Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 lutego 2017 r., III SA/Kr 138/16 oddalił skargę J. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, a następnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nałożona kara pieniężna wynosi 48.000 zł. Skarżący osiąga dochód z prowadzenia małej gastronomii – 13.186,94 zł rocznie. Skarżącemu grozi zajęcie nieruchomości, egzekucja z niewielkiego majątku, w tym z przedmiotów służących do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i zwolnienie pracowników. Załączył PIT 40A za 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie.
Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne poprzez zwrot uiszczonej kwoty. Z tego powodu samo uiszczenie kwoty tytułem nałożonej kary jest odwracalne i nie powoduje sytuacji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako przesłanka zastosowania uregulowanej tam instytucji prawnej. Wskazanie na konieczność zapłaty kary pieniężnej samo w sobie nie powoduje także powstania znacznej szkody.
W pewnych sytuacjach sama zapłata określonej kwoty może być zdarzeniem tego rodzaju, które spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, zapłata sumy pieniężnej, choć sama jest odwracalna, może powodować trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę innego rodzaju. Niezbędne jest jednak wskazanie przez wnioskodawcę na czym dokładnie ziszczenie się tych przesłanek w przypadku zapłaty kary pieniężnej ma polegać. Nie może on upatrywać ich w samej konieczności zapłaty kary (która jest odwracalna), lecz logiczne jest, że należałoby tę zapłatę powiązać z okolicznościami, które stanowić będą trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę w przypadku realizacji tej zapłaty. Jak wskazano wyżej, wykonanie decyzji może zostać wstrzymane, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy wykonaniem decyzji a zaistnieniem wskazanych konsekwencji.
Jako przesłankę wstrzymania wykonania decyzji skarżący wskazuje, że nałożona kara pieniężna w wysokości 48.000 zł znacznie przewyższa jego roczny dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, który wynosi 13.186,94 zł i w sytuacji zapłaty orzeczonej sumy będzie musiał zamknąć prowadzoną działalność gospodarczą, co będzie wiązało się ze zwolnieniem pracowników.
Wobec takiej argumentacji wskazać trzeba, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą co do zasady strony postępowania, nie zaś osób trzecich, w tym wypadku pracowników, a więc argument ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim jednak zauważyć trzeba, że nie może zostać uwzględniony argument dotyczący znacznej wysokości kary wobec dochodu skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i groźba jej zamknięcia. Skarżący twierdzi, że jego roczny dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w postaci małej gastronomii wynosi 13.186,94 zł, co ma obrazować załączony do wniosku PIT 40A (w poz. 38). Tymczasem ten rodzaj zeznania podatkowego jest wystawiany przez organ rentowy i przedstawia informacje o należnościach uzyskanych z tytułu przyznanej renty. Jeżeli osoba prowadzi dodatkowo, obok otrzymywania renty, działalność gospodarczą, to PIT 40A należy traktować jak PIT 11 (informację służącą rozliczeniu podatku) i samodzielnie dokonać rozliczenia podatku, a więc złożyć zeznanie podatkowe na odpowiednim formularzu.
Skarżący nie przedłożył jednak swojego zeznania podatkowego, a jedynie PIT 40A, będący informacją o pobranej rencie, służącą do złożenia właściwego, rocznego zeznania podatkowego. Sąd nie ma zatem podstaw do tego, aby ocenić, czy w przypadku skarżącego uiszczenie wskazanej przez organy sumy będzie stanowiło znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki – skarżący nie przedstawił bowiem wszystkich informacji na temat swojej sytuacji materialnej, przede wszystkim nie podał wysokości dochodu uzyskiwanego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Jest to tym bardziej istotne, że zgodnie z twierdzeniem skarżącego zatrudnia on pracowników, a zatem działalność ta, jak należy uznać na podstawie całokształtu twierdzeń strony, generuje przychody w wysokości pozwalającej na zapłatę wynagrodzenia pracownikom oraz zysk po stronie skarżącego. Dla oceny wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji niezbędne byłoby w tej sytuacji wskazanie jakimi w rzeczywistości środkami dysponuje skarżący i porównanie wysokości tych środków z wysokością nałożonej kary pieniężnej.
Zawarte we wniosku informacje i załączone dokumenty nie przedstawiają wszystkich okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek; wskazane są one jedynie szczątkowo, fragmentarycznie. W sytuacji, w której strona nie prezentuje swojej całej sytuacji materialnej sąd nie może stwierdzić, czy wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe w świetle przepisów prawa czy też nie. Trzeba pamiętać, że zastosowanie omawianej instytucji prawnej nie ma za zadanie ochrony majątków podmiotów o nią wnoszących. Wobec tego sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.