Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1401/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. (dalej: skarżąca) na czynność Zarządu Województwa [..] z [...] października 2016 r. (nr [...]) polegającą na nieuwzględnieniu protestu skarżącej od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy:
Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "Mentor 2.0" w konkursie (nr [...]) w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2014-2020 (dalej: RPO WD).
Pismem z [..] sierpnia 2016 r. (nr [..]) [..] Wojewódzki Urząd Pracy (dalej: Instytucja Pośrednicząca, Instytucja Organizująca Konkurs, IOK) poinformował skarżącą, że wniosek o dofinansowanie spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie projektu skarżącej do dofinansowania.
Skarżąca wniosła protest w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Zarzuciła, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem kryteriów wyboru projektów, a mianowicie kryteriów merytorycznych D3, D4, D5, D7, D10, D11 i D12 oraz kryteriów premiujących nr 4 i nr 6.
Pismem z [...] października 2016 r. (nr [...]) Zarząd Województwa [...] (dalej: Instytucja Zarządzająca, organ) poinformował skarżącą o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu odniósł się do zarzutów przeprowadzenia oceny z naruszeniem kryteriów wskazanych w proteście, w szczególności do kryterium merytorycznego D5: "Czy we wniosku o dofinansowanie projektu przedstawiono wystarczający opis:
- - zadań realizowanych w ramach projektu, uzasadnienia potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionej diagnozy - wartości wskaźników, które zostaną osiągnięte w ramach zadań (jeśli dotyczy);
- - roli partnerów w realizacji poszczególnych zadań, jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa wraz z uzasadnieniem (jeśli dotyczy),
- - trwałości i wpływu rezultatów projektu (jeśli dotyczy)".
W tym zakresie Instytucja Zarządzająca wskazała, że skarżąca w opisie zadania nr 4 założyła, iż uczestnicy projektu wniosą wkład własny na poziomie 5% wartości inwestycji (1100 zł). Zdaniem organu, oceniający prawidłowo obniżyli punktację za to kryterium, ponieważ przyjęcie tego założenia jest sprzeczne z pkt. "Grupa docelowa" wniosku, gdzie skarżąca uzasadniała skierowanie pomocy z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) do takich grup uczestników projektu, które są w najtrudniejszej sytuacji na rynku pracy (osoby bezrobotne, osoby po 50. roku życia, kobiety, osoby niepełnosprawne, osoby długotrwale bezrobotne oraz osoby o niskich kwalifikacjach, a więc osoby o niskim statusie materialnym oraz bez zdolności kredytowej). Trudną sytuację finansową takich osób potwierdza również założenie w projekcie wsparcia w postaci zwrotu kosztów dojazdu na szkolenia, zwrotu kosztów opieki nad osobami zależnymi oraz wsparcie pomostowe, dla każdego uczestnika, który otrzyma dotację.
Instytucja Zarządzająca podkreśliła również, że planowanie we wniosku o dofinansowanie wnoszenia środków własnych przez uczestników projektu jest całkowicie nieuzasadnione w świetle pkt 4 ppkt 3d Regulaminu konkursu RPO WD 2014-2020 Oś Priorytetowa 8 Rynek pracy Działanie 8.3 Samozatrudnienie, przedsiębiorczość oraz tworzenie nowych miejsc pracy Konkurs [,,,,] (dalej: regulamin konkursu), zgodnie z którym "w celu zapewnienia większej trwałości udzielanego wsparcia, IOK może zobowiązać uczestnika projektu do zapewnienia części środków własnych na założenie przedsiębiorstwa przy wykorzystaniu wsparcia EFS, niemniej jednak w ramach konkursu nie przewiduje się w tym zakresie wnoszenia środków własnych przez uczestnika projektu".
Skarżąca złożyła do WSA skargę na czynność Instytucji Zarządzającej polegającą na nieuwzględnieniu protestu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.
WSA wskazał, że w świetle art. 57 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 z późn. zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa, u.w.) obowiązkiem Instytucji Zarządzającej było rozpatrzenie protestu przez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, to jest kryteriów wskazanych w proteście.
WSA za trafne uznał stanowisko organu, że ocena kryterium D5 została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, założenie skarżącej, że każdy uczestnik projektu musi wnieść wkład finansowy na poziomie 5% wartości inwestycji (1100 zł) - pozostaje w oczywistej sprzeczności z pkt 4 ppkt 2 lit. d) regulaminu konkursu oraz z grupą docelową, która mogłaby skorzystać z dofinansowania w ramach tego projektu. WSA wskazał, że do grupy tej kwalifikują się osoby o niskim statusie materialnym, bez możliwości kredytowej (m.in. osoby niepełnosprawne, osoby długotrwale bezrobotne, o niskich kwalifikacjach). Zdaniem WSA, założenie w postaci obowiązku wniesienia wkładu własnego w wysokości 1100 zł będzie zatem stanowić oczywistą barierę finansową, niejednokrotnie niemożliwą do przezwyciężenia, a także ograniczy krąg potencjalnych osób zainteresowanych wsparciem.
