Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2169/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W.O. - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "W." (zwanego dalej: skarżącym) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa (zwanego dalej: organem) z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 7 czerwca 2005 r. skarżący złożył do organu wniosek o udzielenie dotacji na obniżenie ceny za badania opryskiwaczy ciągnikowych polowych eksploatowanych przez posiadaczy, służących do wykonywania zabiegów ochrony roślin rolniczych i ogrodniczych. Decyzją z [...] lipca 2005 r. organ odmówił mu udzielenia dotacji. Powołał się na § 29 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 72, poz. 655 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 15 kwietnia 2004 r. i stwierdził, że dołączone do wniosku faktury VAT dotyczyły tych samych nabywców usługi, dla których zostały już wystawione faktury załączone do wcześniej złożonego wniosku (z 4 kwietnia 2005 r.), wobec czego nie było możliwe ustalenie, czy wnioskodawca istotnie wykonał badania opryskiwaczy. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] września 2005 r. organ utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2005 r.
Po rozpoznaniu skargi złożonej przez skarżącego WSA w W. wyrokiem z 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3149/05 stwierdził nieważność decyzji z [...] września 2005 r. z uwagi na to, że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu złożonej przez organ skargi kasacyjnej wyrokiem z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 401/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, który wyrokiem z 4 grudnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1963/07 uchylił decyzję z [...] września 2005 r. wskazując, że do obowiązku organu administracji należy dokładne określenie osoby, która składa środek odwoławczy.
Wykonując wyrok Sądu organ ustalił, że podmiotem składającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był skarżący. Ponadto, rozpoznając na nowo wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] lipca 2005 r. organ stwierdził, że rozporządzenie z 15 kwietnia 2004 r. stanowiące podstawę prawną do rozpoznania wniosku o przyznanie dotacji zostało uchylone przez rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 maja 2006 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 683, ze zm.), zwane dalej: rozporządzeniem z 30 maja 2006 r. które z kolei utraciło moc 16 kwietnia 2007 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2007 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 67, poz. 446, ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem z 13 kwietnia 2007 r. Organ zauważył, że w powyższym rozporządzeniu brak jest przepisów umożliwiających wydanie decyzji w sprawie udzielenia dotacji do badań opryskiwaczy.
W związku z powyższym decyzją z [...] lipca 2008 r. organ uchylił decyzję z [...] lipca 2005 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji, ze względu na brak podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej w sprawie udzielenia dotacji do badań opryskiwaczy.
Rozpatrując skargę na powyższą decyzję WSA w W. wyrokiem z 21 maja 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2617/08 uchylił skarżoną decyzję.
Organ wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 września 2010 r. sygn. akt II GSK 785/09 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że do wniosków - których zasad rozpoznania nowe regulacje nie wskazują - zastosowanie znajdą unormowania obowiązujące w dacie złożenia wniosku. NSA zwrócił uwagę, że brak środków na wnioskowane dotacje może skutkować bezprzedmiotowością postępowania z wniosku o przyznanie i wypłacenie tej dotacji, ale prawna i faktyczna możliwość umorzenia postępowania w rozpatrywanej sprawie z uwagi na brak środków nie była poddana kontroli Sądu I instancji.
Decyzją z [...] lutego 2011 r. organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. odmawiającą udzielenia dotacji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że obowiązujące rozporządzenie z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U., Nr 91, poz. 595 ze zm.), zwane dalej: rozporządzeniem z 18 maja 2010 r. zostało wydane na podstawie art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Ponieważ ustawa budżetowa na dany rok ustala kwoty na finansowanie lub dofinansowanie zadań na rzecz rolnictwa w zakresie ochrony roślin tylko na bieżący rok oraz nie zapewnia środków finansowych na realizację zadań z lat ubiegłych, brak jest prawnej możliwości udzielenia dotacji na zadania, które zostały zrealizowane w latach ubiegłych.
Po rozpatrzeniu skargi na powyższą decyzję, WSA w W. wyrokiem z 13 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 806/11 uchylił decyzje organu odwoławczego z [...] lutego 2011 r. Sąd ocenił zaskarżoną decyzję pod względem wykonania przez organ zaleceń NSA wskazanych w wyroku z 16 września 2010 r. sygn. akt II GSK 785/09, zmieniających treść zaleceń WSA zawartych w wyroku z 21 maja 2009 r. i stwierdził, iż organ administracji nie wykonał dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. i nie wypełnił wskazań Sądu w zakresie dalszego postępowania.
Sąd zwrócił uwagę, że organ powinien przede wszystkim ocenić dostępność środków finansowych na wypłatę dotacji za 2005 r. Brak środków na wypłatę dotacji za 2005 r. może bowiem skutkować bezprzedmiotowością postępowania z wniosku o jej przyznanie. Prawna i faktyczna możliwość umorzenia postępowania z uwagi na brak środków na wypłatę dotacji nie została bowiem zbadana w postępowaniu administracyjnym.
