Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 473/15, w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] września 2014 r., nr [...], oraz orzekł o kosztach postępowania.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca wystąpiła o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych na terenie województwa śląskiego.
Odmawiając wszczęcia postępowania w tej sprawie, Dyrektor Izby Celnej w Katowicach w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. cofnięto spółce w całości zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja ta została utrzymana ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] czerwca 2014 r., doręczoną stronie w dniu [...] lipca 2014 r. Zdaniem organu, zaistniała formalna przeszkoda do procedowania w sprawie wniosku z [...] sierpnia 2014 r. o przedłużenie zezwolenia, skoro zostało ono cofnięte, a tym samym wyeliminowane z obrotu prawnego. Oznacza to, że postępowanie o przedłużenie tego zezwolenia jest bezprzedmiotowe, dlatego – na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.) – odmówiono jego wszczęcia.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Katowicach utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z dniem doręczenia wniosku następuje wszczęcie postępowania wstępnego, w ramach którego organ bada legitymację wnioskodawcy oraz występowanie innych przyczyn uniemożliwiających jego wszczęcie. Nie bada merytorycznie danej sprawy, a jedynie dopuszczalność jej prowadzenia. Jeżeli na tym etapie stwierdzi występowanie przeszkody do jego prowadzenia, wówczas wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W realiach niniejszej sprawy przeszkodą taką była decyzja o cofnięciu zezwolenia, o którego przedłużenie strona wnioskowała. Decyzja z [...] listopada 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] czerwca 2014 r. i doręczona stronie w dniu [...] lipca 2014 r. Z tą datą weszła do obrotu prawnego i – pomimo zaskarżenia do WSA w Gliwicach – stała się wykonalna i ostateczna, spółka nie wnosiła bowiem o wstrzymanie jej wykonania. Wobec tego, zdaniem, organu brak było przedmiotu postępowania, zatem nie mogło ono być wszczęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] września 2014 r.
Zdaniem Sądu I instancji, istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Dyrektora Izby Celnej w Katowicach o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wywiera skutek prawny w sferze uprawnień strony od dnia jej otrzymania przez stronę, czy też od dnia, w którym stanie się prawomocna.
WSA wskazał, że przesłankę odmowy wszczęcia postępowania uregulowaną w art. 165a o.p., tj. gdy "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte", należy rozumieć w taki sposób, że ta przyczyna musi być znana już w chwili złożenia wniosku (wynikać z treści wniosku) bądź znana organowi z urzędu. Zatem aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie, istnienie przeszkody do jego wszczęcia musi być dla organu oczywiste. Jeśli natomiast ustalenie zaistnienia przeszkody przedmiotowej jest poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, wówczas organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zdaniem WSA, taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Mianowicie, wniosek o przedłużenie zezwolenia nie zawierał danych go identyfikujących i organ czynił to we własnym zakresie. Znana mu była z urzędu okoliczność posiadania przez wnioskodawcę zezwolenia z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz decyzja o jego cofnięciu dnia [...] listopada 2013 r. W ocenie WSA, zestawiając tylko te daty, można mieć wątpliwość, co w rzeczywistości było przedmiotem wniosku z [...] sierpnia 2014 r., który wpłynął do organu [...] września 2014 r. Mógł to być bowiem zarówno wniosek o przedłużenie konkretnego zezwolenia, jak i wniosek o wydanie nowego zezwolenia.
Sąd nie podzielił stanowiska Dyrektora Izby Celnej w Katowicach, zgodnie z którym – w myśl art. 212 o.p. – jeżeli organ wydał decyzję cofnięciu zezwolenia, to jest nią związany przez cały okres pozostawania jej obrocie pranym, od chwili jej doręczenia. W ocenie WSA, organ błędnie uznał, że związanie organu ma zastosowanie nie tylko w postępowaniu, w którym została wydana decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, lecz także przy ocenie wniosku w przedmiocie jego zmiany.
Sąd I instancji uznał, że wydanie decyzji w innej przedmiotowo sprawie (cofnięcie zezwolenia) niż sprawa, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania (przedłużenie zezwolenia), nie oznacza, że zaistniała w sposób oczywisty przeszkoda, o której mowa w art. 165a § 1 o.p., dla której postępowanie nie może być wszczęte. Decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia mogła mieć charakter prejudycjalny dla postępowania w przedmiocie zmiany zezwolenia.
Zdaniem WSA, dla oceny, czy decyzja ta mogła stanowić przeszkodę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w sprawie jego zmiany, istotne znaczenie ma fakt, że wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, która została zaskarżona do sądu administracyjnego, a jej wykonanie mogło być wstrzymane na każdym etapie postępowania sądowego.
Ponadto, WSA dopatrzył się naruszenia przez organ art. 239a o.p., zgodnie z którym decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z wykładni tego przepisu dokonanej w trybie wnioskowania a contrario wynika, że w sytuacji gdy nałożony na stronę obowiązek nie podlega wykonaniu w trybie przymusowym, to taka decyzja jest wykonalna natychmiast. Zdaniem Sądu, organ pominął jednak możliwość egzekucji w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia do określonego zachowania.
