Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1090/07 odrzucił skargę Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji ustalił, że reprezentujący skarżącego, radca prawny wniósł skargę na decyzję SKO w S. oraz dołączył do skargi bankowy dowód wpłaty kwoty 200 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi.
W związku z uiszczeniem wpisu w tej wysokości Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wskazując, że zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzeniem RM w sprawie wpisu, skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 500 zł, który radca prawny zobowiązany był uiścić w pełnej wysokości bez wezwania.
Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania poprzez:
- 1. błędne zastosowanie przepisu art. 49 § 1 oraz art. 58 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w przypadku uiszczenia wpisu w niepełnej wysokości strona nie jest wzywana do uzupełnienia występującego braku, a tym samym okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi;
- 2. naruszenie art. 32 oraz art. 45 Konstytucji RP, czyli naruszenie zasady równego traktowania stron wobec prawa, z uwagi na występujące rozbieżne stanowiska sądów w tożsamych do przedmiotowej sprawy postępowaniach, a tym samym zniwelowania prawa strony do sądu;
- 3. naruszenie zasady w myśl, której strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z niejasnego, nieprecyzyjnego konstruowania zapisów ustawowych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż przepis art. 58 p.p.s.a. wskazuje na przesłanki konieczne do odrzucenia przez sąd skargi w związku z czym na podstawie wykładni tego przepisu, zdaniem skarżącego, nie można odrzucić skargi na tej podstawie, na jakiej oparł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. Ponadto wskazał, że przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. nie wskazuje, czy pismo z brakiem formalnym, które zostało złożone w sprawie, odnosi się do strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, czy też do strony działającej w sprawie samodzielnie, dlatego też należy domniemywać, że przepis ten ma zastosowanie do strony działającej samodzielnie, jak i reprezentowanej przez profesjonalistę, w związku z tym pełnomocnik powinien zostać wezwany do uzupełniania braku formalnego jakim, zdaniem skarżącego, było uiszczenie wpisu w niższej wysokości.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił również niejasne i nieprecyzyjne skonstruowanie przepisów rozporządzenia RM w sprawie wpisu i na potwierdzenie tej tezy załączył trzy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2007 r. wzywające do uzupełniania wpisu sądowego, jednocześnie podnosząc, że rozbieżna praktyka sądowa w tym zakresie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, czyli art. 32 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Wyrażona w tym przepisie zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką powinien on podjąć w celu stwierdzenia wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Będąc związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych – poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wadami zaskarżonego orzeczenia.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem art. 49 § 1 oraz art. 58 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów należy uznać za chybiony, ponieważ Sąd I instancji w ogóle nie zastosował tych przepisów w podstawie wydanego postanowienia. Należy podkreślić, że nieuiszczenie wpisu nie stanowi braku formalnego skargi w rozumieniu art. 57 p.p.s.a., dlatego do usunięcia tego braku nie ma zastosowania przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji także przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nakazujący odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również usprawiedliwiony zarzut niejasności i nieprecyzyjności przepisów rozporządzenia RM w sprawie wpisu. Przede wszystkim należy wskazać, że § 5 ust. 2 rozporządzenia RM w sprawie wpisu, stanowiący do 16 marca 2006 r. podstawę wzywania adwokatów i radców prawnych do uiszczania wpisów stałych, utracił moc obowiązującą na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r., sygn. SK 11/05 (Dz. U. nr 45, poz. 322) w związku z czym zostały wyjaśnione wątpliwości dotyczące wzywania adwokatów i radców prawnych w zakresie uiszczania wpisów stałych.
Odnosząc się do załączonych przez stronę skarżącą zarządzeń Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2007 r. należy wskazać, że zostały one wydane jeszcze przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a więc w innym stanie prawnym, dlatego też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 32 i 45 Konstytucji RP, a tym samym naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa jest nietrafny, gdyż Sąd I instancji stosował obowiązujące przepisy prawne bez ich naruszenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.