Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2157/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 68/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę D. D. na decyzję Dyrektora Warmińsko - Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej: Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej jako: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR) z dnia [...] marca 2014 r., którą przyznano D. D. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok: jednolitą płatność obszarową (dalej: JPO), w wysokości 22.529,12 zł; uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (dalej: UPO), w wysokości 980,69 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (dalej: JPO_TUZ), w wysokości 5.122,45 złotych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne.

We wniosku z dnia [...] maja 2013 r. o przyznanie płatności na rok 2013, zmienionym w dniu [...] czerwca 2013 r., D. D. zadeklarowała do poszczególnych płatności powierzchnie gruntów: JPO - 46,37 ha, UPO - 10,08 ha i JPO_TUZ - 32,11 ha.

W dniach [...] sierpnia – [...] września 2013 r. w gospodarstwie rolnym Wnioskodawczyni została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W dniu [...] listopada 2013 r. przeprowadzono natomiast kontrolę w zakresie wzajemnej zgodności. W wyniku weryfikacji wniosku i załączników graficznych, po uwzględnieniu wyników z kontroli na miejscu kontrolujący stwierdzili, że do objęcia płatnością JPO kwalifikują się grunty o powierzchni 40,10 ha, w związku z wykluczeniem gruntów o powierzchni 6,27 ha, położonych na działkach oznaczonych jako A, B, E, F, G, J, M i L. Powyższe wynikało z tego, że dla kolejnych kontrolowanych działek rolnych kontrolujący stwierdzili inną powierzchnię niż zadeklarowana, i tak:

1. - dla działki o symbolu A i zadeklarowanej powierzchni 1,12 ha położonej na działce ewidencyjnej o nr 47, ustalono powierzchnię (PEG) 1,11 ha;
2. - dla działki rolnej B o zadeklarowanej powierzchni 3,70 ha położonej na działce ewidencyjnej nr 49, powierzchnia (PEG) wyniosła według organu 3,52 ha;
3. - odnośnie działki rolnej E położonej na działce ewidencyjnej nr 66 kontrolujący wykluczyli całą powierzchnię 1,25 ha, z uwagi na zaniechanie na niej działalności rolniczej poprzez brak koszenia i wypasania;
4. - w przypadku działki rolnej F o powierzchni 2,68 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 86 i nr 286/4, powierzchnię (PEG) ustalono na 2,55 ha;
5. - dla działki rolnej G o zadeklarowanej powierzchni 1,96 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 56, powierzchnia stwierdzona (PEG) wyniosła według organu, 1,52 ha;
6. - w przypadku działki rolnej J o powierzchni 28,18 ha położonej na działce ewidencyjnej nr 102/4 powierzchnia stwierdzona (PEG) wyniosła 24,94 ha;
7. - odnośnie działki rolnej M położonej na działce ewidencyjnej nr 56 wykluczono z płatności całą jej powierzchnię - 0,95 ha;
8. - dla działki rolnej L o zadeklarowanej powierzchni 0,46 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 55, powierzchnia stwierdzona (PEG) wyniosła 0,39 ha;

Organ odwoławczy podniósł, że wskazana powyżej powierzchnia 40,10 ha dla płatności JPO została ustalona w oparciu o treść art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 roku).

Organ odwoławczy stwierdził, że kwota płatności JPO wyliczonej dla powierzchni kwalifikującej się do objęcia tą płatnością (40,10 ha) wyniosła 22.883,07 zł, co po zastosowaniu współczynnika korygującego w związku ze stwierdzeniem, że różnica procentowa pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną to 15,6359%, dało kwotę 22.529,12 zł.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał jednocześnie, że powierzchnia działek rolnych A1, B1 i G1 kwalifikująca się do objęcia płatnością UPO to 9,40 ha, w sytuacji gdy strona zadeklarowała do tej płatności powierzchnię 10,08 ha. Ustalono tym samym, że różnica procentowa pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 7,2340%, a zatem kwota płatności UPO wyliczona dla powierzchni stwierdzonej 9,40 ha, po zastosowaniu pomniejszeń, to 980,69 zł.

Organ zmniejszył również płatność JPO_TUZ. Wskazał przy tym, że strona zadeklarowała we wniosku powierzchnię do objęcia ww. płatnością JPO_TUZ - 32,11 ha, podczas gdy ustalona na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) powierzchnia maksymalna dla płatności JPO_TUZ wyniosła 24,50 ha, zaś kwota tej płatności - 5.122,45 zł.