Orzekając ponownie w sprawie organ zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu stwierdził, że dotacje określone w rozporządzeniu z 15 kwietnia 2004 r. stanowiły tzw. pomoc istniejącą w rozumieniu pkt 4 rozdziału IV załącznika IV do Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864). Pomoc ta mogła być stosowana przez trzy lata od dnia akcesji, czyli do dnia 30 kwietnia 2007 r. Dopiero przepisami rozporządzenia z 13 kwietnia 2007 r. została dostosowana pomoc istniejąca do Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007 – 2013 (Dz.U.UE.C.2006.319.1). Udzielenie dotacji po dniu 30 kwietnia 2007 r. w oparciu o przepisy, które nie były dostosowane do przepisów wspólnotowych, stanowiłoby tzw. "nową pomoc", o której mowa w art. 1 pkt c rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.1999.83.1).
Pomoc w omawianym zakresie nie została poddana procedurze notyfikacji, a zatem po dniu 30 kwietnia 2007 r. dotacje za wykonanie zadań w zakresie badań opryskiwaczy polowych nie mogą być udzielone. Ponadto, organ nie mógł przyznać dotacji w roku 2012 za zadania wykonane w 2005 r., co wynika z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu wykonywania budżetu państwa (Dz. U. Nr 245, poz. 1637), zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie budżetu.
Sąd I instancji oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. stwierdził, że jest obowiązany kierować się wskazaniami wyrażonymi w wyroku WSA w W. z 13 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 806/11. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo wyjaśnił, że dotacje określone w rozporządzeniu z dnia 15 kwietnia 2004 r. stanowiły tzw. pomoc istniejącą w rozumieniu pkt 4 rozdziału IV załącznika IV do Traktatu Akcesyjnego, która mogła być stosowana przez trzy lata od dnia akcesji, czyli do dnia 30 kwietnia 2007 r. Pomoc w omawianym zakresie (po 30 kwietnia 2007 r.) nie została poddana procedurze notyfikacji.
W związku z tym, mając na uwadze zobowiązania Polski w zakresie stosowania tzw. pomocy istniejącej, decyzje dotyczące udzielenia dotacji na podstawie przepisów dotychczasowych, m.in. w zakresie badań opryskiwaczy, także powinny zostać wydane do dnia 30 kwietnia 2007 r. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego odnośnie możliwości dokonania płatności z uwagi na kontynuację programu pomocowego "Dotacje do ochrony roślin" do dnia 31 grudnia 2013 r. Sąd stwierdził, że po upływie okresu przejściowego (od dnia 1 maja 2007 r.) Polska była obowiązana do dostosowania istniejących form pomocy do zasad określonych przepisach prawa wspólnotowego, w tym do postanowień rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 70/2001 (Dz.Urz.UE.L2006.358.3), zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1857/2006.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, pomoc w zakresie dotacji na dofinansowanie kosztów ochrony roślin przewidziana w rozdziale 3 rozporządzenia z 13 kwietnia 2007 r. w świetle regulacji zawartych w rozporządzeniu nr 1857/2006, w żaden sposób nie może być utożsamiana z pomocą w zakresie dotacji na obniżenie ceny za badania opryskiwaczy ciągnikowych polowych eksploatowanych przez posiadaczy, służących do wykonywania zabiegów ochrony roślin rolniczych i ogrodniczych, która została zgłoszona do Komisji Europejskiej tylko jako tzw. pomoc istniejąca.
Sąd I instancji podzielił też stanowisko organu, zgodnie z którym w świetle regulacji prawa krajowego brak było podstaw do przyznania dotacji w roku 2012 za zadania wykonane w roku 2005. Powołując się na treść § 16 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie budżetu Sąd stwierdził, że jeśli jakieś środki zostałyby w budżecie w roku 2007, organ musiał je "oddać" do dnia 15 stycznia 2008 r. Takie środki są rozdysponowane na inne cele - wynikające z przepisów prawa (a dotacje w roku 2008 r. na przedmiotowy cel nie były już możliwe do udzielenia zgodnie z przepisami wspólnotowymi, co oznacza, że na ten cel żadne środki nie były przeznaczane). Za niezasadny Sąd uznał też zarzut braku wskazania przepisów prawa wspólnotowego i prawa krajowego definiujących dotację na badanie opryskiwaczy jako tzw. pomoc istniejącą.
W skardze kasacyjnej W.O. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest:
wadliwą wykładnię przepisów rozporządzenia nr 1857/2006 poprzez przyjęcie, iż przepisy tegoż rozporządzenia nie przewidują możliwości zaliczenia pomocy udzielonej na podstawie rozporządzenia z dnia 13 kwietnia 2007 r., jako pomocy udzielanej w ramach zgłoszenia notyfikacyjnego.
wadliwe przyjęcie, iż brzmienie § 16 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie budżetu - wyłącza możliwość udzielenia dotacji, które stały się wymagalne w poprzednich latach budżetowych z uwagi na konieczność zwrotu środków do budżetu centralnego.
