Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 722/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nałożył na R. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. z siedzibą w S., na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 1310 ze zm.), karę pieniężną w wysokości 25000 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 19 listopada 2014 r. - 22 listopada 2014 r., zostały stwierdzone następujące naruszenia: przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd.
Po rozpoznaniu odwołania strony od powyższej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r., uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu niedostatecznie i dowolnie określonego stanu faktycznego.
R. B. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając organowi m.in. oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach prawnych rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L z 1985 r. Nr 370, s. 8). Zdaniem skarżącego, w dacie wydania decyzji obowiązywało rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L z 2014 r. Nr 60, s. 1).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że organ odwoławczy w sprawie zastosował przepisy rozporządzenia obowiązujące na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Rozporządzenie Nr 165/2014, wchodzi bowiem w życie dopiero od dnia 2 marca 2016 r., a jedynie art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Przepisy te nie miały zaś zastosowania w kontrolowanej sprawie.
R. B. złożył od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 722/15 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów materialnych, tzn. art. 46, art. 47 oraz art. 48 rozporządzenia Nr 165/2014, poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niewłaściwego zastosowania, przejawiającego się na gruncie niniejszej sprawy uznaniem, że przywołane rozporządzenie zyskuje moc obowiązującą dopiero w dniu 2 marca 2016 r., co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanej na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa wspólnotowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że na dzień wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego rozporządzenie Nr 3821/85 już nie obowiązywało. Utraciło bowiem moc obowiązującą z dniem wejścia w życie rozporządzenia Nr 165/2014, tj. z dniem 1 marca 2014 r. Z treści art. 48 rozporządzenia Nr 165/2014 wynika, że rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r., jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r.
W ocenie skarżącego, rozporządzenie Nr 165/2014 jako traktowany całościowo akt prawny zyskało moc obowiązującą dnia następnego po jego opublikowaniu. Rozporządzenie wchodzi w życie dniu 2 marca 2016 r. tylko w zakresie "środków przejściowych", którymi są akty wykonawcze do tego aktu prawnego. Celem ustalenia przez prawodawcę europejskiego analizowanego tu zapisu była konieczność zapewnienia ciągłości obowiązywania aktów wykonawczych, tych wydanych na mocy "starego" rozporządzenia które mają obowiązywać aż do wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na mocy nowego aktu prawnego.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 46, art. 47 i art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, z treści tych przepisów wynika, że rozporządzenie Nr 165/2014 obowiązywało w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji w sprawie nie miało zastosowania rozporządzenie Nr 3821/85, na które powoływał się organ.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną za nieuzasadnione. Kluczowa dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy jest treść art. 48 rozporządzenia Nr 165/2014. Zgodnie z tym przepisem, rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 marca 2014 r. Jednak należy zauważyć, że w zdaniu 2 i 3 art. 48 stwierdzono, że z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r., zaś art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozporządzeniu przewidziano różne daty dla wejścia w życie tego aktu i dla początku jego stosowania.
Jak wyjaśniono w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-412/10, Deo Antoine Homawoo przeciwko GMF Assurances SA, "rozpoczęcie stosowania pewnych rozporządzeń Unii może być opóźnione w stosunku do daty ich wejścia w życie. Tak było m.in. w przypadku rozporządzeń tworzących pierwsze wspólne organizacje rynku. W przypadku tych rozporządzeń celem rozróżnienia między "wejściem w życie" a "datą rozpoczęcia stosowania" było umożliwienie natychmiastowego powołania nowych organów utworzonych przez te rozporządzenia – np. komitetów zarządzających – oraz opracowanie przez Komisję przepisów wykonawczych, wymagających uzyskania opinii tych nowych organów." Okres pomiędzy datą wejścia w życie a datą rozpoczęcia stosowania jest konieczny do wykonania przez państwa członkowskie oraz organy Unii Europejskiej czynności poprzedzających stosowanie rozporządzenia i w takim celu został on przewidziany przez prawodawcę europejskiego.
Z treści art. 48 rozporządzenia Nr 165/2014 wynika jednoznacznie, że rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Z tym również dniem zostało uchylone na podstawie art. 47 rozporządzenie Nr 3821/85. Odnosząc się argumentacji skargi kasacyjnej należy podkreślić, że zastrzeżenie zawarte w art. 48 zd. 2 odnoszące się do środków przejściowych, o których mowa w art. 46, oznacza, iż w zakresie aktów wykonawczych czas stosowania przepisów rozporządzenia Nr 3821/85 może zostać dodatkowo wydłużony w przypadkach, o których mowa w art. 46 rozporządzenia Nr 165/2014.
Skoro w rozpoznawanej sprawie do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń oraz do wydania decyzji I i II instancji doszło przed dniem 2 marca 2016 r., to organy oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawidłowo przyjęły, że podstawą nałożenia kary może być naruszenie obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia Nr 3821/85, które przed tym dniem miały zastosowanie.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).