W opinii organu, nie zachodziły w sprawie podstawy do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń na podstawie art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W ocenie Organu Strona nie wykazała, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości, bowiem dopuściła się winy polegającej, co najmniej na niedbalstwie, nie dokładając należytej staranności przy wypełnianiu wniosku o przyznanie płatności. Organ wskazał przy tym na obowiązek, jaki przyjęła skarżąca podpisując wniosek o przyznanie płatności, tj. zobowiązanie do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który może mieć wpływ na zakres płatności oraz o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku.

D. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

WSA wskazał, że z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że przeprowadzona w gospodarstwie rolnym Wnioskodawczyni w dniach od [...] sierpnia do [...] września 2013 r. kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz [...] listopada 2013 r., kontrola w zakresie wzajemnej zgodności, wykazały zawyżenie we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, zadeklarowanych powierzchni gruntów JPO dla których płatność może być naliczona, łącznie o 6,27 ha.

Sąd I instancji podniósł, że w aktach znajduje się dokumentacja z tych kontroli, w postaci zatwierdzonego w dniu [...] lutego i przesłanego rolnikowi [...] lutego 2014 r. raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowanych powierzchni, wraz z załącznikami, w tym fotografiami spornych działek na płycie CD, jak również raportu z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności. Sąd I instancji wskazał, że z treści pierwszego z powyższych raportów wynikają zarówno dane dotyczące deklarowanych działek, jak i konkretne ustalenia kontroli w zakresie stwierdzonej grupy upraw, techniki pomiaru, powierzchni zmierzonej, obwodu, szerokości strefy buforowej oraz powierzchni stwierdzonej, ze wskazaniem numerów wykonanych dla konkretnej działki fotografii oraz nazwy określonego dla niej kodu, z objaśnieniem jego znaczenia w opisie nieprawidłowości.

Z kolei w podsumowaniu kontroli z dnia [...] listopada 2013 r. nie stwierdzono niezgodności w zakresie przestrzegania minimalnych norm DKR, wymogów w obszarze A – środowisko oraz w obszarze B – zdrowie. Dołączone do akt sprawy szkice z przeprowadzonego pomiaru, określają zarówno przebieg granic kontrolowanych działek, jak też obszary wykluczone z płatności oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na danej działce. Zawarte na płycie CD fotografie obrazują stan gruntu na kontrolowanych nieruchomościach, w tym sposób ich użytkowania działek rolnych i występującą roślinność. Z raportu z kontroli wynika m.in., że w toku kontroli wykorzystano metodę FOTO, przy użyciu odbiornika [...].

W świetle tak zebranego materiału dowodowego, zasadnie zdaniem Sądu I instancji organ przyjął, że wobec nie podważenia poczynionych ustaleń kontroli przekonywującymi przeciwdowodami wykazującymi inny stan faktyczny dla konkretnych gruntów w czasie kontroli, samo negowanie przez stronę stanowiska organu obszernymi wywodami, odnoszącymi się w dużej mierze do kwestii niezwiązanych ze stosowaniem powołanych przepisów ustawy, nie może stanowić przeciwwagi dla konkretnych wyliczeń, które wbrew zarzutom strony, znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej i innych zebranych w sprawie dowodach.

Zdaniem Sądu I instancji nie budzi zastrzeżeń stanowisko organu odnośnie braku podstaw do przyznania spornej płatności dla zadeklarowanej działki oznaczonej symbolem E, której pomiaru organy dokonały zgodnie ze wskazaniem strony na załączniku graficznym do wniosku o przyznanie płatności i którą zakwalifikowano w związku z kontrolą, jako trwały nieużytek, ze względu na duże nasycenie profilu glebowego wodą. Sąd I instancji podniósł, że z dołączonego do akt materiału fotograficznego rzeczywiście wynika, iż grunt na tej działce nie był objęty zabiegami agrotechnicznymi, czy koszeniem lub wypasem zwierząt, co związane jest z zachwaszczeniem tej działki, wskazywanym przez organ trwałym podmoknięciem terenu i występowaniem roślinności charakterystycznej dla obszarów bagiennych. Zdaniem WSA, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie argumentacja skargi, iż teren ten, na którym jak wynika z akt zaniechano prowadzenia jakiejkolwiek działalności rolniczej, może być zakwalifikowany do płatności, w tym również w ramach wskazanego przez stronę Pakietu – 4.

