Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 września 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1023/11, oddalił skargę "T." J. N. Sp. jawnej z siedzibą w O. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Referując stan faktyczny sprawy, Sąd I instancji podał, że w dniu 29 października 2010 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S. zatrzymano do kontroli ciągnik siodłowy marki M. – B. wraz z przyczepą marki S. kierowany przez A. K.. Kontrolowanym przewozem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w postaci tłucznia, którego zadeklarowana masa wynosiła 27.700 kg w trakcie przewożenia ładunku z Niemiec do Polski.
W punkcie przystosowanym do ważenia pojazdów w miejscowości M. przeprowadzono kontrolę nacisków osi i masy całkowitej, która wykazała, po odjęciu 200 kg i 2% z każdej osi, dla osi pierwszej pojedynczej nienapędowej pojazdu silnikowego – 6,57 t, dla osi drugiej pojedynczej napędowej pojazdu silnikowego – 11,07 t, dla osi trzeciej potrójnej nienapędowej naczepy – 20,78 t i rzeczywistą masę całkowitą – 38,42 t. Kierowca nie kwestionował wyników kontroli, nie przedstawił wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu ponadnormatywnego, a z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który został podpisany przez kierowcę bez uwag.
L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] stycznia 2011 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 4.800 zł, powołując się na art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: p.r.d.) oraz § 3 i § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.).
W uzasadnieniu podano, iż na drodze wojewódzkiej nr 137 dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 8 ton. Kontrolą drogową zespołu pojazdów stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej – 11,7 t, co wykazało przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 3,07 t i z tego tytułu przewidziano karę pieniężną w wysokości określonej zgodnie z załącznikiem nr 2 u.d.p., tj.:
- - lp. 6.7 lit. d) powyżej 9,0 t – 1.200 zł oraz zgodnie z lp. 6.7 lit e) za każde rozpoczęte o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo – 900 zł x 4 = 3.600 zł.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 p.r.d. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. Zatem, podmiot dokonujący przewozu przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Przewoźnik winien działać w taki sposób, by przewożony ładunek nie przekraczał dopuszczalnych norm.
GITD zaznaczył, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku. Zgodnie z art. 129a p.r.d. kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2 p.r.d., które są wystarczające, aby po zatrzymaniu pojazdu do kontroli inspektor mógł, wydając polecenie osobie kontrolowanej, skierować pojazd na stanowisko kontrole do ważenia pojazdów.
Zdaniem organu II instancji kontrola drogowa została przeprowadzona przez osobę uprawnioną, w miejscu przeznaczonym i przystosowanym do ważenia pojazdów oraz przy pomocy legalizowanych urządzeń. Wyniki pomiarów zapisane w protokole nie budzą wątpliwości, zaś stwierdzone naruszenia były podstawą do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości wynikającej wprost z załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podał, że argumenty skarżącego nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, ponieważ skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych był wystarczający do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące ustalenia miejsca kontroli nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia ich odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma możliwości miarkowania wysokości kary, w zależności od okoliczności danej sprawy.
W czasie kontroli ustalono, że zespół pojazdów był nienormatywny, a skarżący nie posiadała wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. W aktach sprawy znajdują się protokoły z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji wag, których użyto podczas ważenia. Dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie. Dowodem jest protokół kontroli oraz ważenia pojazdu, mimo braku podpisu kierowcy. W tej sytuacji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., jak również nie było potrzeby przeprowadzania rozprawy administracyjnej.
Sąd podzielił stanowisko organów transportu drogowego, że w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, bowiem wynik ważenia 11,07 t na pojedynczej osi napędowej przekracza ustawowe dopuszczalne normy. Na drodze doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku, a co za tym idzie miało miejsce rozpoczęcie przekroczenia o następne 0,5 t, niezależnie od wielkości tego rozpoczętego przekroczenia. Określona kara na podstawie wskazanych przez organ przepisów została nałożona w sposób prawidłowy, tym samym nie można się zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ nie miał podstaw do nałożenia kary.
Sąd I instancji również nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 129 ust. 2 w zw. z art. 129a p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego – w zakresie w jakim inspektorzy podczas kontroli drogowej przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu kierowcy przemieszczenie pojazdu celem przeprowadzenia pomiaru nacisku osi, w miejsce znacząco odległe od miejsca zatrzymania pojazdu. Sąd wskazał, że z ustawy - Prawo o ruchu drogowym wyraźnie wynika uprawnienie Inspekcji Transportu Drogowego do sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. Stanowiska ważenia pojazdów są wyznaczane na podstawie aktualnego pomiaru pochylenia terenu, dokonanego przez uprawnionego geodetę i potwierdzonego odpowiednim protokołem. Skarżący miał zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, tym samym nie budzi wątpliwości, iż ważenie odbyło się w miejscu przystosowanym, zgodnym z wymaganiami przepisów prawa.
"T." J. N. Sp. jawna w O. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie skargi skarżącego, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary w wysokości 4.800 zł; względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania.
