Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2178/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/wa 772/17, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie Centrum Projektów Europejskich z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:

I

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego przez [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej jako: spółka lub skarżąca) w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, Oś priorytetowa IV: "Innowacje społeczne i współpraca ponadnarodowa", Działanie 4.3 "Współpraca ponadnarodowa" dokonana przez Centrum Projektów Europejskich (dalej jako: CPE lub organ). Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Skuteczne wspieranie przedsiębiorczości lokalnej", złożonego w konkursie nr POWR.04.03.00-IP.07-00-001/16 w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, Oś priorytetowa IV: "Innowacje społeczne i współpraca ponadnarodowa", Działanie 4.3 "Współpraca ponadnarodowa".

Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej Centrum Projektów Europejskich poinformowało pismem z [...] grudnia 2016 r., że wniosek został odrzucony, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania. Do pisma załączono karty oceny merytorycznej, z których wynika, że projekt nie jest zgodny z prawodawstwem krajowym w zakresie odnoszącym się do sposobu realizacji i zakresu projektu. Wyjaśniono, że w projekcie wystąpiły przesłanki dotyczące pomocy publicznej (pomocy de minimis), a spółka pomimo takiego obowiązku nie dołączyła do wniosku załącznika o pomocy.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego protestu pismem z [...] kwietnia 2017 r. CPE poinformowało, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] grudnia 2016 r. i tym samym negatywnie rozstrzygnęło protest.

Dokonując oceny wniosku organ stanął na stanowisku, że w projekcie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2; dalej TFUE), pozwalające stwierdzić występowanie pomocy publicznej. Organ wyjaśnił, że środek krajowy jest uznawany za pomoc państwa, kiedy spełnia kumulatywnie poniższe kryteria określone tym przepisem: 1) musi mieć miejsce interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych;

1. 2) musi ona stanowić korzyść dla pewnych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów;
2. 3) stanowić korzyść selektywną, niedostępną dla innych podobnych przedsiębiorstw;
3. 4) musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem;
4. 5) musi być w stanie wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

W rozpoznawanej sprawie zostały spełnione zostały przesłanki nr 1 i 3, gdyż, strona stara się o środki publiczne w ramach POWER, a ewentualną pomoc otrzyma wybrany podmiot (przesłanka selektywności).

W odniesieniu do przesłanki nr 2 organ wyjaśnił, że strona działa na rynku usług szkoleniowych, badawczych, doradczych i konferencyjnych i oferuje swoje produkty m.in. na rzecz jednostek samorządu terytorialnego (dalej także: jst) na zasadach komercyjnych. Będzie jednocześnie oferowała dostęp do platformy bezpłatnie. Według organu z wskazanego modelu biznesowego nie będą mogli zastosować konkurenci spółki działający na tym samym rynku. Jeśli konkurencja spółki będzie na podobnej zasadzie promować - obok usług komercyjnych - dostęp do bezpłatnej platformy IT, to nie będzie posiadać tak samo pogłębionej wiedzy na temat jej funkcjonowania, względnie możliwości dalszej adaptacji do konkretnej jst, którą spółka może zdobyć w trakcie realizacji projektu. Powyższe stanowi korzyść w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.

CPE uznało również za spełnioną przesłankę nr 4 i wskazało, że strona uczestniczy w działaniach zadania nr 2, a to powoduje spełnienie przesłanki poprawy pozycji konkurencyjnej wobec jst dokonujących wdrożenia oraz innych podmiotów konkurencyjnych względem spółki, które z założenia nie będą miały w szczególności dostępu do działań w ramach zadania nr 2.

W ocenie organu także przesłanka nr 5 została spełniona, ponieważ uczestnikiem oferowanego przez wnioskodawcę rozwiązania będzie on sam. Ponadto, rozwiązania te nie będą udostępnione wszystkim zainteresowanym podmiotom, gdyż – jak wskazano we wniosku - w ramach zadania nr 3 przewiduje się wdrożenie platformy przez stronę do działania i wdrożenie całości rozwiązania przez jst w Polsce (łącznie 2 podmioty wdrażające, choć na innych poziomach wdrażania).

Organ podkreślił również, że wnioskodawca nie wykazał pomocy publicznej, zatem nie mógł być wezwany do uzupełniania braku w postaci załącznika dotyczącego pomocy de minimis. Sytuacja uzupełnienia wniosku o brakujące załączniki byłaby możliwa, gdyby wnioskodawca zawarł we wniosku o dofinansowanie informację o wystąpieniu pomocy publicznej, ale nie załączył wymaganego dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2017 r. oddalił skargę uznając, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji - kontrolując legalność oceny projektu dokonanej przez CPE, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z [...] kwietnia 2017 r. -stwierdził, że odpowiadają one prawu.