W ocenie Sądu I instancji brak jest również podstaw do kwestionowania stanowiska organu odnośnie wyłączenia z płatności części działek rolnych G/G1, a więc znajdujących się na ich obrzeżach obszarów zadrzewionych, gruntów zachwaszczonych i nieużytkowanych rolniczo, jak również zbiornika wodnego, czy ogrodzonego obszaru siedliska z zabudowaniami (wiata), parkiem maszynowo-technicznym, zalegającymi na gruncie cegłami, gruzem, oponami, i deskami. Prawidłowo na działce G nie uwzględniono do płatności powierzchni 0,04 ha stanowiącej nasyp oraz na działce G1 powierzchni 0,03 ha, obejmującej sad i ogródek.

Zasadnym w świetle akt sprawy, jest zdaniem Sądu I instancji, wyłączenie z płatności wobec braku użytkowania rolniczego, części porośniętej licznymi chwastami działki J z wieloletnimi, zasuszonymi kwiatostanami, stanowiącej w części - co wykazały organy - teren podmokły i na której znajdują się również obszary zadrzewione, zakrzaczone oraz rów o szerokości przekraczającej 2 m. Odnośnie zastrzeżeń strony do pomiaru działki rolnej J wskazano, że dotyczą one głównie pozostawienia poza granicą działki rolnej podmokłego obszaru, który w trakcie kontroli przedmiotowej został uznany przez inspektora terenowego, za tymczasowo wyłączony z produkcji rolniczej. Słusznie też zwrócono uwagę, w związku z twierdzeniami strony odnośnie realizacji wymogu pozostawienia 5 - 10% powierzchni nieskoszonej na działce deklarowanej w pakiecie 4.1., iż niezaliczony do powierzchni działki rolnej obszar nie został wskazany na załączniku graficznym, jako obszar niekoszony w 2013 r., co było obowiązkiem rolnika.

Sąd I instancji wskazał, że wbrew zarzutom skargi, odnośnie działki rolnej M o powierzchni 0,95 ha zadeklarowanej jako pastwiska, w sposób dostateczny zostało wykazane przez organy, że brak jest podstaw do przyznania dla tego obszaru spornej płatności, skoro jej powierzchnia jaką można zakwalifikować do trwałych użytków zielonych wynosi w dwóch częściach 0,06 ha i 0,08 ha, a więc nie spełnia wymogu minimalnej powierzchni działki rolnej (0,10 ha), pozostała zaś jest porośnięta drzewami, których zagęszczenie było większe niż 50 sztuk na hektar, na co wskazuje dokumentacja fotograficzna i co nie zostało skutecznie podważone przez kontrolowaną.

W świetle powyższych ustaleń, nie budzi zdaniem Sądu I instancji zastrzeżeń ocena organów odnośnie danych zawartych w raporcie pomiarowym powierzchni użytkowanej rolniczo, sporządzonym w dniu [...] czerwca na podstawie pomiaru terenowego z dnia [...] czerwca 2014 r., przez biegłego M. B. Z materiałów sprawy wynika, że po dołączeniu tego raportu do akt i wobec zgłaszanych przez stronę uwag, organ dokonał ponownej weryfikacji i dokładnej analizy dotychczasowych ustaleń, między innymi porównując ten pomiar z pomiarem wykonanym przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu. Następnie zaś prawidłowo wykazał, że w opinii. M. B. wyłączono z powierzchni działek rolnych jedynie obszary nieużytkowane rolniczo na przestrzeni wielu lat (typu las, staw), zaliczając części działek ewidencyjnych nie wykorzystywane pod uprawy rolne, bądź te, które nie są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej.

Sąd I instancji wskazał, że w sprawie dokonano zarówno kontroli na miejscu gospodarstwa rolnego skarżącej, jak i zmierzono uprawnione do spornych płatności grunty przy użyciu ortofotomapy.

W ocenie Sądu I instancji konsekwencją uznania, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, jest stwierdzenie prawidłowości zastosowania obowiązujących przepisów prawa materialnego. Artykuł 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jasno określa skutki zadeklarowania większych powierzchni upraw do płatności obszarowych niż rzeczywiście kwalifikujące się. W sprawie została spełniona przesłanka, wskazana w tym przepisie do przyznania płatności w pomniejszonej wysokości.

