Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2248/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2570/13, po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r.; 2/ stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz; 3/ zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu 14 listopada 2012 r. w C. na drodze krajowej nr [...], ul. [...], na której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t przeprowadzono kontrolę pojazdu członowego składającego się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki TSR o nr rej. [...]. Pojazdem kierował T. M. (będący w dwuosobowej załodze z M. M.), który w imieniu A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A., wykonywał przewóz drogowy równiarki z P. do N. Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym. Na miejscu ważenia pojazdów, za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych: 27142412 i 27142413, posiadających ważne świadectwa legalizacji, przeprowadzono kontrolę nacisków osi i masy całkowitej, która wykazała również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,750 t. (rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 43,759 t). Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...], który kierowca podpisał bez uwag i żądania powtórnego ważenia.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd bez wymaganego zezwolenia po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii V, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,750 t. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 140aa ust. 1-3, art. 140ab ust. 1-2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260; powoływanej dalej jako: u.d.p., rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą się poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. Nr 138, poz. 1061), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.

Dz. U. z 2016 r. poz. 23; powoływanej dalej jako: k.p.a.). W uzasadnieniu organ wskazał, że droga krajowa nr 5, na której zatrzymano do kontroli przedmiotowy pojazd należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk dla pojedynczej osi napędowej wynosi 11,5 t, a dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 40,0 t. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,750 t. Zdaniem GITD, kontrolowany zespół pojazdów ze względu na rzeczywistą masę jest pojazdem nienormatywnym, mieszczącym się w zakresie dopuszczalnych parametrów wagowo-wymiarowych dróg publicznych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii V. Wykonując przejazd, zezwolenia takiego skarżący nie posiadał.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania jako przedmiotowego. Wskazał, że wagi LP 600 nie powinny być wykorzystywane do wyznaczenia masy całkowitej pojazdów.

Decyzją z dnia 16 lipca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszoinstancyjnego i stwierdził, że miejsce ważenia pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 7 grudnia 2011 r. W chwili kontroli wagi posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej, wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w S. oraz Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności odpowiednio do 30 października 2013 r. oraz do 31 stycznia 2014 r. Dokumenty te okazano kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został ponadto poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono raz, zaś kierowca nie wnosił o ponowne ważenie.

W ocenie organu odwoławczego, wskazane przez skarżącego opinie innych organów dotyczących zastosowania wag LP 600 nie wiążą w żaden sposób, tym bardziej że nie zostały poparte analizą prawną mającą związek ze stanem faktycznym rozpatrywanej sprawy. Za bezzasadną organ uznał argumentację odwołania w zakresie, w jakim wagi te nie mogą służyć do ustalenia masy całkowitej pojazdu. Podkreślił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych dopuszcza w tym zakresie wagi o klasie dokładności od I do III, w tym także wagi LP 600. Normy odnośnie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy szeroko odniósł się również do treści art. 140aa ust. 4 p.r.d., dającego możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie i podniósł, że skarżący w toku całego postępowania nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na dochowanie należytej staranności realizacji czynności związanych z przejazdem oraz na brak wpływu na powstałe naruszenia.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zarzucił naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 107 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz użycie podczas kontroli wag LP 600, które są przeznaczone wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi. Zdaniem skarżącego, nie można sumować wyników ważenia poszczególnych osi celem ustalenia masy całkowitej pojazdu. Powołał się na raport Najwyższej Izby Kontroli oraz skierowane go Głównego Inspektora Transportu Drogowego pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentacje zawartą w skarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje administracyjne obu instancji.

Sąd I instancji za zasadne uznał zarzuty naruszenia, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie ustaleń wyników ważenia pojazdu i podzielił stanowisko skarżącego odnoszące się do zastosowania niewłaściwych wag pomiarowych użytych do ważenia kontrolowanych pojazdów, czyli wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600. Sąd wskazał, że do nałożenia kary upoważnia uzyskanie wyników ważenia pojazdu niebudzących wątpliwości. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu, przekłada się na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości co do prawidłowości ich przeprowadzenia. Stanowią one bowiem zasadniczy dowód, będący podstawą odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Sąd I instancji wskazał, że zasady użytkowania urządzeń określają bezpośrednio ich producenci (w tym przypadku instrukcja obsługi wagi LP 600), co następnie jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zawarte zarówno w świadectwach homologacji, certyfikatach zatwierdzenia typu urządzenia (WE nr PL 05004) oraz świadectwach legalizacji (dla wag LP 600). Z dokumentów tych wynika, że waga nieautomatyczna LP 600 służy do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag lub ich odpowiedniej konfiguracji w zależności od rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów).

