Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach lub Sąd I instancji) oddalił skargę J Sp. z o.o. w B (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach (dalej: Dyrektor) z dnia [..] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 11 grudnia 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu w Strumieniu, w którym znajdowało się należące do spółki urządzenie do gier o nazwie Video Games
Decyzją z dnia [..] lutego 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Bielsku-Białej m.in. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: u.g.h.) wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Decyzją z dnia [..] czerwca 2015 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
WSA w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w toku gry kontrolnej przeprowadzonej na kontrolowanym automacie ustalili, że wynik gry uzależniony jest wyłącznie od przypadku, ponieważ prowadzący grę nie decyduje o jej wyniku - układzie samoczynnie zatrzymujących się bębnów z kolorowymi symbolami, co oznacza losowość gry. Wykazano również komercyjny charakter ich urządzania - by rozpocząć gry należało uiścić opłatę poprzez zakredytowanie automatu. Zdaniem Sądu prawidłowa jest ocena organu, że sporny automat jest automatem do gier w rozumieniu u.g.h.
Skoro spółka urządzała gry na automatach i nie udzielono jej koncesji na działalność w zakresie prowadzenia kasyna, to tym samym była ona urządzającym gry na automatach poza kasynem gry i podlegała karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od automatu.
Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie było potrzeby występowania do Ministra właściwego do spraw finansów publicznych w celu ustalenia, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1- 5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu u.g.h.
Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem spółki, zgodnie z którym skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji (wynikającego z art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), dalej: dyrektywa 98/34 - jest bezwzględna niemożność zastosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego.
Wbrew stanowisku autora skargi, stan faktyczny sprawy prawidłowo podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Dyrektor Izby Celnej w sposób wyczerpujący i przekonujący odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą.
Spółka zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i uchylenia decyzji I i II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że można go zastosować w sprawie, w sytuacji gdy przepis ten w dacie czynu nie był poddany obowiązkowej notyfikacji, a jest "przepisem technicznym" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i nie może być stosowany przez organy władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych - zarówno fizycznych, jak i prawnych; a przepis ten stanowi normę dopełniającą podstawę wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna spółki oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie wymierzenia spółce kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, w sytuacji gdy przepisy te nie były jako przepisy techniczne poddane obowiązkowej notyfikacji. Zdaniem spółki brak notyfikacji wskazanych przepisów skutkuje ich nieobowiązywaniem w polskim porządku prawnym, a w konsekwencji nie daje podstaw do nałożenia kary na podmiot urządzający gry na automatach o niskich wygranych.
Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W ocenie NSA nietrafność skargi kasacyjnej ma dwojakiego rodzaju uzasadnienie. Po pierwsze, jest spowodowana formalną wadliwością, która wprawdzie nie mogła skutkować jej odrzuceniem ale w zasadniczy sposób wpływa na ocenę trafności stawianych zarzutów. Swoje uzasadnienie stanowisko NSA znajduje w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz.
1. Zatem z tego punktu widzenia skarga spółki jest niezasadna, bo stawia zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwą wykładnię, a odnosi się do obowiązywania tego prawa, więc kwestii proceduralnej jaką jest notyfikacja. Wykładnia prawa to rozumienie pojęć jakimi posługuje się ustawodawca, których znaczenie musi być przyjęte w procesie stosowania prawa na tym etapie, gdy podmiot stosujący prawo ustala treść normy prawnej, którą będzie stosował do ustalonych faktów. Problematyka obowiązywania prawa, w tym notyfikacji nie jest błędem wykładni. Skarga kasacyjna ma nie tylko wskazywać na naruszenie prawa, ale te naruszenia ma podnosić we właściwej podstawie kasacyjnej. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości stanowisko, że stawianie wyrokowi zarzutu naruszenia prawa w niewłaściwej podstawie kasacyjnej musi skutkować nieskutecznością zarzutu, bo przecież skarga kasacyjna to sformalizowany i profesjonalny środek prawny wyznaczający granice rozpoznania kasacyjnego zgodnie z wolą strony występującej z tym środkiem.
Po drugie, rozpoznawana skarga kasacyjna jest również merytorycznie nietrafna. NSA potwierdza i podziela stanowisko Sądu I instancji w zakresie oceny charakteru prawnego art. 14 ust. 1 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Znajduje ono swoje oparcie w treści uchwały NSA z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, CBOIS, zgodnie z którą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji do notyfikacji, zatem może być podstawą wymierzenia kary, a dla rekonstrukcji deliktu, o którym stanowi ten przepis, oraz jego stosowalności nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny charakter art. 14 ust. 1 u.g.h., oczywiście w ujęciu właściwym dla chwili rozstrzygania sprawy przed organami celnymi. Sąd II instancji podziela ten pogląd, a w szczegółowym zakresie odsyła do uzasadnienia uchwały z dnia 16 maja 2016 r.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.