Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2218/13

Uzasadnienie

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III S.A./Łd 401/13, wydanym w sprawie ze skargi M. K.na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 stycznia 2013 r. nr. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 12 grudnia 2012 r. nr. oraz zasądzono od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz M. K.kwotę 1.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r. nr. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał M. K., dalej "skarżąca", płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym jednolitą płatność obszarową oraz płatność uzupełniającą do powierzchni zgłoszonej w treści jej wniosku.

Ostateczną decyzją Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 18 lipca 2011 r. stwierdzono nieważność wspomnianej decyzji z dnia 15 grudnia 2009 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w związku z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

W myśl art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności.

Rozpoznając ponownie sprawę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. ustalił, iż w odniesieniu do działek nr 39/2, nr 40/1 i nr 216/1 skarżąca zawyżyła powierzchnię kwalifikującą się do płatności, a to w następstwie uwzględnienia we wniosku o płatności również powierzchni, które na dzień 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Ustaleń tych organ dokonał w oparciu o ortofotomapy wykonane w dniu 30 lipca 2004 r.

Ostateczną decyzją Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 stycznia 2013 r. nr., wydaną w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 12 grudnia 2012 r. nr., przyznającą skarżącej jednolitą płatność obszarową i uzupełniającą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości.

Jako podstawę prawną dla pomniejszenia wysokości płatności organ wskazał m.in. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.). W myśl tego przepisu, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1) na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Podstawę prawną decyzji stanowiły również przepisy art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003. W myśl tego przepisu, do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji, oparte na ortofotomapach wykonanych w dniu 30 lipca 2004 r., zgodnie z którymi powierzchnia spornych działek ewidencyjnych nr 39/2, 40/1 i 216/1, kwalifikująca się do płatności, wynosi odpowiednio: 1,65 ha, 1,12 ha i 5,78 ha. Pozostała część gruntów na omawianych działkach była gęsto zadrzewiona i zakrzaczona, a zatem grunty te nie były wówczas rolniczo wykorzystywane, a tym samym nie kwalifikują się do płatności.

Ponadto, jak wskazał organ, odpowiadając na zarzut skarżącej, zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidziane rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009 nie mają zastosowania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW). Stąd powierzchnie, które nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., mogą być uwzględnione podczas ustalania należnej stronie płatności ONW.

Odnosząc się do wysokości należnej płatności (JPO) powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych wynosiła 81,97 ha, podczas gdy powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego, kwalifikująca się do objęcia płatnością, wyniosła 77,59 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 4,38 ha, co stanowi 5,65 % powierzchni stwierdzonej. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekroczyła 3 % powierzchni stwierdzonej, stąd powierzchnia stwierdzona została pomniejszona o dwukrotność zawyżenia, tj. 8,76 ha, co dało powierzchnię 68,83 ha, na którą została naliczona płatność JPO.

Przechodząc do Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO) 2009, powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych wynosiła 48,98 ha, podczas gdy powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego, kwalifikująca się do objęcia płatnością, wyniosła 44,77 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 4,21 ha, co stanowi 9,40 % powierzchni stwierdzonej. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekroczyła 3 % powierzchni stwierdzonej, stąd powierzchnia stwierdzona została pomniejszona o dwukrotność zawyżenia, tj. 8,42 ha, co dało powierzchnię 36,35 ha, na którą została naliczona płatność UPO.