Dalej WSA stwierdził, że skoro przedmiotem wniosku była kwestia przedłużenia zezwolenia, to wyjaśnienia wymagało, czy posiadane przez spółkę zezwolenie, którego ważność nie wygasła z mocy prawa, zostało skutecznie cofnięte. Zatem nie było przesłanek faktycznych i prawnych do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jako bezprzedmiotowego.
Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznający sprawę powinien uwzględnić powyższe rozważania i rozpatrzyć wniosek skarżącej o przedłużenie zezwolenia z dnia [...] czerwca 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, mając na względzie nie tylko wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia, lecz także upływ terminu, na który zostało wydane.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożył Dyrektor Izby Celnej w Katowicach, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1pkt 1 lit. c w zw. z art. 165a § 1 i art. 212 o.p. poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i nieprzyjęcie, że organ jest związany wydaną decyzją o cofnięciu zezwolenia przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, od chwili jej doręczenia;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 165a § 1 i art. 212 o.p. poprzez błędne uznanie, że skoro przedmiotem wniosku była kwestia przedłużenia zezwolenia, a zatem wyjaśnienia wymagało, czy posiadane przez spółkę zezwolenia, którego ważność nie wygasła z mocy prawa, zostało skutecznie cofnięte. Nie było zatem przesłanek faktycznych i prawnych do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jako bezprzedmiotowego;
- 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez sformułowanie wadliwych wskazówek dla organu co do dalszego postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 165a o.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 165 o.p. musi być dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie, co w konsekwencji Sąd błędnie przyjął, że organ winien mieć wątpliwość, co w rzeczywistości było przedmiotem wniosku z [...] sierpnia 2014 r., który wpłynął do organu [...] września 2014 r., nie konkretyzując tego w wydanej decyzji;
- 2) art. 239a w zw. z art. 165 o.p. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ pominął w zaskarżonym postanowieniu możliwość egzekucji w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia do określonego zachowania, przyjmując, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, przez co organ pominął w zaskarżonym postanowieniu o możliwości egzekucji w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia do określonego zachowania;
- 3) art. 212 w zw. z art. 165a § 1 o.p. przez błędną jego wykładnię lub nieuznanie, że organ wydając decyzję o cofnięciu zezwolenia, to jest nią związany przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, od chwili jej doręczenia, nadając jej znaczenie materialne i uznając, że związanie organu ma zastosowanie nie tylko w postępowaniu, w którym została wydana decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, ale także przy ocenie wniosku w przedmiocie jego zmiany;
- 4) art. 165a § 1 o.p. przez błędną jego wykładnię i uznanie, że wydanie decyzji w innej przedmiotowo sprawie niż sprawa, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania nie oznacza, że zaistniała w sposób oczywisty przeszkoda, dla której postępowanie nie może być wszczęte.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
Spółka nie skorzystała z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.
Na wstępie przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zostały spełnione warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna organu oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Wyrokowi WSA zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 165a § 1, art. 212 o.p. i art. 239a o.p.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej zasadnie zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisu art. 165a § 1 o.p., co uzasadniało uchylenie tego rozstrzygnięcia i oddalenie skargi. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W rozpoznawanej sprawie organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w sytuacji gdy z urzędu było mu wiadome, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2013 r. o cofnięciu spółce w całości zezwolenia na prowadzenie ww. działalności.
W ocenie NSA, uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Sąd I instancji z tego powodu, że wydanie decyzji w innej przedmiotowo sprawie (dotyczącej cofnięcia zezwolenia) niż sprawa, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania (przedłużenie zezwolenia), nie oznacza, że zaistniała w sposób oczywisty przeszkoda, o której mowa w art. 165a § 1 o.p., dla której postępowanie nie może być wszczęte, nie miało oparcia w przepisach obowiązującego prawa, w szczególności w treści art. 165a § 1 o.p. Użyte w tym przepisie wyrażenie "z jakichkolwiek innych przyczyn" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji rozpoznaniu sprawy, sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego. Za przesłankę odmowy wszczęcia postępowania należy uznać bezprzedmiotowość sprawy, tj. brak przedmiotu postępowania rozumiany jako zaistnienie takiego zdarzenia faktycznego lub prawnego, które uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty.