WSA za błędny uznał także sposób użycia, czy wręcz rozumienia przez skarżącą pojęcia "wkład własny". Zdaniem WSA, pojęcia tego nie można użyć do określenia części kwoty dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej pokrywanej przez uczestnika projektu. Zgodnie bowiem z regulaminem konkursu, "wkładem własnym są środki finansowe lub wkład niepieniężny zabezpieczone przez Wnioskodawcę, które zostaną przeznaczone na pokrycie wydatków kwalifikowalnych i nie zostaną Wnioskodawcy przekazane w formie dofinansowania. Wartość wkładu własnego stanowi zatem różnicę między kwotą wydatków kwalifikowalnych a kwotą dofinansowania przekazaną Wnioskodawcy, zgodnie ze stopą dofinansowania dla projektu, rozumianą jako procent dofinansowania wydatków kwalifikowanych (...) minimalny udział wkładu własnego Beneficjenta w ramach konkursu wynosi 5% wartości projektu pomniejszonej o wartość dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej".
Zdaniem WSA, konsekwencją przyjęcia, że założenie skarżącej o konieczności wniesienia wkładu własnego przez uczestników na poziomie 5% wartości inwestycji jest sprzeczne z pkt 4 ppkt 2 lit. d) regulaminu konkursu i jako takie jest nieuzasadnione, jest bezzasadność zarzutów naruszenia art. 57 ustawy wdrożeniowej w zakresie kryterium D10 i D11. Za nietrafne WSA uznał również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 57 ustawy wdrożeniowej w kontekście kryterium merytorycznego D7 oraz kryterium premiującego nr 4 i nr 6
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając ten wyrok w całości. Wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- I. naruszenie prawa materialnego:
- 1) art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdziałem I "Informacje ogólne" podrozdziałem 4 "Przedmiot konkursu" pkt 2 lit. d) regulaminu konkursu przez jego wadliwą wykładnię i uznanie, że założenie skarżącej (jako wnioskodawcy) dotyczące wniesienia wkładu własnego przez uczestników projektu w wysokości 5% wartości dotacji jest sprzeczne z rozdziałem I "Informacje ogólne" podrozdziałem 4 "Przedmiot konkursu" pkt 2 lit. d) regulaminu konkursu, gdy tymczasem stanowi on jedynie, że: "w celu zapewnienia większej trwałości udzielanego wsparcia IOK może zobowiązać uczestnika projektu do zapewnienia części środków własnych na założenie przedsiębiorstwa przy wykorzystaniu wsparcia z EFS, niemniej jednak w ramach niniejszego konkursu nie przewiduje się w tym zakresie wnoszenia środków własnych przez uczestnika projektu", co należy interpretować w ten sposób, że organ mógł ustanowić powszechny wymóg finansowej partycypacji uczestników w wkładzie własnym projektu, zaś jednocześnie brak ustanowienia tego wymogu przez organ nie uniemożliwia jednostkowego żądania przez konkretnego wnioskodawcę (tutaj: skarżącą) wkładu własnego od uczestników projektu - rozdział I "Informacje ogólne" podrozdział 4 "Przedmiot konkursu" pkt 2 lit. d) regulaminu konkursu nic bowiem nie mówi o takim zakazie, a jedynie stanowi o uprawnieniu organu, zaś nadto z rozdziału III "Podstawowe zasady udzielania finansowania" podrozdziału 2 "Wkład własny" pkt 3 regulaminu konkursu expressis verbis wynika, że "Wkład własny niekoniecznie musi być wnoszony przez Beneficjenta. Może być wniesiony także przez partnera, jak również uczestników projektu, o ile zostało to uwzględnione we wniosku o dofinansowanie", co przesądza, że WSA interpretuje rozdział I "Informacje ogólne" podrozdział 4 "Przedmiot konkursu" pkt 2 lit. d) regulaminu konkursu rozszerzająco, a taka jego wykładnia nie znajduje należytego uzasadnienia, w tym sprzeczna jest z rozdziałem III "Podstawowe zasady udzielania finansowania" podrozdziału 2 "Wkład własny" pkt 3 regulaminu konkursu;
- 2) art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdziałem III "Podstawowe zasady udzielania finansowania" podrozdziału 2 "Wkład własny" pkt 3 regulaminu konkursu przez jego zupełne pominięcie i uznanie, że "terminu ‘wkład własny’ nie można użyć do określenia części kwoty dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej pokrywanej przez uczestnika projektu" (s. 23 wyroku), gdy tymczasem z rozdziału III "Podstawowe zasady udzielania finansowania" podrozdziału 2 "Wkład własny" pkt 3 regulaminu konkursu expressis verbis wynika, że: "Wkład własny niekoniecznie musi być wnoszony przez Beneficjenta. Może być wniesiony także przez partnera, jak również uczestników projektu, o ile zostało to uwzględnione we wniosku o dofinansowanie";
