Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2078/16 oddalił skargę G. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 135 akt sądowych).
W dniu 20 kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została nadana przesyłka zawierająca niepodpisaną kartę zatytułowaną "skarga kasacyjna". Poza sformułowaniem: "Działając w imieniu skarżącego [...] na podstawie art. 173 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa) zaskarżam w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam, zgodnie z art. 174 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa), naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:" w piśmie nie znalazły się ani zarzuty skargi kasacyjnej ani jej uzasadnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez m.in. nadesłanie jej pozostałej części zawierającej podpis pełnomocnika. W terminie wyznaczonym przez Sąd I instancji, tj. w dniu 18 maja 2017 r. została nadana skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, w której zawarte zostały zarzuty naruszenia konkretnie wymienionych przepisów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie zaś z art. 176 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.).
Z kolei w myśl art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W rozpoznawanej sprawie w trzydziestodniowym terminie przewidzianym do złożenia skargi kasacyjnej do Sądu I instancji złożono pismo, które zostało wprawdzie zatytułowane "skarga kasacyjna", jednak z uwagi na nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych, nie mogło zostać uznane za spełniające wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, wynikające z treści art. 183 § 1 p.p.s.a., wymaga ich prawidłowego określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak powszechnie uważa się w doktrynie i orzecznictwie, wymagania szczególne stawiane skardze kasacyjnej, a zatem także nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych, są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia jej rozpoznanie. Należy ponadto podkreślić, że powyższy brak skargi kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu, tj. nie sanuje go późniejsze uzupełnienie skargi kasacyjnej o przytoczenie zarzutów (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 426-428 i 437 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA), chyba że uzupełnienie zostało dokonane w trzydziestodniowym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarżący uzupełnił skargę kasacyjną, przytaczając przepisy, które w jego ocenie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, jednak dokonał tej czynności po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Dlatego uzupełnienie skargi kasacyjnej nie mogło być uznane za skuteczne. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że skarżący nadesłał uzupełnioną skargę kasacyjną w terminie wyznaczonym przez Sąd I instancji, który wezwał do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego na jej niepodpisaniu. Wezwanie Sądu I instancji nie miało bowiem znaczenia w kontekście stwierdzonego podstawowego braku skargi kasacyjnej, jakim było nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych w ustawowym terminie do wniesienia tego środka zaskarżenia. Jak już podkreślano, brak ten nie mógł zostać skutecznie usunięty.
Brak podania podstaw kasacyjnych obligował Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej. Z art. 180 p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, zaś w art. 178 p.p.s.a. ustawodawca określił, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.