Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1917/16, oddalił skargę L. D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
L. D. (dalej także: skarżący) zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed sądami obu instancji. Ponadto pismem z [...] maja 2017 r. zrzekł się rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) L. D. zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 5 ust. 20 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach), poprzez jego zastosowanie wskutek przyjęcia, że otrzymywane przez skarżącego świadczenie z zagranicy jest rentą zagraniczną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarżący, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy, zaś Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, w terminie określonym w art. 182 § 2 p.p.s.a., nie żądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, w sytuacji wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wyłącza odpowiednie stosowanie w postępowaniu przed tym Sądem art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 5 ust. 20 ustawy o świadczeniach, poprzez jego zastosowanie wskutek przyjęcia, iż otrzymywane przez niego świadczenie z zagranicy jest rentą zagraniczną.
Na wstępie należy zauważyć, że powołany przepis zawiera definicję legalną "osoby pobierającej emeryturę lub rentę". Określenie to oznacza osobę objętą zaopatrzeniem emerytalnym lub rentowym, pobierającą rentę socjalną albo rentę strukturalną na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie (Dz. U. Nr 52, poz. 539; z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 873) lub ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1613) oraz osobę otrzymującą emeryturę lub rentę z zagranicy. Stosownie zaś do art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają między innymi osoby pobierające emeryturę lub rentę.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Sąd pierwszej instancji błędnie i przedwcześnie uznał skarżącego za "osobę pobierającą emeryturę lub rentę". Według skarżącego, ustalenie charakteru prawnego otrzymywanego przez niego świadczenia powinno nastąpić "(...) po ustaleniu wszystkich okoliczności prawnych związanych z wydaniem decyzji ustalającej prawo skarżącego do otrzymywania świadczenia z zagranicy, co winno nastąpić w drodze stosownego zapytania do organów państwa, które dokonuje wypłaty świadczenia." Z twierdzeń skarżącego wynika więc, że Sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał za zgodną z prawem zaskarżoną decyzję, która została wydana bez przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego. Oznacza to, że skarżący w istocie zakwestionował wyrok WSA także z przyczyn procesowych, chociaż nie sformułował w tym zakresie stosownego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i w związku z tym był upoważniony do kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w aspekcie zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach.
W tym miejscu należy przypomnieć, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji).
Stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia nie został przez skarżącego podważony. Ustalenie, na podstawie decyzji z [...] czerwca 2006 r. wydanej przez Rolniczą Organizację Obowiązkowych Ubezpieczeń od Następstw Nieszczęśliwych Wypadków przy Pracy [...], że skarżący z tytułu wypadku przy pracy otrzymuje rentę, uzasadniało przyjęcie, iż jest on podmiotem, o którym mowa w art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach, a w konsekwencji podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego (art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach).
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący nie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 pkt 20 ustawy o świadczeniach, a w związku z tym przyjęta przez Sąd pierwszej instancji interpretacja powołanego przepisu nie podlegała kontroli instancyjnej.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).