Skargą kasacyjną skarżący zarzucił:
- 1) naruszenia prawa materialnego (w tym również kompetencyjnego i ustrojowego), a to poprzez:
- a) niewłaściwe zastosowanie przepisów:
- - art. 129 ust. 2 w zw. z art. 129a ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, t.j. ze zm.) - w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił, że inspektorzy transportu drogowego podczas przeprowadzanej kontroli przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu przemieszczenie pojazdu w miejsce odległe od miejsca zatrzymania celem przeprowadzenia kontroli nacisków osiowych (żaden przepis prawa regulujący kompetencje funkcjonariuszy publicznych podczas kontroli drogowej nie daje kompetencji inspektorom do takiej ingerencji w sferę wolności obywatelskich); konsekwentnie Sąd nie uwzględnił więc również, iż organy administracji wykorzystały bezprawny i w sposób nielegalny pozyskany materiał dowodowy (co stanowi naruszenie art. 75 i 76 k.p.a.), który został ostatecznie wykorzystany celem nałożenia kary na skarżącego,
- - art. 2 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) poprzez naruszenie nakazu ścisłej interpretacji przepisów o charakterze represyjnym w stosunku do obywateli - w szczególności do przepisów regulujących zakres kompetencji funkcjonariuszy publicznych i nakazujących obywatelom poddanie się nakazom funkcjonariuszy publicznych,
- - art. 7 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przez Sąd, iż funkcjonariusze publiczni - inspektorzy dokonujący kontroli drogowej - działali bez podstawy prawnej, tj. bez kompetencji do takiego działania nakazali kierowcy udanie się na punkt kontrolny znajdujący się w znacznej odległości od miejsca zatrzymania,
- - art. 31 ust. 1, ust. 2 zd. 2, ust. 3 Konstytucji RP poprzez akceptowanie przez Sąd naruszenia przez inspektorów dokonujących kontroli wolności każdego obywatela oraz akceptowanie nakazania przez inspektorów czynności, do której przepis prawa obywateli nie zobowiązywał.
Ponadto od dnia [...].10.2011 r. obowiązuje art. 5 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), zgodnie z którym z mocy prawa umarza się postępowanie administracyjne prowadzone przeciwko wykonującemu przewóz, jeżeli stwierdzone przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisków osiowych pojazdu, a całkowita masa pojazdu nie została przekroczona.
Z ostrożności procesowej skarżący wskazał, iż wymienione naruszenia oznaczają uchybienie Sądu w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., oraz art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
- 2) naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 6, 7 ab initio, 8, 9, 81, 107 § 1 i 3, zaś przede wszystkim 75 i 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił zarzutu, iż organy administracji ustaliły w oparciu o bezprawne dowody okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i na ich podstawie nałożyły na skarżącego karę (protokół kontroli sporządzony po pierwsze w wyniku nadużycia kompetencji przez inspektorów dokonujących kontroli, po drugie podczas kontroli przeprowadzanej w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa i w formie niezgodnej z przepisami prawa); oraz w zakresie w jakim organy administracji wykazały się nieznajomością przepisów prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, iż Sąd winien rozstrzygnąć, czy i który przepis pozwala inspektorom transportu drogowego na nakazanie jazdy w miejsce oddalone o kilkanaście kilometrów od miejsca zatrzymania. Nadto skarżący żąda oceny podstaw prawnych działania funkcjonariuszy polegających na kierowaniu osoby zatrzymanej do miejsca odległego o kilkanaście kilometrów od miejsca zatrzymania. Kuriozalną sytuacją jest, kiedy to obywatel celem poznania podstawy prawnej ingerencji władzy publicznej w demokratycznym państwie jest zmuszony kierować skargę kasacyjną do NSA – z nadzieją, iż Sąd ten dostrzeże istotę problemu i nie uchyli się od udzielenia odpowiedzi. Zdaniem skarżącego przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w nielegalnej formie, gdyż inspektorzy dokonujący kontroli mieli kompetencję do zatrzymania pojazdu do kontroli i przeprowadzenia kontroli w miejscu zatrzymania, jednak nie mieli kompetencji do nakazania kontrolowanemu przemieścić pojazd do ważenia na punkt kontrolny znajdujący się kilkanaście kilometrów od miejsca zatrzymania.
Istnieje przykładowo kompetencja funkcjonariuszy do przemieszczenia pojazdu na parking strzeżony – jednak w precyzyjnie wskazanych przypadkach i w określonym celu. Do takiego działania nie uprawnia również art. 129 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 130a ust. 1–3 oraz w zw. z art. 129a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi o usunięciu pojazdu z drogi na koszt właściciela w przypadku stwierdzonego przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego. Z przepisu tego nie można jednak wnioskować, że funkcjonariusze są uprawnieni do nakazania przemieszczenia pojazdu w określone miejsce celem przeprowadzenia kontroli. Założenia takiej wykładni są wadliwe, bowiem czym innym są konsekwencje naruszenia określonych przepisów, a czym innym możliwość nakazania obywatelowi przemieszczania się wraz z prowadzonym pojazdem w inne miejsce celem przeprowadzenia kontroli. Brak normy ograniczającej, w tym przypadku, nie jest przypadkowy – jest on bowiem konsekwencją braku istnienia obowiązku, którego uporczywie szuka Sąd.
Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się z rozszerzającą wykładnią art. 129 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 130a ust. 1-3 oraz w zw. z art. 129a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, gdyż żaden przepis ustawy nie wprowadza podstawy działań władczych polegających na nakazaniu jazdy do określonego miejsca w celu innym niż znalezienie najbliższego bezpiecznego miejsca kontroli. Jednakże, powyższe nie przeszkadzało Sądowi w oddaleniu skargi, gdyż Sąd konsekwentnie zdaje się nie zauważać, iż sfera, której w istocie dotyczy sporna kompetencja funkcjonariuszy publicznych dotyczy ograniczenia wolności obywatelskich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, przy czym istota tych zarzutów sprowadza się w istocie do tego, iż Sąd I instancji z naruszeniem art. 129 ust. 2 w związku z art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nie uwzględnił, że inspektorzy transportu drogowego podczas przeprowadzonej kontroli przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu kierowcy przemieszczenie pojazdu w miejsce odległe od miejsca zatrzymania celem przeprowadzenia kontroli nacisków osiowych, a w konsekwencji Sąd I instancji nie uwzględnił również, iż organy administracji wykorzystały w sposób nielegalny materiał dowodowy i nałożyły na stronę skarżącą karę. Zdaniem kasatora żaden przepis prawa nie daje inspektorom transportu drogowego (ani innym funkcjonariuszom publicznym) uprawnienia do kierowania kierowcy wraz z pojazdem do określonego miejsca celem przeprowadzenia ważenia pojazdu – w toku działań podejmowanych w ramach kontroli drogowej.
Naczelny Sąd Administracyjny powyższych zarzutów nie podziela.
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 72 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa. Z przepisu tego nie wynika, aby obowiązek udostępnienia pojazdu, o jakim mowa w tym przepisie, ograniczał się wyłącznie do miejsca zatrzymania pojazdu przez inspektora transportu drogowego, a w konsekwencji aby inspektor nie mógł skierować kontrolowanego do wyznaczonego miejsca ważenia pojazdów (nawet odległego o kilkanaście km od miejsca zatrzymania pojazdu), w sytuacji gdy zachodzi uzasadniony przypadek wynikający z przeprowadzonej kontroli, a mianowicie uzasadnione podejrzenie, iż doszło do przekroczenia wymiarów dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku na osi określonych w przepisach ruchu drogowego.
Ponadto w myśl art. 129 ust. 2 pkt 4, pkt 7b oraz pkt 8b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 129a tej ustawy inspektor Inspekcji Transportu Drogowego jest uprawniony do sprawdzenia stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze oraz wydawania poleceń kontrolowanemu uczestnikowi ruchu – co do sposobu jego zachowania, a także uniemożliwienia korzystania z pojazdu, którego stan techniczny, ładunek, masa lub nacisk osi zagrażają bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu, powodują uszkodzenie drogi lub naruszają wymagania ochrony środowiska.
W świetle powyższych przepisów Sąd I instancji trafnie zatem stwierdził, iż uprawniony inspektor Inspekcji Transportu Drogowego miał prawo do wydania kontrolowanemu uczestnikowi ruchu drogowego polecenia przemieszczenia pojazdu do wyznaczonego miejsca, w celu dokonania pomiaru parametrów pojazdu w zalegalizowanym i przeznaczonym do tego miejscu. Sąd I instancji trafnie przy tym zauważył, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego korzystają z miejsc ważenia pojazdów wyznaczonych i utrzymanych przez odpowiednich zarządców dróg. Stanowiska ważenia pojazdów są wyznaczone na podstawie aktualnego pomiaru pochylenia terenu dokonywanego przez uprawnionego geodetę i potwierdzonego odpowiednim protokołem. Już zatem tylko z tych ostatnich przyczyn nie zawsze jest możliwe zsynchronizowanie miejsca zatrzymywania pojazdu w czasie wykonywanej kontroli z miejscem sprawdzenia parametrów pojazdu w zakresie m.in. ładunku, masy lub nacisku na osi.
W świetle powyższych rozważań nie można więc podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, iż kontrolujący może wydać kontrolowanemu uczestnikowi ruchu drogowego polecenie jazdy tylko w celu dojazdu do bezpiecznego miejsca kontroli (§ 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego – Dz. U. Nr 132, poz. 841 ze zm.).
W konsekwencji, skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli pojazdu, którym był wykonywany sporny przejazd, nie został uzyskany w sposób bezprawny, nie można też mówić o naruszeniu art. 2, 7 i 31 Konstytucji RP, gdyż nie doszło do naruszenia wolności obywatelskich, a inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego działali zgodnie z prawem.
Z kolei, jeżeli chodzi o zarzut, iż od dnia [...] października 2011 r. obowiązuje art. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (...), zgodnie z którym z mocy prawa umarza się postępowanie administracyjne prowadzone przeciwko wykonującemu przewóz, jeżeli stwierdzone przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisków osiowych pojazdu, a całkowita masa pojazdu nie została przekroczona, to stwierdzić należy, iż przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania, skoro postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zakończone ostateczną decyzją wydaną przed dniem wejścia w życie tej ustawy.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.