D. D. wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku, zaskarżając go w całości domagając się przy tym jego uchylenia i na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) rozpoznania merytorycznego skargi poprzez jej uwzględnienie w całości, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenia od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydane orzeczenie, tj.:
2. - art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173) – dalej jako ustawa, poprzez brak uwzględnienia przez Sąd I instancji okoliczności, iż skarżąca kwestionowała ustalenia organu administracji i przedstawiła w tym zakresie dowód w postaci operatu szacunkowego wykonanego przez uprawnionego geodetę, który jednoznacznie wskazywał na powierzchnie deklarowanych do płatności gruntów, które były utrzymywane w należytej kulturze rolnej i były podstawą przyznania płatności również do nich, podczas gdy Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o stwierdzenie, że "w sytuacji, gdy zgłaszane przez skarżącą zarzuty co do wyników kontroli nie są poparte przekonywującymi dowodami - organ wykazał zaś, iż przedłożony przez rolnika pomiar sporządzony przez uprawnionego geodetę nie jest wystarczający do zakwestionowania dotychczasowych ustaleń - odstąpienie od dokonywania ponownej kontroli na miejscu i oględzin gruntów, było zasadne."

W ocenie skarżącej naruszenie to miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie bowiem z uwagi na tak postawioną tezę Sąd I instancji uznał, że skarżąca wyczerpała w toku postępowania administracyjnego możliwość kwestionowania ustaleń poczynionych przez organ, zaś przedstawiony dowód nie stanowi wystarczającego przeciwdowodu i nie może wpływać na zaskarżoną decyzję, a zatem decyzję taką należało utrzymać w mocy, jako prawidłową i niekwestionowaną skutecznie przez stronę.

1. - art. 18 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez uznanie, że organ administracji zasadnie dokonał zmniejszenia wysokości płatności na rzecz skarżącej z tytułu płatności rolnośrodowiskowych, pomimo iż skarżąca wykazała przed organem i podniosła przed Sądem I instancji, iż spełniła wszystkie warunki do uzyskania wnioskowanej płatności w pełnym zakresie, na co wskazują zawarte w aktach sprawy administracyjnej m.in. wyniki pomiarów wykonanych przez uprawnionego geodetę, wyniki pomiarów wykonane przez jednostkę certyfikującą działalność ekologiczną, wyniki prowadzonych przez organ administracji kontroli na miejscu gospodarstwa rolnego skarżącej w latach poprzednich, w których skarżąca deklarowała powierzchnię gruntów tożsamą z zadeklarowaną w 2013 r. (w zakresie płatności przyznawanych uprzednio skarżącej od 2008 r. do 2012 r.).

W ocenie skarżącej naruszenie to miało istotny wpływ na wydane orzeczenie, bowiem doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji pomniejszającej wnioskowaną przez skarżącą płatność.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna D. D. oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie NSA skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.

W ramach zarzutów kasacyjnych strona podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania i wskazuje, że w tym zakresie doszło do naruszenia art. 21 ust. 3 u.w.r.o.w., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, że skarżąca w postępowaniu przed organami ARiMR kwestionowała ustalenia faktyczne, które stały się podstawą wypłaty płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za 2013 r. Skutkiem takiego działania Sądu I instancji było nieuwzględnienie dowodów przedłożonych przez stronę, a w konsekwencji uznanie, że organy dokonały zmniejszenia płatności zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.w.r.o.w.

Odnosząc się do tak postawionych zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że główną wadą skarżonego wyroku jest przyjęcie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, z pominięciem okoliczności wynikających z operatu przedłożonego przez stronę, tym samym niezasadne pomniejszenie powierzchni działek zgłoszonych przez skarżącą kasacyjnie. Zdaniem D. D. przyjęte przez organy ustalenia w tym zakresie są wadliwe, tym samym wyrok Sądu I instancji jako niezgodny z prawem powinien zostać uchylony.