W następstwie skargi wniesionej przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Ł., o czym była mowa na wstępie, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 1.400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska organu, jako nie znajdującego uzasadnienia w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, aby stan gruntów na dzień 30 czerwca 2003 r. stanowił przeszkodę dla ubiegania się o omawiane w sprawie płatności. W świetle tego przepisu warunkiem przyznania płatności jest m.in. utrzymywanie wszystkich gruntów w dobrej kulturze rolnej w roku ubiegania się o przyznanie płatności, a nie na dzień 30 czerwca 2003 r. Wskazał na utrwalone w tej mierze orzecznictwo (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1324/10, z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 199/10, z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 500/10, z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt II GSK 911/10, z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1016/10, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Ponadto, jak podniósł, na gruncie przepisu art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE. L nr 270 poz. 1), stanowiącego m.in. podstawę wydania zaskarżonej decyzji, którego odpowiednikiem jest przepis art. 124 ust. 1 i 2 obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano, że regulacje wynikające z treści tych przepisów odnoszą się do Państwa Członkowskiego, a nie do indywidualnego beneficjenta pomocy. Przepis te dotyczyły m.in. zasad przekazywania nowym Państwom Członkowskim funduszy do celów przyznawania płatności w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej, zasady stosowania systemu jednolitej płatności czy też roli Komisji w tym zakresie. Za takim rozumieniem cytowanego przepisu przemawia ust. 13 art. 143b rozporządzenia nr 1782/2003, który stanowi, że "nowe Państwa Członkowskie informują szczegółowo Komisję o środkach podjętych w celu wykonania niniejszego artykułu" (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 91/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Z powyższych względów nie znajduje uzasadnienia stanowisko organów, odmawiające przyznania spornych płatności z uwagi na fakt nieużytkowania rolniczo części wspomnianych działek na dzień 30 czerwca 2003 r., gdyż w dobrej kulturze rolnej mają być działki w roku, którego dotyczy wniosek, a nie na dzień 30 czerwca 2003 r. Dlatego, ponownie rozpoznając wniosek, organ powinien ustalić, czy wspomniane sporne grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w 2010 r., jak również ocenić, czy zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek jest prawidłowa.

W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.).

Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna jest oparta na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w przepisach art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Zarzuca naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 124 ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia nr 73/2009, art. 2 lit. n), art. 28 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule HI rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. L 316 z 2.12.2009, str. 1-26) i w rezultacie błędne przyjęcie, iż wymagania, jakie muszą spełniać grunty objęte wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych regulują ww. wskazane przepisy krajowe i unijne, z których jednoznacznie wynika, że grunty muszą być dobrej kulturze rolnej w roku, którego dotyczy wniosek, a nie na dzień 30 czerwca 2003 r., mimo iż przepis art. 7 ustawy z 2007 r. wyraźnie stanowi, iż rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, czyli gdy do grunty te były w dniu 30 czerwca 2003 r. były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej.

Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.

1. • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i lit. a, art. 141 § 4, art. 151 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1-3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2008 r. Nr 44, poz. 262) w stopniu który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez to, iż Sąd błędnie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, mimo iż nie było ku temu podstaw i nie rozważył całości materiału zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności błędnie przyjął, iż organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2009 r., mimo iż uzasadnienie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji wskazuje, iż organ prawidłowo dokonał ustaleń stanu faktycznego w tym również co do dobrej kultury rolnej w 2010 r., a nadto Sąd nie wskazał jakie czynności winien dokonać organ po uchyleniu decyzji, a przede wszystkim Sąd w sposób błędny nie zastosował art. 3 ust. 1-3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który wyłącza stosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego na naruszenie których Sąd wskazał, uchylając decyzję, a wobec tego organ nie mógł naruszyć, rozpoznając sprawę, która stanowiła przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonym wyrokiem, art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, a wobec tego nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a skarga winna zostać oddalona, co łącznie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. • art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem dyrektyw sporządzenia uzasadnienia wskazanych w tym przepisie i niewyjaśnienia na czym w ocenie Sądu polegało naruszenie przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz dokonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania jakie w związku z tym rzekomym naruszeniem przepisów czynności winien dokonać organ ponownie rozpoznając sprawę;
3. • art. 205 § 2 w zw. z art. 200 i art. 216 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie oraz poprzez błędne zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 tego rozporządzenia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego jak dla spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 ppkt a), w sytuacji gdy w niniejszej sprawie, z uwagi na charakter sprawy, wysokość należności pieniężnej nie wynika i nie została określona ani ustalona w decyzji organu drugiej instancji, ani z poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolnośrodowiskowej, a zatem jest to decyzja odmawiająca przyznania określonego świadczenia z uwagi na niespełnienie przesłanek warunkujących przyznanie płatności, a nie decyzja odmawiająca przyznania świadczenia w określonej wysokości, co powoduje, że koszty zastępstwa procesowego nie powinny zostać ustalone jak dla należności pieniężnych, a jeśli w ogóle powinny być zasądzone to w wysokości jak dla pozostałych spraw zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 ppkt c) wspomnianego rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, nie jest trafny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810).