- II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) art. 37 ust. 1, art. 57 oraz art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oraz część D "Karty oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego w ramach RPO WD 2014-2020" w kryterium nr 5 przez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne oddalenie skargi, a tym samym uznanie, że czynność organu z [...] października 2016 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu odpowiada prawu, gdy tymczasem, na co skarżąca szeroko zwracała uwagę w treści protestu, ocena projektu odbyła się z naruszeniem prawa, a protest został bezpodstawnie nieuwzględniony, czego błędnie nie stwierdził WSA;
- 2) art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) przez jego wadliwe zastosowanie, polegające na tym, że przepis ten wymaga, aby organ w treści uzasadnienia wyroku wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie, a wpierw zważył zarzuty podniesione w skardze, gdy tymczasem WSA zupełnie pominął w treści uzasadnienia część argumentacji, jaką w treści skargi podnosiła skarżąca.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca wyjaśniła, że kwestionuje wynik sądowej kontroli nieuwzględnienia przez organ protestu wyłącznie co do oceny projektu w kryterium nr 5, ponieważ uwzględnienie skargi i - w dalszej kolejności - pozytywne rozpoznanie protestu w zakresie tego kryterium pozwoli skarżącej uzyskać dofinansowanie.
Skarżąca podtrzymała stanowisko, że dopuszczalne było założenie dotyczące wniesienia wkładu własnego przez uczestników projektu w wysokości 5% wartości dotacji. Jej zdaniem wskazywany przez WSA fragment regulaminu konkursu nie zabrania wnioskodawcy pobierania opłat od uczestników projektu, ani wnoszenia wkładu własnego przez uczestników, a jedynie określa uprawnienie dla IOK i informuje, że IOK w ramach konkursu nie przewiduje skorzystania z tego uprawnienia (tj. nałożenia obowiązku wnoszenia wkładu własnego przez uczestników). Skarżąca podkreśliła, że regulamin konkursu przewiduje, iż wkład własny może być wnoszony także przez uczestników projektu, o ile zostało to uwzględnione we wniosku o dofinansowanie.
Skarżąca za błędne uznała stanowisko WSA, że założenie dotyczące wniesienia wkładu własnego przez uczestników projektu jest sprzeczne z grupą docelową projektu. Zarzuciła, że WSA oparł się w tym zakresie na argumentach organu, nie odnosząc się do stanowiska skarżącej wyrażonego w pismach procesowych, gdzie podnoszono m.in., że: 1) opis grupy docelowej nie zawiera kryterium dochodowego, a jedynie odniesienie się do szczególnej sytuacji danej osoby na rynku pracy oraz 2) celem wsparcia dotacyjnego nie jest pomoc socjalna dla osób w trudnej sytuacji, ale zwiększenie poziomu samozatrudnienia oraz zapewnienie trwałości powstających przedsiębiorstw.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarżąca kasacyjnie zakwestionowała wynik sądowej kontroli oceny projektu co do nieuwzględnienia przez organ protestu w zakresie kryterium merytorycznego nr 5.
Stosownie do art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013). Kryteria wyboru projektów ustalane są przez instytucję przeprowadzającą konkurs w regulaminie – art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej.
Rozpoznając skargę Sąd I instancji zobowiązany był, w myśl art. 61 ust. 8 pkt a ww. ustawy w pierwszej kolejności skontrolować, czy ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zobowiązany był więc skontrolować między innymi, czy nieuwzględnienie protestu w zakresie przyznania przez jednego z ekspertów za kryterium nr 5 liczby punktów mniejszej niż maksymalna nie naruszało prawa.
Należy zaznaczyć, że na podstawie art. 6 ust. 2 u.w. podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji. Kontrola zgodności z prawem obejmowała więc również kontrolę zgodności z takimi aktami.