Wykładnia art. 165a § 1 o.p. prowadzi do konstatacji, że niemożność wszczęcia postępowania z powodu braku przedmiotu postępowania występuje m.in. w sytuacji, gdy żądanie strony dotyczy zmiany decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją ostateczną. Nie ma przy tym znaczenia, że decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia została zaskarżona do sądu administracyjnego, zwłaszcza że na żadnym etapie postępowania nie była wstrzymana, a wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r. (czyli przez wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji w sprawie niniejszej) WSA w Gliwicach oddalił skargę spółki na tę decyzję. Wyrok ten nie został zaskarżony i jest prawomocny.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, występująca na etapie rozpoznawania wniosku o wszczęcie postępowania, wyklucza jego wszczęcie. Stwierdzenie zaś tej przesłanki w toku postępowania skutkowałoby koniecznością jego umorzenia. Błędne w tym zakresie jest uznanie przez Sąd I instancji, że zestawiając okoliczność posiadania przez wnioskodawcę zezwolenia z [...] czerwca 2009 r. oraz decyzję o jego cofnięciu z [...] listopada 2013 r., organ powinien był powziąć wątpliwości, co w rzeczywistości było przedmiotem wniosku z [...] sierpnia 2014 r., tj. przedłużenie konkretnego zezwolenia czy też wniosek o wydanie nowego zezwolenia. W skardze kasacyjnej organ zasadnie podniósł, że istotnie, w przedmiotowym wniosku spółka nie wskazała numeru zezwolenia, o przedłużenie którego się ubiegała, jednak okolicznością znaną organowi z urzędu było posiadanie przez skarżącą jednego zezwolenia – które zostało cofnięte.
Ponadto, w toku postępowania nie było podnoszone, że wniosek spółki dotyczył innego zezwolenia niż to, które zostało cofnięte. W tych okolicznościach należało uznać, że nie było potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 239a o.p., wskazać należy, że jest on o tyle niezasadny, że nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten dotyczy bowiem kwestii wykonalności decyzji nieostatecznej, zaś w rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy wpływu wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany tego zezwolenia. Zatem rozważania Sądu I instancji odnoszące się do tego przepisu nie miały w sprawie żadnego znaczenia.
Brak jest również podstaw, aby za uzasadnione uznać można było stanowisko autora skargi kasacyjnej, że zgodnie z art. 212 o.p. organ jest związany decyzją o cofnięciu zezwolenia nie tylko w postępowaniu, w którym została wydana decyzja w przedmiocie zezwolenia, lecz także przy ocenie wniosku w przedmiocie jego zmiany. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że zasada wyrażona w art. 212 o.p. skutkuje tym, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Związanie odnosi się wyłącznie do stabilizacji (trwałości) rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i wyraża się (co do zasady) w braku możliwości zmiany własnego stanowiska wyrażonego w decyzji. Istota związania polega więc na tym, że organ, który wydał decyzję nie może dokonać jej weryfikacji w ten sposób, że doprowadzi do zmiany sytuacji prawnej adresata decyzji, która została ukształtowana poprzez treść zawartego w decyzji rozstrzygnięcia w inny sposób, jak tylko w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa.
Innymi słowy, z regulacji tej wynika związanie organu wydaną przez siebie decyzją w znaczeniu proceduralnym. Wobec tego omawiana regulacja odnosi się do stabilizacji (trwałości) treści rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i uniemożliwienia organowi zmiany własnego stanowiska wyrażonego w już doręczonej lub ogłoszonej decyzji, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tym samym nie sposób nie zwrócić uwagi na to, że regulacja ta realizuje funkcję gwarancyjną wobec adresata decyzji (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2917 r., sygn. akt II GSK 1336/15).
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że organ nadał zasadzie z art. 212 o.p. inne znaczenie i sens niż przedstawione powyżej. Stanowisko to nie uwzględnia jednak w dostatecznym stopniu tego, że z punktu widzenia granic związania wydaną przez organ decyzją, nie jest obojętna podstawa prawna, przedmiot rozstrzygnięcia, tożsamości uczestników postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga więc, że w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) gwarancje trwałości decyzji należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli w sprawie wszczętej przed tym organem nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, tj.: a) nadal występują te same strony lub ich następcy prawni, b) nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, c) podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji.
Podsumowując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia w związku ze znaną organowi z urzędu okolicznością wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia, nie wynika ze związania organu tą decyzją w rozumieniu art. 212 o.p.
Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie wadliwych wskazań dla organu co do dalszego postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa nabyć ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym wskazania dla organu co do dalszego postępowania. Autor skargi kasacyjnej, stawiając ww. zarzut, w istocie kwestionuje prawidłowość tychże wskazań, wynikających z błędnej oceny prawnej zaskarżonego postanowienia i polemizuje z twierdzeniami Sądu I instancji w tym zakresie. Podkreślić należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie podważyć ustaleń stanu faktycznego ani dokonanej przez Sąd prawidłowości kontroli wykładni i zastosowania prawa materialnego przez działające w sprawie organy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono elementów wskazanych w tym przepisie, jak również gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Wbrew zatem stanowisku organu, brak jest podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nieuwzględnienie wskazanych zarzutów kasacyjnych nie zmienia oceny co do trafności skargi kasacyjnej w zakresie zarzutów naruszenia art. 165a o.p. Zdaniem NSA, trafnie organ podniósł, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni tego przepisu, a konsekwencją tego było jego wadliwe zastosowanie.
Wobec stwierdzenia, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania w rozpoznawanej sprawie obejmuje: uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (75% stawki minimalnej, tj. 180 zł).