NSA nie podziela stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Analiza akt sprawy i uzasadnienia wyroku Sądu I instancji prowadzi do przekonania, że w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej nie doszło do naruszenia prawa. Zarówno organy, ale także i Sąd I instancji jednoznacznie wskazały, że postępowanie dowodowe na gruncie u.o.w.r.w. podlega modyfikacjom w stosunku do zasad zawartych w k.p.a. Zakres tych modyfikacji odnosi się przede wszystkim do roli strony w postępowaniu wyjaśniającym, domagając się od niej aktywności dowodowej. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie korzystała z prawem przewidzianego uprawnienia, przedkładając organom operat sporządzony przez osobę uprawnioną. Z treści tego dokumentu (prywatnego) wynikały nieco inne dane dotyczące powierzchni działek zgłoszonych do płatności niż te, które zostały ustalone przez organy w postępowaniu kontrolnym.

Istnienie takiej rozbieżności, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, nie może być traktowane jako wada ustaleń faktycznych wydanych decyzji. Wynika to z tego, że organy bardzo precyzyjnie i jednoznacznie odniosły się do różnic w zakresie powierzchni działek. Ich stanowisko jest jednoznaczne i logiczne, a potwierdzenie znajduje w zgromadzonym materialne dowodowym. Brak zgody strony co do dokonanych ustaleń w tym zakresie nie może być traktowany jako wadliwość postępowania, skoro organy wyjaśniły z jakich powodów przyjmują jako podstawę orzekania ustalenia inne niż wynikające z operatu strony.

Sąd I instancji akceptując takie stanowisko organów działał w zgodzie z prawem. NSA podkreśla, co trafnie znalazło potwierdzenie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, że przepisy unijne dla potrzeb dopłat wprowadzają swoisty sposób ustalania powierzchni działek objętych płatnościami. Organy i Sąd I instancji słusznie podkreśliły, że na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. W tym zakresie korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, obrazów lotniczych lub satelitarnych przy zachowaniu jednolitego standardu dokładnościowego. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły dane działek z wykorzystaniem takiego systemu, a skarżąca nie podważyła skutecznie tych ustaleń, bo nie czyniła tego przedłożona ekspertyza, która odmiennie od ustaleń organów przyjmowała powierzchnie działek użytkowane rolniczo przez skarżącą kasacyjnie.

Z tego więc powodu nie można przyjąć jej stanowiska, że dane powierzchniowe działek zostały wadliwie ustalone. Tak byłoby, gdyby rozbieżności dotyczyły tych samych wyłączeń z powierzchni poszczególnych działek. Jednak w sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a to oznacza, że przyjęte przez organy ustalenia dotyczące tej powierzchni zostały dokonane zgodnie z prawem. Zatem, skoro wyrok Sądu I instancji akceptował poprawne ustalenia, to nie mógł naruszyć przepisów wskazanych w zarzutach kasacyjnych.

Zdaniem NSA nietrafne są również zarzuty podnoszące naruszenie art. 18 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.w.r.o.w. Analiza akt sprawy i uzasadnienia wyroku Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że żaden z tych przepisów nie został naruszony w postępowaniu przed organami ARiMR, zatem Sąd I instancji nie mógł naruszyć prawa, akceptując sposób stosowania tych przepisów przez organy, czego konsekwencją było oddalenie skargi. Z treści art. 10 ust. 1 u.w.r.o.w. wynika, że pomoc w ramach działań objętych programem uregulowanym w tej ustawie jest przyznawana na wniosek. W rozpoznawanej sprawie taki wniosek został złożony przez skarżącą kasacyjnie, zatem trudno uznać, że w tym zakresie organy i Sąd naruszyły dyspozycję tego przepisu. Podobnie należy odnieść się do drugiego z podnoszonych naruszeń, a więc działania organów i Sądu I instancji w sposób sprzeczny z treścią art. 18 ust. 1 u.w.r.o.w.

Z kolei ten przepis stanowi, że jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu, a grunt stanowi przedmiot posiadania samoistnego i zależnego, to pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu. Kwestia rodzaju posiadania gospodarstwa i gruntów przez D. D. nie była kwestionowana i nie budziła żadnych wątpliwości, tym samym nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie. W sprawie wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego strona mogłaby wiązać tylko z oceną faktów przyjętych za podstawę orzekania, jednak w tym zakresie skarga kasacyjna nie stawiała zarzutu, tym samym NSA nie mógł w tym zakresie oceniać skarżonego wyroku.

Z tych powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.