Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1641/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] sierpnia 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku B.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie bowiem wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.552 zł. W przypadku uwzględnienia skargi przez NSA, skarżący będzie musiał wszcząć odrębne postępowanie zmierzające do naprawienia szkody, obejmującej również utracone korzyści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek w tym przepisie zawartych. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, Lex nr 516665).
Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, Lex nr 936174).
Tymczasem skarżący niczym nie poparł swego stanowiska co do istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poprzestał na twierdzeniach o (ewentualnych) trudnościach w naprawieniu szkody powstałej w wyniku uiszczenia kary pieniężnej w razie uwzględnienia skargi.
Argument ten nie jest zasadny. Skutkiem uiszczenia kary niewątpliwie będzie uszczuplenie majątku skarżącego, być może i utracone zyski. Jest to jednak naturalna konsekwencja wypłaty ze środków zobowiązanego, nie świadczy jednak o powstaniu szkody, czy o wystąpieniu nieodwracalnych skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Brak też podstaw by przyjąć, że takim właśnie skutkiem zapłaty nałożonej kary może być ewentualny problem w uzyskaniu odszkodowania za szkodę wyrządzoną wykonaniem decyzji. Proces odszkodowawczy i uzyskanie odszkodowania jest bowiem przysługującym każdemu poszkodowanemu uprawnieniem w demokratycznym państwie prawnym. Korzystanie z tego uprawnienia nie może zostać uznane za przesłankę uzasadniającą wstrzymanie wykonania ostatecznych decyzji administracyjnych (por. postanowienie NSA z 31 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1723/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Obowiązkiem strony domagającej się wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w rozpoznawanej sprawie tego obowiązku jednak nie wypełnił, mimo że już Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1641/13 wyjaśnił na czym polega wykazanie istotnych dla omawianej instytucji przesłanek.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.