Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 366/13, oddalił skargę Ł. Ł. na decyzję G. I. T.D. z dnia [...] r., nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
decyzją z dnia [...] r. nr [...] Ł. W. I. T. D. nałożył na Ł. Ł. karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut, brak okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.
Ponadto, orzeczono o umorzeniu postępowania w związku z naruszeniem w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny z dnia [...] r. kierowcy T. B. oraz umorzono postępowanie w związku z naruszeniem w postaci nieprawidłowego operowania przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień.
Rozpatrując odwołanie od powyżej decyzji, G. I. T. D. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do 1 godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę. Wskazał, iż fakt skracania dziennych okresów odpoczynku przez kierowców jest bezsporny, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w postaci danych cyfrowych. Uznał też, iż kierowca T. M. skrócił wymagany 45 godzinny czas odpoczynku o 5 godzin i 6 minut, tym samym wysokość kary pieniężnej z tytułu powyższego naruszenia powinna wynosić [...] zł. Jednak mając na uwadze art. 139 k.p.a., organ przyjął kwotę [...] zł. Uznając jednocześnie za nieprawidłowe ustalenia organu I instancji w tym zakresie.
Wskazał, iż organ I instancji niezasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych za nieudokumentowanie aktywności kierowcy D. P. za 2 dni. Jednakże podczas analizy zebranego w sprawie materiału organ uznał, iż strona nie okazała wykresówki, danych cyfrowych lub innego dokumentu potwierdzającego aktywność kierowcy T.M. w dniu [...]. oraz potwierdzającego aktywność kierowcy T. B. w dniu [...] r. Powyższe uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Organ ustalił również, na podstawie danych pobranych podczas kontroli, iż kierowca D. P. przekroczył dopuszczalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 21 minut, T. M. o 1 godzinę i minutę, zaś T. B. o 35 minut. Wobec czego zasadne było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Dalej, wskazał, iż T. M. przekroczył 10 - godzinny okres prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 9 minut. Ponadto wskazał, iż organ I instancji nieprawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną za przekroczenie przez T. B. okresu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 58 minut, albowiem powyższe naruszenie sankcjonowane jest od przekroczenia o minimum 1 godzinę. Ustalił również, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym [...] r. T. M. przekroczył 90 - godzinny całkowity okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 5 godzin i 19 minut, co uzasadniało karę pieniężną w wysokości [...] złotych z tytułu naruszenia Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (j.t. Dz.U. 2012, poz. 1265 ze zm.; dalej: u.t.d.).
Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d. stanowiące o wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie ani wymienione w art. 9b u.t.d. Organ wskazał również, że w sprawie nie okazano wydruku z tachografu cyfrowego sporządzonego w sposób określony w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Rozpatrując skargę na powyższą decyzję Sąd I instancji, mając na uwadze stan faktyczny ustalony w sprawie oraz powołane i zastosowane przez organ przepisy, uznał w całości stanowisko organu, że zachodziły przesłanki do obciążenia stronę skarżącą karą administracyjną, albowiem nie wykazała ona skutecznie istnienia podstaw wskazanych w art. 92c oraz 92b u.t.d. W ocenie Sądu I instancji skarżący, jako przedsiębiorąca i profesjonalny podmiot, powinien przewidzieć, że w niniejszej sprawie może dojść do określonych naruszeń przepisów u.t.d. Jakiekolwiek zaniechania przedsiębiorcy w zakresie posiadania wykresówek kierowców, prawidłowego wykazania przez kierowców powodów odstępstw od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, obciążają tego przedsiębiorcę, powodując określone ujemne konsekwencje prawne w postaci kary administracyjnej.
Skargę kasacyjną na orzeczenie Sąd I instancji złożył Ł. Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., albo uchylenie wyroku Sądu oraz decyzji obu instancji. Jak również o zasądzenie kosztów procesu wg norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 4 lit. h), art. 4 lit. g), art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. EU l Nr 102 z dnia 11 kwietnia 2006; dalej: rozporządzenie (WE) nr 561/2006) polegającą na błędnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego – tj. wadliwego określenia skutków prawnych wynikających z wyżej przytoczonych przepisów dla ustalonego stanu faktycznego. Zamiast przyjąć, iż w świetle powyższych przepisów kierowca prawidłowo skorzystał z możliwości 3 skróconych odpoczynków dziennych, z pominięciem wcześniejszych odpoczynków dziennych, to przyjęto, że w świetle powyższych przepisów kierowca nie ma takiej możliwości, gdyż wbrew hipotezie z nich wynikającej "dodano mu" wcześniejsze 2 odpoczynki, które wykorzystał przed odpoczynkiem tygodniowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 4 lit. h) i g) oraz art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co oznacza, że podstawą rozpoznania skargi kasacyjnej mógł być jedynie stan faktyczny, jaki został przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Zakwestionowanie ustaleń faktycznych jest możliwe jedynie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
W stanie sprawy wnoszący skargę kasacyjną, stosownie do art. 174 pkt 1 i art. 176 p.p.s.a., powinien był więc wskazać, na czym polegał błąd w rozumowaniu Sądu I instancji oraz jak powinny być wyłożone powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa, a nie dokonywać, w sposób odmienny od organu, własnej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zdaniem organu, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, strona nie okazała dokumentu (wykresówek/wydruków/karty dziennej), uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, w sposób opisany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W konsekwencji organ przyjął, że doszło do naruszenia przepisów w zakresie czasu pracy kierowców oraz przerw na odpoczynek. Innego zdania jest autor skargi kasacyjnej. Według niego, tylko jeden (z trzech wymienionych przez organ) skróconych odpoczynków dziennych T. M. (tj. z dnia [...] r.) został wykorzystany po odpoczynku tygodniowym, a dwa pozostałe (tj. z dnia [...] r.) były wykorzystane w poprzednim okresie pomiędzy dwoma odpoczynkami tygodniowymi, co ma potwierdzać zaświadczenie o braku prowadzenia pojazdu oraz karta kierowcy.
W ocenie NSA między stronami postępowania istnieje spór, choć dotyczy on nie tyle wykładni prawa, co raczej charakteru zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sporu tego, skoro dotyczy on ustaleń faktycznych, nie da się jednak usunąć w drodze wykładni prawa materialnego, tak jak przyjął skarżący. Tym samym wyjaśnienie powstałych wątpliwości, pomijając to, że twierdzenia strony cechuje zbytnia ogólnikowość, wykracza poza zakres rozpoznawanego zarzutu.
Zatem, chcąc zarzucić naruszenie powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów (art. 4 lit. h) i g) oraz art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006), na mocy których została wprowadzona legalna definicja: "dziennego okresu odpoczynku" oraz "tygodniowego okresu odpoczynku" oraz zasada, "że kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku", wnoszący skargę kasacyjną musiałby wykazać w odniesieniu do ustalonego, a nie kreowanego przez siebie stanu faktycznego sprawy, że Sąd I instancji błędnie rozumiał te przepisy, czego w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło. Poza tym konfrontacja dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych z okolicznościami objętymi hipotezą powołanych norm prawnych nie daje podstaw do takich twierdzeń, a co za tym idzie, że zaskarżony wyrok narusza prawo.
Reasumując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.