NSA podkreśla, że Instytucja Organizująca Konkurs (na podstawie oceny dokonanej przez ekspertów) nie stwierdziła, że zgłoszony przez skarżącą projekt nie spełnił kryterium nr 5, nie przyznano jednak maksymalnej, możliwej do uzyskania za to kryterium liczby punktów. Było to efektem przyznania przez pierwszego z oceniających obniżonej liczby punktów.
Zgodnie z Regulaminem konkursu za kryterium nr 5 można było przyznać od 0 do 14 punktów. Przyznanie przez jednego z oceniających 5 punktów było pod względem formalnym zgodne z Regulaminem, co nie budziło wątpliwości.
Jak wynika z karty oceny wniosku przez pierwszego oceniającego przyczyną obniżenia punktacji była negatywna ocena wprowadzenia przez wnioskodawcę założenia, że uczestnicy programu wniosą "własny wkład finansowy" na poziomie 5% wartości inwestycji.
Oceniający stwierdził, że "Kwestia formalna dotycząca wnoszenia przez uczestników wkładu własnego zostanie podniesiona przy ocenie budżetu projektu. W tym miejscu należy jednak zakwestionować to założenie z punktu widzenia przedstawionej diagnozy sytuacji, potrzeb, barier i oczekiwań uczestników oraz opisu grupy docelowej." Zakres dokonanej oceny nie budził wątpliwości, ponieważ zarzuty podniesione w proteście w zakresie kryterium nr 5 nie dotyczyły formalnej możliwości ustalenia warunku wnoszenia wkładu własnego przez uczestników projektu.
Zacytowanie powyższego stwierdzenia oceniającego jest istotne ze względu na treść podniesionych zarzutów kasacyjnych, które w znacznej mierze koncentrują się na kwestii, wynikających z regulaminu konkursu, dopuszczalności bądź zakazu żądania wniesienia wkładu własnego przez uczestników projektu.
Natomiast z zacytowanego stwierdzenia, jak i dalszego uzasadnienia oceny dokonanej przez pierwszego oceniającego wynika, że wniesienie wkładu własnego na poziomie 5% wartości inwestycji nie może być – w ramach kryterium nr 5 – zaakceptowane nie ze względu na formalną niedopuszczalność żądania wkładu własnego, ale ze względu na inną przyczynę, czyli dobraną grupę docelową, gdyż zagraża to powodzeniu projektu obniżając możliwość utrzymania działalności. Oceniający podkreślił, że uzasadniając potrzebę realizacji projektu wskazano na szereg uwarunkowań takich jak "degradacja oraz sprzyjająca tworzeniu się ubóstwa i wykluczenia społecznego sytuacja pozostających bez zatrudnienia kobiet, osób niepełnosprawnych, osób po 50 roku życia".
Instytucja Zarządzająca oddalając protest stwierdziła, że oceniający w uzasadnieniu punktacji prawidłowo odniósł się do związku między barierami uczestnictwa w projekcie, a zaplanowanymi działaniami, a przyjęcie założenia, że uczestnik projektu musi wnieść wkład własny w wysokości 5% wartości inwestycji jest sprzeczne z zapisami punktu "Grupa docelowa", gdzie wnioskodawca uzasadniał skierowanie pomocy z Europejskiego Funduszu Społecznego do takich grup uczestników projektu, które są w najtrudniejszej sytuacji na rynku pracy i w trudnej sytuacji finansowej. Stwierdziła również, że w ramach kryterium oceniający zobowiązany był ocenić między innymi uzasadnienie potrzeby zadań w kontekście przedstawionej diagnozy, a zatem kwestionując zgodność działań ze zdiagnozowanymi barierami uczestnictwa w projekcie nie wykroczył poza kryterium.
Instytucja Zarządzająca stwierdziła również, że zgodnie z punktem 4 ppkt 2d Regulaminu konkursu w ramach tego konkursu nie przewiduje się wnoszenia środków własnych przez uczestników konkursu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli oceny wniosku, w zakresie kryterium nr 5 stwierdził, że warunek wniesienia 5% wkładu własnego stanowić będzie barierę finansową niejednokrotnie niemożliwą do przezwyciężenia, co powoduje, że strona skarżąca przez takie założenie doprowadziła do ograniczenia kręgu potencjalnych osób zainteresowanych wsparciem.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie w jakim odnoszą się do wskazanych przez pierwszego oceniającego przyczyn przyznania obniżonej liczby punktów za kryterium nr 5, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są nieuzasadnione. Stanowią one w istocie polemikę z oceną czy osoby wskazane przez wnioskodawcę jako grupa docelowa projektu byłyby w stanie ponieść wydatek w wysokości 1100 zł stanowiący 5% wartości inwestycji. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że określenie grupy docelowej nie zawiera żadnego kryterium dochodowego, a jedynie odniesienie się do szczególnej sytuacji danej osoby na rynku pracy. Nie wskazuje jakie przepisy naruszył pierwszy oceniający obniżając punktację.