Kwestią sporną w rozpoznawanej była przede wszystkim ocena, czy występuje pomoc publiczna.

Sąd I instancji wskazał, że projekt skarżącej nie spełnił kryterium horyzontalnego nr 2 "Zgodność z prawodawstwem krajowym w zakresie odnoszącym się do sposoby realizacji i zakresu projektu", ponieważ organ zasadnie wyjaśnił, że w projekcie skarżącej występuje pomoc publiczna, o której mowa w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Dlatego też skarżąca zobowiązana była wyliczyć jej wartość, wpisać w odpowiednich miejscach we wniosku o dofinansowanie oraz załączyć załączniki odnoszące się do pomocy de minimis, o których mowa w Regulaminie konkursu.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z pkt 3.6 "Pomoc publiczna" Regulaminu konkursu w ramach konkursu nie przewiduje się występowania pomocy publicznej. Jeżeli w projektach wystąpi pomoc publiczna, będzie udzielana w ramach zasady de minimis, zgodnie z zapisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie udzielania pomocy de minimis oraz pomocy publicznej w ramach programów operacyjnych finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 poz. 1073). Dodatkowo wyjaśniono, że w przypadku występowania pomocy de minimis, projektodawca ma obowiązek załączyć do wniosku o dofinansowanie właściwe załączniki odnoszące się do pomocy de minimis wskazane w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie udzielania pomocy de minimis oraz pomocy publicznej w ramach programów operacyjnych finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 poz. 1073), zgodnie z wzorami dostępnymi na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (www.uokik.gov.pl).

Przechodząc do zasadniczego sporu należy zauważyć, że zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Słusznie zwrócono uwagę, że z powyższego przepisu wynika, że aby mówić o pomocy publicznej to winno zaistnieć łącznie pięć przesłanek, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE.

Słusznie zatem CPE w odpowiedzi na protest dokonało analizy sprawy pod kątem zaistnienia powyższych przesłanek i wyjaśniło, że strona w szczególności spełnia przesłankę pierwszą, gdyż ubiega się o dofinansowanie realizacji projektu ze środków europejskich (środki Europejskiego Funduszu Społecznego).

Ewentualna pomoc będzie także sprzyjała skarżącej, która - jak sama wskazuje we wniosku o dofinansowanie - prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług szkoleniowych, badawczych, doradczych i konferencyjnych. Słusznie zauważy organ, że skarżąca posiada ofertę skierowaną do jednostek samorządu terytorialnego. Oferta ta zawiera zarówno produkty, które są oferowane na zasadach komercyjnych, jak również produkty bezpłatne – patrz przedmiotowy projekt. Zatem prawidłowo wywiedziono, że takiego modelu biznesowego nie będą mogli zastosować konkurenci strony działający na tym samym rynku.

Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z § 23 wzoru umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązuje się do zawarcia z Instytucją Pośredniczącą odrębnej umowy przeniesienia autorskich praw majątkowych, łącznie z prawem do udzielenia zezwoleń na wykonywanie zależnego prawa autorskiego, do utworów wytworzonych w ramach Projektu, z jednoczesnym udzieleniem licencji na rzecz beneficjenta na korzystanie z ww. utworów. Umowa, o której mowa w zdaniu pierwszym, jest zawierana na pisemny wniosek Instytucji Pośredniczącej w terminie określonym w tym wniosku w ramach dofinansowania, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1. Również w regulaminie konkursu wskazano, że beneficjent ma obowiązek zapewnić prawo do korzystania z wypracowanych produktów (prawa własności intelektualnej).

Tym samym trzeba zwrócić uwagę, że po zrealizowaniu projektu, to strona automatycznie będzie posiadała licencję na korzystanie z autorskich praw majątkowych. Takiej licencji automatycznie nie będą posiadały inne podmioty działające na rynku. Będą mogły one co najwyżej zwrócić się do Instytucji Pośredniczącej o jej udzielenie. Co więcej do czasu zawarcia takiej umowy, to strona będzie posiadała całość praw wynikających z tego projektu.

Skarżąca też - na co zwrócił uwagę organ - będzie posiadała pogłębioną wiedzę na temat funkcjonowania platformy IT, względnie możliwości dalszej adaptacji do konkretnej jst, którą skarżąca zdobędzie w trakcie realizacji projektu. Powyższe stanowi korzyść w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej. Różnica w wiedzy w zakresie wdrażania platformy przesądza o zaistnieniu korzyści. Nie zmienia tego również w żaden sposób fakt, że skarżąca ma obowiązek, np. sporządzenia i opublikowania podręcznika zawierającego: instrukcję korzystania z wypracowanego rozwiązania, katalog dobrych praktyk, rekomendacje, opis procesów i procedur dla JST, gdyż podręcznik ten wraz z platformą IT stanowi całość wypracowanego rozwiązania. Konkurencja skarżącej do tych dwóch elementów (platforma IT i podręcznik) nie będzie miała żadnych praw chyba, że uzyska wymaganą licencję.

Słusznie także zauważył organ, że strona w odniesieniu do warunku otrzymania selektywnej korzyści, także wypełnia tę przesłankę, gdyż pomoc w ramach projektu otrzymują wybrane podmioty, tj. podmioty wdrażające.

Analizując czwartą przesłankę odnoszącą się do zakłócenia lub groźby zakłócenia konkurencji prawidłowo powołano się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i wskazano, że środek przyznany przez państwo zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji, jeżeli może on powodować poprawę pozycji konkurencyjnej beneficjenta w porównaniu z pozycją innych przedsiębiorstw, z którymi beneficjent konkuruje. Zatem skoro skarżąca będzie przygotowywała rozwiązanie we współpracy z partnerem ponadnarodowym, to powyższe spowoduje spełnienie przesłanki poprawy pozycji konkurencyjnej wobec innych podmiotów konkurencyjnych względem strony, które z założenia nie będą miały w szczególności dostępu do działań w ramach zadania nr 2.

W odniesieniu do piątej przesłanki Sąd I instancji stwierdził, że organ słusznie wyjaśnił, że spełnienie tej przesłanki nie musi polegać na ustaleniu, że pomoc ta ma faktyczny wpływ na wymianę handlową. Wystarczająca jest potencjalność wpływu na wymianę handlową. Trzeba bowiem wskazać, że tylko skarżąca będzie miała najpierw całość praw do wypracowanego rozwiązania, a następnie otrzyma automatycznie licencję. Takich praw nie będą miały podmioty konkurujące zarówno ze stroną, tj. zarówno podmioty krajowe jak i unijne, gdyż wszyscy oni będą mogli co najwyżej ubiegać się o licencję. Co więcej mimo opublikowania określonych dokumentów (podręcznik) nie będą mieli takiej wiedzy jaką zdobyła strona w toku realizacji Projektu.

II

Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, wniosła o wydanie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716, dalej: p.p.s.a.) orzeczenia uchylającego w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji stwierdzenie, że ocena Projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z pkt 5.3.6.2.1 i pkt 3.6. Regulaminu konkursu nr POWR.04.03.00-IP.07-00-001/16 oraz treścią Opisu Działania 4.3. przedstawionego w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 z 22.10.2015 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przypadku Projektu skarżącej zachodzą wszystkie określone w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanki wskazujące na występowanie pomocy publicznej, podczas gdy w przedmiotowym Projekcie nie mamy do czynienia z występowaniem pomocy publicznej, jak również poprzez uznanie, że Projekt przewiduje działania w postaci szkoleń, na które może zostać przeznaczona pomoc publiczna w ramach działania 4.3. zgodnie z SzOOP PO WER, gdy tymczasem w Projekcie nie przewidziano tego rodzaju działań, a zatem Projekt spełnia kryterium horyzontalne nr 1 "Zgodność z prawodawstwem krajowym w zakresie odnoszącym się do sposobu realizacji i zakresu Projektu";
2. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
3. a) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a i art. art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutów naruszenia art. 37 ust. 1 i 2, art. 58 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej wskazujących na niezapewnienie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny Projektu i analizy protestu oraz dokonanie oceny w sposób nie dający się zweryfikować w oparciu o warunki wynikające z Regulaminu konkursu, jak również rozpoznanie sprawy w sposób ograniczający się do polemiki z argumentacją podniesioną w skardze i podtrzymaniu stanowiska prezentowanego przez organ, podczas gdy Sąd zobowiązany jest do rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, po wnikliwym zbadaniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, które w niniejszej sprawie uzasadniały stwierdzenie, iż ocena Projektu została dokonana z naruszeniem prawa;
4. b) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 2 i art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 i art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i oddalenie skargi w sytuacji, gdy ocena Projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, które miało istotny wpływ na wynik oceny i przejawiało się uchybieniem art. 37 ust. 1 i 2, art. 58 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej, a prawidłowe orzeczenie Sądu powinno zostać oparte na art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. a ustawy wdrożeniowej.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego wskazane w pkt 2 lit. b) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 2 i art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 i art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i oddalenie skargi w sytuacji, gdy ocena Projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zakres takiej kontroli obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała.

Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na rozstrzygnięcie Centrum projektów Europejskich w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie.

Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu prawnego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

Całkowicie nieusprawiedliwione są zarzuty wskazane w pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a i art. art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutów naruszenia art. 37 ust. 1 i 2, art. 58 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej wskazujących na niezapewnienie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny Projektu i analizy protestu oraz dokonanie oceny w sposób nie dający się zweryfikować w oparciu o warunki wynikające z Regulaminu konkursu, jak również rozpoznanie sprawy w sposób ograniczający się do polemiki z argumentacją podniesioną w skardze i podtrzymaniu stanowiska prezentowanego przez organ, podczas gdy Sąd zobowiązany jest do rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, po wnikliwym zbadaniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, które w niniejszej sprawie uzasadniały stwierdzenie, iż ocena Projektu została dokonana z naruszeniem prawa.

Ustosunkowując się do tak postawionych zarzutów należy stwierdzić, że na gruncie ustawy wdrożeniowej granice sprawy administracyjnej, a przede wszystkim granice kontroli sądowej w przypadku nieuwzględnienia protestu są określone treścią art. 61 ust. 5 w związku z ust. 1 tej ustawy. Skarga kasacyjna nie wskazuje tej podstawy prawnej, a tylko odnosi się do treści art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej oraz art. 37 ust. 2 i art. 58 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 tej ustawy. Sąd II instancji zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, zatem jej skuteczność jest uzależniona od poprawnego zbudowania zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia. Analiza treści uzasadnienia rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła w tym uzasadnieniu, na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego ujmowane w wymiarze procesowym i nie wskazała, czy ewentualne uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że przepisy art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz art. 58 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej to tzw. przepisy wynikowe i nie mogą być one samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, które należało wskazać, czego nie uczynił autor skargi kasacyjnej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., należy zauważyć, iż zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Podnieść należy, że zarzut taki może być uzasadniony wówczas, gdyby sąd wyszedł poza granice danej sprawy, albo gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Analiza akt sprawy w zestawieniu z treścią zaskarżonego wyroku jasno wskazuje, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za chybiony, zwłaszcza że nie wskazano też na czym naruszenie jego polegało.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie. Bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Treść uzasadnienia umożliwia realizację kontroli instancyjnej dokonywaną przez Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Ponadto, rozważania podjęte w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej mają kontekst materialnoprawny, a skoro tak, to nie mogą być one skutecznie podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z tego więc powodu tak sformułowane zarzuty kasacyjne musiały być uznane za chybione.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, sformułowanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z pkt 5.3.6.2.1 i pkt 3.6. Regulaminu konkursu oraz treścią Opisu Działania 4.3. przedstawionego w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 z 22.10.2015 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przypadku Projektu skarżącej zachodzą wszystkie określone w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanki wskazujące na występowanie pomocy publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, jak i organu, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze spełnieniem łącznie pięciu przesłanek z art. 107 ust. 1 TFUE, a w konsekwencji nie ulega wątpliwości, że należało stwierdzić występowanie pomocy publicznej. W tym miejscu nie jest potrzebne ponowne powtarzanie bardzo szeroko przedstawionej argumentacji zarówno przez Sąd I instancji, jak i organ wykazującej spełnienie przesłanek występowania pomocy publicznej. Zatem, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował art. 107 ust. 1 TFUE. Co istotne autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że Sąd I instancji niewłaściwie zastosował ten przepis nie wiążąc tego przepisu z odpowiednimi postanowieniami zawartymi we wniosku o dofinansowanie.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że CPE słusznie wskazało, że kluczowy jest fakt, że w chwili posiadania gotowego rozwiązania od hiszpańskiego partnera, skarżąca wdraża je u siebie, na warunkach korzystniejszych od warunków, na jakich będą mogły wdrożyć to rozwiązanie inne zainteresowane podmioty i będzie to stanowiło dla niej pomoc publiczną. To skarżącej będą przysługiwały udzielone na podstawie umowy autorskie prawa majątkowe do utworów stworzonych w ramach Projektu. Jak bowiem stanowi § 23 wzorca umowy o dofinansowanie: "Beneficjent zobowiązuje się do zawarcia z Instytucją Pośredniczącą odrębnej umowy przeniesienia autorskich praw majątkowych, łącznie z wyłącznym prawem do udzielania zezwoleń na wykonywanie zależnego prawa autorskiego, do utworów wytworzonych w ramach Projektu, z jednoczesnym udzieleniem licencji na rzecz Beneficjenta na korzystanie z ww. utworów".

Tylko skarżąca jako wnioskodawca będzie posiadała w swojej ofercie platformę skierowaną do jednostek samorządu terytorialnego, dotyczącą przedsiębiorczości. Inne firmy na rynku, których klientem są jst nie będą miały takiego narzędzia w swojej ofercie, gdyż muszą starać się o uzyskanie licencji. Mimo, że skarżąca deklaruje wkład własny (3%), to nie ma on wpływu na fakt, że w sprawie występuje pomoc publiczna, którą należało wyliczyć i wpisać we wskazane we wniosku miejsca oraz dołączyć załącznik odnoszący się do pomocy, czego skarżąca nie uczyniła.

Wsparcie bowiem w projekcie udzielone skarżącej odbywa się więc na warunkach korzystniejszych od warunków rynkowych. W związku z tym należy podkreślić, że wystąpi korzyść ekonomiczna, ponieważ pracownicy skarżącej uzyskają bezpłatny dostęp do wiedzy związanej z funkcjonowaniem platformy internetowej, zdobytej w trakcie przygotowywania i wdrożenia platformy do użytkowania. Taka wiedza pośrednio przyniesie korzyści ekonomiczne wnioskodawcy, ponieważ w ramach projektu pracownicy za darmo podniosą swoje kompetencje, zamiast np. uczestniczyć w płatnych szkoleniach tym zakresie.

Tym samym w sprawie występuje pomoc publiczna, którą skarżąca powinna po pierwsze obliczyć i wpisać w odpowiednich miejscach wniosku, a po wtóre winna złożyć załącznik odnoszący się do pomocy de minimis wskazany w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktur i Rozwoju w sprawie udzielenia pomocy de minimis oraz pomocy publicznej w ramach programów operacyjnych finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego na lata 2014-2020.

Ponadto, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, skutkiem w przedmiotowym projekcie będzie większa wiedza, która opiera się na efektach zadania nr 2 w projekcie pt. "Przygotowanie rozwiązania we współpracy z partnerem ponadnarodowym (transfer i adaptacja oraz wymiana informacji i doświadczeń). Skarżąca bowiem w ramach zadanie nr 2 wskazała we wniosku, że jej partner będzie podnosił poziom wiedzy jej pracowników, tak aby mogli oni właściwie zastosować wypracowane rozwiązanie w procesie adaptacji. Dodatkowo na str. 12 wniosku skarżąca sama wskazała na określoną formę szkoleń, która ma polegać na ciągłej wymianie cyt. "informacji pomiędzy Partnerami (środki: regularne zdalne sesje internetowe min. raz na dwa tygodnie, oraz spotkania robocze). Spotkania zostaną podsumowane notatkami, precyzującymi zakres i przedmiot spotkania, jak również jego wkład w rozwój projektu".

Powyższe oczywiście wpisuje się w pojęcie transferu nowych rozwiązań i ich zaadoptowania oraz wdrożenia, a więc rodzaju działania ponadnarodowego, które może zostać sfinansowane w ramach tego konkursu i w ramach którego skarżąca złożyła wniosek. Trzeba wyjaśnić, że hiszpański partner spółki dysponuje produktem (gotowym rozwiązaniem) i będzie dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem ze skarżąca, a więc ewidentnie będzie skarżącą szkolił. Co więcej skarżąca otrzyma również pełnię informacji o funkcjonującym u Partnera gotowym rozwiązaniu, gdyż zbierze dokumentację dotyczącą funkcjonujących u partnera rozwiązań i opracowanie kompleksowego raportu zbiorczego w tym zakresie. Na powyższe skarżąca otrzyma również określoną kwotę dofinansowania, która posłuży opracowaniu, w tym na przetłumaczeniu części wykonanych, lub udostępnionych przez partnera, raportu zbiorczego w zakresie metodologii funkcjonującego rozwiązania u partnera.

Ten dokument (raport zbiorczy w zakresie metodologii funkcjonującego rozwiązania partnera - zadanie 2 pkt 9 szczegółowego budżetu projektu) w przeciwieństwie do podręcznika (zadanie 3 pkt 13 szczegółowego budżetu projektu), nie będzie publikowany, gdyż skarżąca tego w żadnym miejscu wniosku nie zadeklarowała. W konsekwencji więc nie ulega wątpliwości, że skarżąca będzie znajdowała się w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podmiotów.

Jak słusznie zauważył zarówno Sąd I instancji, jak i organ, że skarżąca w odniesieniu do warunku otrzymania selektywnej korzyści, także wypełnia tę przesłankę - wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - gdyż pomoc w ramach projektu otrzymują jedynie wybrane podmioty, tj. podmioty wdrażające.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.