Sąd podkreślił, że wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu LP 600 nie posiadają homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. Zdaniem WSA, brak możliwości dokonywania na podstawie tego typu wag pomiarów dmc (sumarycznych wyników nacisków kół i osi), potwierdza również treść instrukcji obsługi wag LP 600, w której na str. 3 i 9 producent (Intercomp) wskazał ich zastosowanie, i z których to informacji jednoznacznie wynika, że wagi te są przeznaczone tylko do statycznych pomiarów nacisku kół lub osi.

Sąd podniósł, że o niezgodnościach ze stanem faktycznym nieodpowiadającym rzeczywistości wskutek dokonywania sumarycznych pomiarów może świadczyć znana Sądowi z urzędu "Instrukcja postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych", wprowadzona zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r. Zgodnie z tym dokumentem polecono obniżenie wyników pomiarów dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP 600) o 200 kg i 2%, celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Na nieprawidłowości w ustaleniach kontrolnych Inspekcji zwróciła uwagę nie tylko Najwyższa Izba Kontroli w opublikowanej dnia 26 marca 2012 r. "Informacji o wynikach kontroli ochrony dróg przed niszczeniem przez przeciążone pojazdy", ale przede wszystkim Prezes Głównego Urzędu Miar.

W piśmie z dnia 26 września 2013 r. (znak M31-076 140.1-619/13), które także jest znane Sądowi z urzędu, organ ten stanął na stanowisku, że wynik ważenia pojazdu z wykorzystaniem wag LP 600, jako masa całkowita może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny, a ostateczne ustalenia w tym zakresie powinny zostać dokonane na podstawie innej odpowiedniej wagi nieautomatycznej klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max. WSA uznał, że stanowisko to w przedmiotowym zakresie jest wiążące dla innych organów.

Sąd zauważył, że wagi użytkowane przez organy inspekcji drogowej jako przyrządy pomiarowe, podlegające prawnej kontroli metrologicznej, mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Urządzenie jest weryfikowane pod kątem dopuszczenia do użytkowania na podstawie określonych danych technicznych producenta. W przypadku, gdy miałoby zostać dopuszczone do obrotu czy użytkowania w innym celu niż wynikający z danych uzyskanych od producenta, konieczna byłaby ponowna legalizacja w oparciu o nowe dane techniczne producenta.

W świetle powyższego, Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie niniejszej pomiar nacisku na osie pojazdu, dokonany w toku kontroli drogowej przy użyciu wag LP 600 posiadających aktualne świadectwa legalizacji, został dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń, określonym w świadectwie legalizacji oraz w instrukcji producenta wag. Zdaniem WSA, działanie takie jest nieprawidłowe i niezgodne z zasadami ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym, kiedy to istotnym elementem jest dokonanie pomiaru (ważenia pojazdu) w celu ustalenia faktycznej masy całkowitej pojazdu (zespołu pojazdów) i na tej podstawie stwierdzenia (bądź nie) przekroczenia dopuszczalnych norm. Skutkiem powyższego jest nałożenie kary finansowej stosownie do rodzaju i skali dokonanego naruszenia.

Sąd podkreślił, że odpowiedzialność przewoźnika za ten delikt administracyjny nie może opierać się na domniemaniu, iż producent użytych do pomiaru wag nie zabrania w instrukcji ich stosowania celem dokonania pomiarów sumarycznych nacisków poszczególnych osi pojazdu (zespołu pojazdów) dla wyliczenia jego rzeczywistej masy całkowitej i ustalenia na tej tylko podstawie przekroczenia dopuszczalnych norm. Ponadto, w ocenie WSA, dokonanie takiego wyliczenia jest tym bardziej wątpliwe, jeżeli w wyniku kontroli drogowej nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, a jedynie na podstawie tego typu pomiarów ustalono masę całkowitą pojazdu, stwierdzając naruszenie w tym zakresie.

Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że organ naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie ustalenia jej stanu faktycznego, bowiem dokonany pomiar został przez organ uznany za w pełni prawidłowy, a w konsekwencji jego wynik stanowił jedyną podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Sąd wskazał, że podniesiona okoliczność może mieć także wpływ na ocenę przesłanek wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie, wobec czego organ powinien wziąć ją pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd wskazał ponadto, że organ dokona reasumpcji wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych LP 600 i dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego będzie mógł zdecydować o ewentualnym nałożeniu kary pieniężnej.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Wyrok zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 2780 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy dopuściły się obrazy powyższych przepisów poprzez zastosowanie niewłaściwych wag pomiarowych do ważenia kontrolowanego pojazdu, tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600, zdaniem WSA służących tylko do pomiarów nacisku kół i osi pojedynczych pojazdu, a nie określenia jego masy całkowitej i nacisków osi wielokrotnych, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu LP 600 wyników pomiaru nie może budzić żadnych wątpliwości, a skarżący w żaden sposób nie wykazał, że były one błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, zaś organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz aktualne w dniu kontroli dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń także w zakresie masy całkowitej pojazdu, jak i nacisków osi wielokrotnych pojazdu;
2. 2. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym założeniu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy kontrolowanego pojazdu mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag typu LP 600, nieposiadających homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych i umotywowanie takiego poglądu stanowiskiem Prezesa Głównego Urzędu Miar oraz Instrukcją postępowania ITD wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podczas gdy instrukcje czy pisma resortowe, niewydane na podstawie delegacji ustawowej, nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć organów, natomiast rzeczona instrukcja (polecająca obniżenie wyniku pomiarów) wydana została celem zniwelowania możliwych do wystąpienia, aczkolwiek dopuszczalnych błędów pomiarowych urządzeń, co odbywa się wyłącznie na korzyść kontrolowanego i daje całkowitą pewność, że sprawa rozpatrywana jest z uwzględnieniem interesu strony, natomiast ewentualne, choć dopuszczalne błędy wskazań urządzeń pomiarowych zostają wyeliminowane;
3. 3. przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a) pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16, obecnie zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152), polegające na ich niewłaściwej interpretacji i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu LP 600 przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi pojazdu, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy użyciu przedmiotowych wag pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i j ego masy całkowitej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, iż Sąd I instancji błędnie wywiódł, że dokonywanie sumarycznych pomiarów może prowadzić do niezgodności ze stanem faktycznym. Zdaniem kasatora, całkowicie nieuprawnione jest kategoryczne założenie Sądu, iż zastosowane przez organ do ważenia kontrolowanego pojazdu nieautomatyczne wagi elektroniczne typu LP 600 nie mogą służyć do pomiarów masy całkowitej (DMC) i nacisków osi wielokrotnych. Wagi wykorzystane w sprawie niniejszej legitymowały się w dacie kontroli aktualnymi świadectwami legalizacji ponownej, które w żadnym razie takiego ograniczenia nie przewidywało. Organ wnoszący skargę kasacyjną stwierdził ponadto, że skarżący żądnymi dowodami nie wykazał ażeby rzeczywista masa całkowita oraz naciski osi pojazdu poddanego kontroli organów były inne niż wskazywały na to wyniki uzyskane podczas procesu ważenia przeprowadzonego przez kontrolujących.

Strona nie podważyła tym samym w wiarygodny sposób wyników ważenia, które z kolei nie pozostawiały wątpliwości, z przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu w postaci jego masy całkowitej było znaczące.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