Ponadto, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zawarł wskazania dla organu co do dalszego postępowania w sprawie. O czym była już mowa, według wskazań zawartych w zaskarżonym wyroku, organ powinien ustalić, czy wspomniane sporne grunty, a więc te, które zdaniem organu na dzień 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w 2010 r., a więc w okresie objętym wnioskiem o przyznanie omawianych płatności. To zalecenie było podyktowane treścią przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w myśl którego przesłanką dla ubiegania się o omawiane płatności jest m.in., aby wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Do tego aspektu sprawy organy nie przywiązywały należnej uwagi, również, przynajmniej bliżej, nie analizowały też powierzchni omawianych części wspomnianych działek dla potrzeb zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Koncentrowały się bowiem na wykazaniu, że wspomniane części spornych działek nie były rolniczo wykorzystywane na dzień 30 czerwca 2003 r., a wiec nie mogły być objęte wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zasadności zarzutów skargi kasacyjnej w części dotyczącej kosztów postępowania. Zaskarżona decyzja, co wynika w szczególności z jej uzasadnienia, miała konkretny wymiar finansowy, gdyż pozbawiała stronę skarżącą ściśle określonych kwot płatności rolnych w stosunku do objętych wnioskiem o ich przyznanie. Ten wzgląd przemawiał za trafnością zastosowania przez Sąd pierwszej, dla potrzeb wyliczenia wynagrodzenia radcy prawnego, stawek minimalnych dotyczących wartości przedmiotu sprawy, stosownie do przepisu § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, pozostają w ścisłym związku z podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego, wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, wskazane przepisy art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, określające m.in. wymogi formalne wniosku o przyznanie omawianych płatności, nie stanowią wymogu objęcia wnioskiem o płatności rolne wyłącznie gruntów rolniczo wykorzystywanych według stanu na dzień 30 czerwca 2003 r. Twierdząc, że w art. 7 omawianej ustawy zawarty jest wspomniany zapis, skarga kasacyjna na tę okoliczność nie wskazała konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu mieszczącego się w ramach tego artykułu.

Natomiast, co należy podkreślić, o czym była zresztą mowa, wymagane jest utrzymywanie przez rolnika zgodnie z normami wszystkich gruntów rolnych przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy.

Nie stanowi podstawy dla uwzględnienia skargi kasacyjnej powołany w niej przepis art. 124 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do poglądu utrwalonego w orzecznictwie, jeszcze na gruncie art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, którego odpowiednikiem są przepisy art. 124 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, że adresatem tych przepisów nie jest rolnik, będący beneficjentem pomocy, lecz Państwo członkowskie (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1324/10). Dlatego w świetle jednoznacznego w swej treści przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, akcentującego powinność przestrzegania przez rolnika wymogów rolniczego wykorzystania gruntów rolnych przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie można przyjąć, aby treść przepisów art. 124 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 dodatkowo nakładała na beneficjenta również wymóg rolniczego wykorzystania działki według stanu na dzień 30 czerwca 2003 r.

Również nie uzasadniają uwzględnienia skargi kasacyjnej wskazane w niej przepisy art. 2 lit. n), art. 28 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. Nie tylko w powołanych wyżej przepisach, ale również w całej treści tego rozporządzenia, brak jest jakiejkolwiek zapisu, który uzależniałby prawo ubiegania się rolnika o omawiane płatności od spełnienia warunku utrzymywania w dobrej kulturze rolnej gruntu według stanu na dzień 30 czerwca 2003 r.

W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, dotycząca punktu 1 zaskarżonego wyroku, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Natomiast trafna jest skarga kasacyjna w części dotyczącej zasądzonych od organu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2 zaskarżonego wyroku). Skoro w sprawie Sąd pierwszej instancji pobrał od strony skarżącej wpis stały od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do przepisu § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały, a nie wpis stosunkowy, powinien być podstawą dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego. Z tych względów w tej części należało uwzględnić skargę kasacyjną.