Należy zauważyć, że strona skarżąca uzasadniając potrzebę realizacji projektu sama wskazała na szereg uwarunkowań takich jak degradacja sprzyjająca tworzeniu się ubóstwa i wykluczenia społecznego, trudna sytuacja kobiet pozostających bez zatrudnienia, niepełnosprawnych, osoby po 50 roku życia. Tak więc pomimo, że opis grupy docelowej nie zawiera kryterium dochodowego, na co powołuje się skarżąca kasacyjnie, z opisu tej grupy wynika wprost, że projekt został skierowany do grupy osób o niskim statusie materialnym. Należy przyznać rację Sądowi I instancji, który stwierdził, że przyjęcie przez stronę skarżącą założenia, że każdy uczestnik projektu (należący do opisanej powyżej grupy docelowej) zobligowany będzie do wniesienia wkładu własnego w wysokości 5 % wartości inwestycji (1.100 zł każdy) stanowić będzie oczywistą barierę finansową niejednokrotnie niemożliwą do przezwyciężenia. To z kolei powoduje, że strona skarżąca poprzez to założenie doprowadziła do ograniczenia kręgu potencjalnych osób zainteresowanych wsparciem. Wbrew stanowisku strony, w ocenie NSA kwotę 1100 zł trudno uznać za symboliczną dla osób trwale bezrobotnych.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrażone w rozstrzygnięciu protestu stanowisko Instytucji Zarządzającej, iż oceniający uzasadniając obniżenie punktacji w sposób prawidłowy odniósł się do związku pomiędzy barierami uczestnictwa w projekcie a zaplanowanymi działaniami, nie narusza przepisów (w tym aktów określonych w art. 6 ust. 2 u.w.).
Nie mogą odnieść zamierzonego skutku, argumenty skarżącej dotyczące pozytywnego wpływu wniesienia wkładu własnego na trwałość założonej działalności gospodarczej, ponieważ sądy administracyjne kontrolują ocenę projektu wyłącznie pod tym kątem, czy została przeprowadzona zgodnie z prawem, a żaden przepis nie nakazywał ekspertom przy ocenie spełnienia kryterium nr 5 i przyznawaniu punktacji za to kryterium przyjąć, że wniesienie wkładu własnego będzie miało korzystny wpływ na trwałość rozpoczętej działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosi się do zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie w jakim dotyczą one stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym żądanie wniesienia wkładu własnego od uczestników projektu jest sprzeczne z punktem 4 ppkt 2 lit. d Regulaminu konkursu, ponieważ zarzut ten pozostaje bez związku z rozpoznaną sprawą w zakresie objętym skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna dotyczy tylko oceny w zakresie kryterium nr 5, a jak wyżej wyjaśniono, oceniający, którego ocena została przez stronę zakwestionowana, przyznając punkty za kryterium nr 5 nie odnosił się do kwestii formalnej dotyczącej wnoszenia przez uczestników wkładu własnego, zakwestionował żądanie wniesienia wkładu własnego wyłącznie "z punktu widzenia przedstawionej diagnozy sytuacji, potrzeb, barier i oczekiwań uczestników oraz opisu grupy docelowej".
Również Sąd I instancji nie powiązał oceny kryterium nr 5 z kwestią niedopuszczalności wniesienia wkładu własnego przez uczestników projektu. Poza ogólnymi rozważaniami dotyczącymi tego, że żądanie wniesienia wkładu własnego przez uczestników projektu jest sprzeczne z punktem 4 ppkt 2 lit. d Regulaminu, WSA stwierdził, że konsekwencją tego stanowiska jest bezzasadność naruszenia art. 57 u.w. w związku z kryterium D 10 i D 11, które to kryteria nie były jednak objęte skargą kasacyjną. Podobnie bez związku z oceną kryterium nr 5 pozostają rozważania dotyczące określenia "wkładu własnego", a więc i skarga kasacyjna w tym zakresie jest nieuzasadniona.
Nie jest również uzasadniony ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że WSA pominął w uzasadnieniu wyroku część jej argumentów, nie wskazuje jednak jakie to argumenty i jaki wpływ na wynik sprawy miało ich pominięcie.
Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną. NSA stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwoliło na dokonanie kontroli kasacyjnej.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).