W sprawie niniejszej problemem jest prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ, w wyniku którego ustalone zostało przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu przy jednoczesnym braku przekroczenia nacisków na osie. Do ważenia użyto wag nieautomatycznych elektronicznych typu LP 600 przeznaczonych, zgodnie z treścią świadectw legalizacji, do ważenia nacisku kół lub osi pojazdów. Sąd I instancji uznał, że w świetle materiału dowodowego oraz wiedzy posiadanej przez Sąd z urzędu, dokonane na podstawie wyników ważenia ustalenie masy całkowitej pojazdu, przy pomocy wag służących do pomiaru nacisków kół i nacisków na osie, mogą budzić wątpliwości.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oba zarzuty kasacyjne, dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania przy ocenie, że wyniki pomiarów mogą budzić wątpliwości, nie są usprawiedliwione. W sytuacji, kiedy Sąd I instancji, powołując się na treść świadectw legalizacji wag, instrukcję obsługi wag sporządzoną przez ich producenta, świadectwo homologacji typu oraz certyfikat zatwierdzenia typu, stwierdził, że użyte wagi LP 600 przeznaczone są do statycznych pomiarów nacisku kół i osi, zasadnie uznał, iż dokonywanie przy ich pomocy ustaleń masy całkowitej może budzić wątpliwości, co do rzetelności wyniku. Wątpliwości pogłębia "Informacja" Najwyższej Izby Kontroli z dnia 26 marca 2012 r., a także opinia Prezesa Głównego Urzędu Miar i Wag zawarta w piśmie z dnia 26 września 2013 r., z których to dokumentów znanych sądowi z urzędu wynika jednoznacznie, że pomiar masy całkowitej dokonany przy użyciu wag LP 600 jest jedynie pomiarem orientacyjnym.

W opisanym stanie rzeczy, jedynie konkretne i niepodważalne dowody potwierdzające dopuszczalność i precyzję pomiaru masy całkowitej pojazdów wieloosiowych przy użyciu dwóch wag LP 600 mogłyby rozwiać wskazane przez Sąd I instancji i w pełni uzasadnione wątpliwości. Dowodów takich skarżący kasacyjnie organ nie przedstawił, zaś zawarta w skardze kasacyjnej polemika ze stanowiskiem Sądu nie zawiera żadnej merytorycznej argumentacji. Rację ma skarżący organ, że instrukcje obsługi wag wydane przez producenta, czy też instrukcje postępowania przy ważeniu wydane przez GITD nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednak, że dokumenty te mogą i powinny być brane pod uwagę, jako środki dowodowe w procesie ustalania, czy uzyskany wynik ważenia jest rzetelny i nie budzi wątpliwości.

Zatem Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. uchylając decyzje z powodu naruszenia prawa procesowego i uznając, że organy dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przy ustaleniu masy całkowitej pojazdu przy użyciu wag LP 600, których użycie do tego celu budzi istotne wątpliwości. W tym stanie rzeczy oba zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa procesowego uznać należy za nieusprawiedliwione.

Nie jest także uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego. Powołane przez organ rozporządzenie Ministra Gospodarki i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. wydane na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. Nr 166, poz. 1360 ze zm.) dotyczy spełniania wymogów zgodności i sposobu ustalania zgodności wag nieautomatycznych z wymogami UE. Rozporządzenie to oczywiście nie dotyczy konkretnego typu wag, w tym wag LP 600, a jedynie kwestii ogólnych wymogów, jakie muszą spełniać wszystkie wagi nieautomatyczne. Problemem sprawy niniejszej nie jest jednak wadliwość wag, brak ich zgodności, ani brak legalizacji, ani nawet brak wymaganej dokładności ważenia kolejnych osi, a jedynie dokonywanie obliczenia (wyznaczenia) masy całkowitej pojazdów wieloosiowych na podstawie pomiarów nacisków na kolejne osie wykonanych przy użyciu dwóch wag typu LP 600. Wątpliwości co do precyzji wyznaczenia masy całkowitej w powyższy sposób nie stoją w sprzeczności ani z powołanym rozporządzeniem, ani z Dyrektywą 90/384/EWG (obecnie 2009/23/WE), ani z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r., bowiem jak wskazano nie dotyczą wadliwości wag, tylko ich użycia do celów, do których nie są przeznaczone.

Zatem Sąd I instancji wyrażając wątpliwości co do prawidłowości ustalenia masy całkowitej pojazdu wieloosiowego przy pomocy wag LP 600, przeznaczonych do mierzenia nacisku kół i pojedynczych osi, nie naruszył prawa materialnego przez błędną wykładnię, bowiem wykładni takiej nie dokonywał. Omawiany zarzut kasacyjny jest zatem nieusprawiedliwiony.

Na zakończenie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w pełni podziela pogląd wyrażony m.in. w wyroku z dnia 8 września 2015 r. (II GSK 1833/14), iż w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej za przeładowanie pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwości rzetelność ważenia, a jeśli wątpliwość w tej kwestii jest podnoszona, to rzeczą organu jest wykazać jej niezasadność przy pomocy dostępnych środków dowodowych.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, zatem działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.