Nadto złożył wniosek o skierowanie na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, którego celem będzie uzyskanie odpowiedzi na zagadnienie występujące w tej sprawie, to jest: “Czy postępowania o udzielenie dotacji do badań opryskiwaczy przewidzianych jako pomoc istniejąca na podstawie art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych - wszczęcie w okresie przejściowym a niezakończone do 30 kwietnia 2007 r. z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy - mogą być kontynuowane i rozpoznane merytorycznie w ramach postępowań wszczętych i niezakończonych przed 30 kwietnia 2007 r. jako postępowania o udzielenie istniejącej bądź jako pomocy niewymagającej zgłoszenia notyfikacyjnego?".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.
Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalały na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
W skardze postawiono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1857/2006. Drugi zaś naruszenia § 16 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie budżetu.
W pierwszym zarzucie autor skargi kasacyjnej powołuje naruszenie rozporządzenia unijnego w ogólności, nie wskazuje, który konkretnie przepis został naruszony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej także brak takiego wskazania. Z przepisów wspólnotowych w uzasadnieniu autor powołuje wprawdzie art. 88 ust. 3 TWE, ale dotyczy to przywołanego stwierdzenia Sądu. Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu sporządzonego środka zaskarżenia zakwestionowanego orzeczenia wskazuje jeszcze na § 17 rozporządzenia z 13 kwietnia 2007 r., ale nie zauważa poprzez sprecyzowanie zarzutu, że paragraf ten zawiera 7 ustępów, a niektóre z tych ustępów posiadają jeszcze punkty.
Nie można zatem w oparciu o treść skargi kasacyjnej ustalić, który konkretnie przepis jest skarżony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej mowa jest też o art. 39 i 40 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.), jednak nie w kontekście ich naruszenia, a zwrócenia na nie uwagi. Nota bene te dwa ostatnie przepisy także zawierają kilka jednostek redakcyjnych (ustępy i litery).
Przypomnieć w tym miejscu należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił sąd wojewódzki, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności.
Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 151/12, LEX nr 1219250, wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1031/12, LEX nr 1487687 oraz wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 161/13, LEX nr 1485497).
W orzecznictwie NSA zarysowała się w tym zakresie jednoznaczna teza, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116).
Reasumując, stwierdzić jednoznacznie należy, że brak wskazania jako naruszonego konkretnego przepisu prawa powoduje, że zarzut taki nie pozwala na dokonanie oceny legalności zaskarżonego wyroku.
Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia § 16 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie budżetu. Autor skargi kasacyjnej nie precyzuje jednak, czy w zarzut ten dotyczy błędnej wykładni, czy błędnego zastosowania tego przepisu.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego nastąpić może przez błędną jego wykładnię albo ma ono postać niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Zarzut skargi kasacyjnej powinien być w tej mierze wyraźnie sprecyzowany (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2026/04, LEX nr 154622). Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie (por. np. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1633/12, LEX nr 1433493 oraz wyrok NAS z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 387/10, LEX nr 1080134).
Zauważyć w kontekście powyższego jeszcze należy, że skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, żeby nie stwarzała żadnych wątpliwości, a intencje strony winny być wyartykułowane w sposób jednoznaczny (por. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1491/11, LEX nr 1069025). W skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 229/09, LEX nr 596327 oraz wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 97/08, LEX nr 521952).
Także i w tym przypadku brak precyzji zarzutu uniemożliwia ocenę legalności zaskarżonego orzeczenia.
Odnosząc się zaś do postawionego wniosku o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalnego wskazać należy, że wadliwość postawionego pytania koresponduje z wadliwością zarzutu naruszenia rozporządzenia unijnego. Nawiązuje do ogólnych regulacji traktatowych (art. 87 i 88 TWE), które zawierają wiele norm postępowania, bez wskazania ich uszczegółowienia. Każdy ze wskazanych artykułów zawiera po trzy ustępy, w pierwszym ustępy posiadają jeszcze litery. Treść pytania dotyczy zaś konkretnej sytuacji procesowej istniejącej w okresie przejściowym (wszczętego i niezakończonego postępowania w okresie chronologicznego obowiązywania kilku aktów prawnych).
Skarżący kasacyjnie nie odniósł stawianego pytania do przepisu unijnego, który regulowałby tą materię. Przy takiej konstrukcji pytania, w ocenie NSA, trudno jest ustalić normę, która mogłaby być przedmiotem pytania prejudycjalnego. Dlatego też NSA odmówił postawienia pytania Trybunałowi Sprawiedliwości UE.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzekając o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. NSA miał na uwadze, że skarżący został w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych.