Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 13 listopada 2019 r. odrzucił skargę W. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2016 roku, sygn. akt III SA/Łd 1249/15 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Sąd I instancji wskazał, że powołany wyrok, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, poprzedzony był orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wydanym w przedmiotowej sprawie, z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 943/14, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] września 2014 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia [...] sierpnia 2014 r., cofające skarżącemu uprawnienia diagnosty. Podstawą tego wyroku było stwierdzenie, iż nie przeprowadzono prawidłowo postępowania dowodowego, w tym nie zebrano całego materiału dowodowego. Wskazano w tym zakresie przede wszystkim na okoliczności, związane z przeprowadzonym badaniem samochodu, w ramach których skarżący podnosił, że nie przeprowadzał badania technicznego pojazdu, nie był zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów [...], w dniu 6 czerwca 2014 r. prowadził zajęcia programowe w dziale spawalni W. Sz.
ZSZ Nr [...], na prośbę właściciela pojazdu wykorzystując wyposażenie stacji sprawdził stan pojazdu, podkreślił, że nie był zatrudniony w SKP [...], badania techniczne pojazdów wykonywał bez wynagrodzenia za pracę, z wyjątkiem jednorazowego zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia w okresie od dnia 22 lutego 2010 do dnia 25 lutego 2010 r. Z pisma Dyrektora ZSZ Nr [...] w S. M.J. z dnia 3 lutego 2015 r. wynikało natomiast, że Stacja Diagnostyczna była częścią warsztatów szkolnych ZSZ Nr [...] w S. wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. W wykazie uprawnionych diagnostów wymieniono W. S..
Mając powyższe na uwadze, w świetle zarzutów i wniosków skargi o wznowienie postępowania, Sąd I instancji stwierdził, że okoliczność, którą skarżący wykazywał jako okoliczność nieznaną mu i mającą znaczenie dla sprawy, była znana skarżącemu gdyż wynikała ona z motywów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. III SA/Łd 943/14. Sąd I instancji podkreślił, że już wówczas skarżący podnosił, że nie był zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów jako diagnosta, a jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu. Od samego początku, co wynika wprost z uzasadnienia powołanego wyroku, wiadome było, że Stacja Diagnostyczna była częścią warsztatów szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych Nr [...] w S. wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, a w wykazie diagnostów wymieniony był skarżący. W ocenie Sądu, nawet jeżeli wcześniej skarżący nie zdawał sobie sprawy z tej okoliczności to dowiedział się o niej z doręczonego mu uzasadnienia wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. III SA/Łd 943/14.
Sąd I instancji stwierdził również, że przedmiotowa skarga wniesiona została z uchybieniem 3-miesięcznego terminu, wobec czego wykluczone było badanie jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie okoliczności, na które powoływał się skarżący, tj. że W. Sz. w S. działały jako podstawowa stacja kontroli pojazdów, świadectwo pracy skarżącego były znane skarżącemu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
W podstawie prawnej orzeczenia Sąd I instancji podał art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W. S., skargą kasacyjną zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
- I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy o ruchu drogowym na skutek bezzasadnego uznania, że skarżący był zatrudniony na stanowisku diagnosty podczas gdy w rzeczywistości był on zatrudniony na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół Zawodowych nr [...] im. chor J. Paczkowskiego w S.;
- II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 273 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający w ocenie Sądu I instancji spełnienia przesłanki do wznowienia postępowania w zakresie objętym dyspozycją z art. 273 § 2 p.p.s.a. wskutek błędnego uznania, że nie została ona oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia przewidzianych w p.p.s.a. oraz poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że przedstawione przez skarżącego nowe fakty i dowody nie miały wpływu na wynik sprawy;
- - art. 277 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi o wznowienie wskutek błędnego uznania, że nie została ona oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia przewidzianych w p.p.s.a., mimo, że skarga została wniesiona z zachowaniem 3 miesięcznego terminu przewidzianego w tymże artykule.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie postanowienia Sądu I instancji i wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1249/15. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z ich uzasadnieniem nie podważają zasadności postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę strony o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1249/15.
Stosownie do art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przypadkach przewidzianych w Dziale VI ustawy procesowej sądów administracyjnych.
Jedną z podstaw domagania się wznowienia postępowania jest przypadek opisany w art. 273 § 2 p.p.s.a., na której to podstawie swoje żądnie oparł skarżący kasacyjnie, a który to przepis stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, na kanwie tego przepisu, ukształtowało się, tak w judykaturze jak i literaturze przedmiotu stanowisko, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Pomieszczone w omawianej regulacji sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. K. Wojciechowska w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red.
T.Woś, program LEX). W przepisie tym chodzi zatem o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych. Nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią postawy do wznowienia postępowania (por. wyroki NSA: z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1775/11, z 1 lutego 2018 r. II FSK 1918/17, z 18 grudnia 2015 r. II FSK 1721/15).
Zauważyć należy, że przywołany pogląd, co do zasady został podzielony przez autora skargi kasacyjnej. Kwestią sporną jest natomiast ocena dowodów – dokumentów i wynikających z nich okoliczności - na podstawie, których strona domaga się wznowienia postępowania zakończonego przywołanym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r.
Owymi nowo wykrytymi dowodami, w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., stanowiącymi okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na treść powołanego orzeczenia z dnia 16 marca 2016 r., były, stosownie do treści skargi o wznowienie postępowania i załączonych do niej dokumentów: pismo Urzędu Miasta Skierniewice z dnia 15 maja 2019 r.; pismo Dyrektora ZSZ nr [...] w S. z dnia 5 września 2014 r.; zezwolenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r.; świadectwo pracy skarżącego; akt mianowania oraz pismo Dyrektora ZSZ nr [...] w S. skierowane do skarżącego stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia 21 lutego 2018 r.
Na podstawie wymienionych dokumentów, skarżący wywiódł, iż dopiero w dniu 15 maja 2019 r. pozyskał wiedzę jak i dokumenty, które nie stanowiły materiału dowodowego w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnymi i następczo sądowym, o tym, że w W. Sz. ZSZ nr [...] w S. możliwe było wykonywanie badań technicznych w ramach podstawowej stacji kontroli pojazdów i w ramach zezwolenia [...] udzielonego tej placówce skarżący był ujęty jako diagnosta (wyznaczony został do wykonywania badań technicznych pojazdów) mimo podnoszonej okoliczności niezatrudnienia go na stanowisku uprawnionego diagnosty.
Analiza wymienionych dokumentów w aspekcie motywów skargi o wznowienie postępowania jak i skargi kasacyjnej wskazuje na prawidłowość oceny pierwszego z wymienionych środków zaskarżenia, jakiej dokonał Sąd I instancji w trybie art. 281 p.p.s.a. Zasadnie bowiem stwierdził, że wymienione w skardze o wznowienie postepowania okoliczność były znane stronie jeszcze przed wydaniem wyroku, którego skarga dotyczy, sama zaś skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a.
Trafnie Sąd I instancji wskazał na uzasadnienie orzeczenia z dnia 5 lutego 2015 r. o sygnaturze akt III SA/Łd 943/14, którym uchylono rozstrzygnięcia organów administracji z uwagi na rażące uchybienia w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, przede wszystkim niezagwarantowania skarżącemu czynnego udziału w przeprowadzonych dowodach z przesłuchań świadków na okoliczność zdarzenia – przeprowadzonej w dniu 6 czerwca 2014 r. kontroli pojazdu.
Z treści motywów powołanego wyroku, jego części opisującej przebieg sprawy i stan faktyczny, który stanowił postawę wyrokowania, wynikało bowiem, że:
- - "Podał (skarżący – przypis NSA), że nie był zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów [...]. W dniu 6 czerwca 2014 r. prowadził zajęcia programowe w dziale spawalni W. Sz. ZSZ Nr [...].";
- - "Do skargi skarżący załączył m.in. notatkę ze zdarzenia na SKP [...] z dnia 6 czerwca 2014 r. własnoręcznie podpisaną oraz świadectwo pracy wystawione w dniu 31 sierpnia 2014 r.";
- - "Podkreślił, że nie był zatrudniony w SKP, badania techniczne pojazdów wykonywał bez wynagrodzenia za pracę, z wyjątkiem jednorazowego zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia w okresie od dnia 22 lutego 2010 do dnia 25 lutego 2010 r.";
- - "W piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. Dyrektor ZSZ Nr [...] w S. – M. J. - wyjaśniła, że Stacja Diagnostyczna jest częścią warsztatów szkolnych ZSZ Nr [...] w S. wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. W wykazie uprawnionych diagnostów wymieniono p. W. S..".
Z powyższego wynika, jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, że podniesione jako podstawa żądania wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r., okoliczności były znane zarówno organowi jak i Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi w związku z postępowaniem, skutkiem którego było orzeczenie tego Sądu z 5 lutego 2015 r., jak również samemu skarżącemu, który wiedzę o tychże okolicznościach miał jeszcze przed datą 15 maja 2019 r., lub którą mógł co najmniej uzyskać z lektury pierwszego z wydanych w sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczących cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty.
Słusznie wobec powyższego Sąd I instancji, objętym skargą kasacyjną postanowieniem, stwierdził brak podstaw dopuszczających do wznowienia postępowania.
Trafne, choć bez znaczenia w przedmiotowej sprawie wobec stwierdzenia braku ustawowych podstaw do wznowienia postępowania, było stwierdzenie przez Sąd I instancji niedochowania trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Skoro bowiem, strona już w połowie 2015 r. miała lub mogła uzyskać bez przeszkód wiedzę i dowody na podnoszone w skardze o wznowienie postępowania okoliczności, to brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że termin, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg od dnia 15 maja 2019 r., a więc od daty uzyskania przez stronę odpowiedzi z Urzędu Miasta Skierniewice, Wydziału Dróg i Komunikacji wraz z dokumentami wymienionymi w tym piśmie.
Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie z uwagi na jej oczywisty charakter odnoszący się do oceny prawidłowości ustalenia istnienia bądź nieistnienia podstaw warunkujących dopuszczalność wznowienia postępowania, którego konsekwencją był brak podstaw do merytorycznego badania zarzutów zarówno skargi o wznowienie postępowania jak i skargi kasacyjnej w zakresie podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 i 3 w zw. z zw. z art. 276 i art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.