustawy. Zgodnie z nim, skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym – przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu wezwania skarżącej do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi, jak i w dniu wydania zaskarżonego postanowienia - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
W przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że złożenie pełnomocnictwa bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności (tak też NSA w: wyroku z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, postanowieniu z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14, postanowieniu z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1870/14). Takim dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej będącej osobą prawną, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS.
Co szczególnie istotne w niniejszej sprawie, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie jej braków skutkuje odrzuceniem tego pisma procesowego (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec przedstawionych regulacji, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i a jego prawidłowości nie podważa argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji, orzekając o odrzuceniu skargi na skutek nieuzupełnienia jej braków formalnych, dysponował: dokumentami nadesłanymi przez Spółkę wraz ze skargą, a także pełnomocnictwem złożonym w wyniku wezwania do usunięcia braku skargi. Wezwanie przez WSA do złożenia pełnomocnictwa podpisanego przez osoby uprawnione do reprezentacji skarżącej, wskazane w KRS uzasadniała rozbieżność wynikająca z dokumentów przełożonych przez skarżącą wraz ze skargą. Pełnomocnictwo podpisał bowiem Prezes Zarządu M. C., zaś z odpisu aktualnego z KRS na dzień 21 kwietnia 2015 r. wynikało, że jedyną osobą uprawnioną do udzielenia pełnomocnictwa jest J. M. Sąd I instancji domniemując prawdziwość wpisu w Rejestrze – do czego uprawniał go art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1203 ze zm.) - wezwał do nadesłania pełnomocnictwa wystawionego przez osobę uprawnioną.
W wykonaniu wezwania nadesłano jedynie pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2015 r., wystawione przez Prezesa Zarządu M. C., a więc osobę, której umocowanie do reprezentowania strony nadal nie wynikało z żadnego będącego w posiadaniu Sądu I instancji dokumentu.
Tym samym nie można uznać za zasadny zarzut skargi kasacyjnej, o nieusprawiedliwionym przyjęciu, że Spółka nie wykonała w wyznaczonym terminie doręczonego jej wezwania. Jeżeli bowiem Spółka wiedziała, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że miała świadomość nieujawnienia w Rejestrze danych dotyczących sposobu jej reprezentacji, i przy założeniu, że miała świadomość jakie dokumenty składa do WSA we W., nic nie stało na przeszkodzie, by w ramach wykonania wezwania Sądu I instancji i skutecznego wykazania uprawnienia M. C. do reprezentacji Spółki, złożyła do akt dokumenty, które ujawniła dopiero na etapie skargi kasacyjnej wraz z poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopią Wniosku o zmianę wpisu w KRS. Takich działań na etapie postępowania przed Sądem I instancji Spółka jednak nie podjęła.
Złożenie - w wykonaniu wezwania - tego samego pełnomocnictwa, prawidłowość którego zasadnie budziła wątpliwości Sądu I instancji, bez wyjaśnienia wątpliwych kwestii nie mogło zostać uznane za skuteczne uzupełnienie braków formalnych skargi. Zauważyć należy przy tym, że skargą kasacyjną nie jest podważane prawidłowość (w tym jasność, niedwuznaczność) wezwania, dokonanego na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Rozważania skargi kasacyjnej o deklaratoryjnym charakterze wpisu do KRS również nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Nie to było bowiem przedmiotem sporu. Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia, było ustalenie, czy Spółka uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie pełnomocnictwa należycie podpisanego przez osoby, umocowanie których do działania w imieniu Spółki wykazywano załączonym dokumentem, co czyniłoby niezasadnym odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Co oczywiste, przedstawione na etapie skargi kasacyjnej argumenty strony – poparte zresztą dokumentami – zmierzające do wykazania, że udzielenie pełnomocnictwa w dniu 27 stycznia 2015 r. nastąpiło przez uprawnionego do tego Prezesa Zarządu M. C., nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, którego zadaniem jest badanie legalności postanowienia Sądu I instancji.
Uwzględniając powyższe - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - skarga kasacyjna nie daje podstaw, by Sądowi I instancji w przedstawionym zakresie można skutecznie zarzucić naruszenie prawa. Istota sporu dotyczy bowiem nie tego, czy załączone do akt pełnomocnictwo zostało podpisane przez osobę umocowaną do reprezentacji skarżącej Spółki lecz tego, czy Sąd I instancji miał podstawy, by stwierdzić brak formalny skargi i czy brak ten został uzupełniony. Z tych względów nie można przychylić się do stanowiska zaprezentowanego w postanowieniu NSA z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1669/15. Uzupełnienie braków formalnych pisma dopiero na etapie postępowania kasacyjnego nie może bowiem świadczyć o bezzasadności wezwania dokonanego przez Sąd I instancji i nie może prowadzić do tego, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego na uzupełnienie braków nie wywoła określonego prawem skutku.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjnej podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.