Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia [...] maja 2015 r. oddalił skargę B. W. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za lata 2004-2006.
B. W. złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie oraz na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ zdaniem skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto skarżący podał, że w chwili obecnej nie jest w stanie dokonać zwrotu dofinansowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny i wyrządzenia znacznej szkody. W grudniu 2013 r. nad miejscem zamieszkania skarżącego przeszła potężna burza w wyniku czego na jego dom i maszyny rolnicze spadły drzewa poważnie je uszkadzając. W chwili obecnej nie posiada środków finansowych gdyż wszystkie aktywa musiał "włożyć" w naprawę sprzętu i w zakup środków ochrony roślin. W chwili obecnej ma zaciągnięte kredyty na kwotę 180 000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek B. W. nie zasługuje na uwzględnienie.
W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Skarżący w złożonym wniosku w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności odnoszących się do ewentualnych negatywnych konsekwencji, które mogą nastąpić jeśli zaskarżona decyzja wobec niego zostanie wykonana. Wskazać również należy, że skarżący nie wykazał również jakichkolwiek okoliczności potwierdzających zaistnienie trudnej sytuacji finansowej na ewentualnie podjętych działań w wskutek decyzji zaskarżonej.
Podkreślić wobec tego należy, że żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów nie może doprowadzić do uwzględniania wniosku. W uzasadnieniu wniosku nie zostało przez skarżącego wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący starając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien chociażby uprawdopodobnić wystąpienie negatywnych konsekwencji, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony.
W niniejszej sprawie decyzją nakazano skarżącemu zwrot nienależenie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych uwarunkowaniach. W rozpoznawanym wniosku wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, aby zaskarżona decyzja mogła doprowadzić np. do negatywnych dla niego konsekwencji, ani też nie wykazał realnych wymiernych skutków takiej decyzji mogących doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący we wniosku a raczej uzasadnieniu wywiedzionej skargi kasacyjnej cały czas koncentruje się na wykazaniu stanu faktycznego tj. władztwa na gruntach będących przedmiotem dofinansowania co w związku z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być powodem samym w sobie do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Jak zostało wskazane powyżej skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, winien precyzyjnie wykazać skutki braku wstrzymania decyzji, tak aby Sąd rozpoznając wniosek skarżącego miał możliwość realnej oceny wniosku i konsekwencji dla skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.