Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 625/14 oddalił skargę S.L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w C. przyznał S.L. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, w tym: jednolitą płatność obszarową (JPO) w kwocie 3523,51 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 2.477,47 zł.
Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność w/w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie płatności bezpośrednich z uwagi na rażące naruszenie przez organ przepisów prawa unijnego regulujących zasady przyznawania pomocy finansowej.
Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał S.L. jednolitą płatność obszarową (JPO) w kwocie 2.823,88 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 1985,54 zł.
W wyniku odwołania S.L. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], uchylił powyższą decyzję z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie ustalania powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w zakresie powierzchni działki C (JPO) i C1 (UPO), położonych na działce ewidencyjnej nr 23.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał S.L. jednolitą płatność obszarową (JPO) w kwocie 2.337,18 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 1643,33 zł.
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 364/13 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r.
Zdaniem WSA w L., rozstrzygnięcie organu zostało oparte na ustaleniach dotyczących powierzchni kwalifikowanej w oparciu o dane i stan użytkowania działki z roku 2012 r., a więc po upływie 3 lat od daty złożenia wniosku o przyznanie płatności. Ponadto Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił kluczowej kwestii przyczyn rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku i powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli. W tych okolicznościach, zdaniem WSA, rzeczą organu było zbadać możliwość weryfikacji powierzchni kwalifikowanej w oparciu o dane obrazujące stan działki z roku 2009 r. oraz przeanalizować kwestie czynników, które mogły mieć wpływ na zmianę powierzchni kwalifikowanej.
Ponadto, Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze, iż nie można dokonywać ustaleń na podstawie danych z roku 2012 r. chyba, że organ bezsprzecznie wykaże, że nie doszło do zmian powierzchni kwalifikowanej w okresie 2009 -2012. Jeśli organ nie może ustalić stanu działki z roku 2009 r. w oparciu o posiadane dane, to nie może z tego faktu wyciągać negatywnych dla skarżącego konsekwencji.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił między innymi, że wizytacja w terenie i kontrola na miejscu działki ewidencyjnej nr [...] została przeprowadzona w celu zweryfikowania poprawności interpretacji danych na ortofotomapie. W trakcie wizytacji ustalono w sposób bezsporny, iż na działce ewidencyjnej nr [...] występują zadrzewienia i zakrzaczenia (ich istnienie strona zanegowała) widoczne również na ortofotomapie wykonanej ze zdjęć z dnia 21 sierpnia 2009 r. Zatem cześć działki nr 23 nie była użytkowana rolniczo. Wykluczeniu z płatności podlegał obszar zadrzewiony i zakrzaczony.
S.L. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając organowi nieuwzględnienie zaleceń WSA w L. zawartych w wyroku z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 364/13 a ponadto naruszenie m.in. art. 7 oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 15 października 2014 r. skarżący podniósł, że zastosowana przez organ technika pomiaru i określania powierzchni kwalifikowanej do płatności nie daje żadnej możliwości uzyskania wyniku ścisłego. Przy ustalaniu powierzchni na podstawie interpretacji punktów na ortofotomapie w miejscach zacienionych lub przysłoniętych przez wysoki drzewostan istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia pomyłki i to zapewne miało wpływ na wyniki uzyskane przez ARiMR. Poza tym organ nie uwzględnił w sposób właściwy uwag WSA w L. zawartych w wyroku z dnia 26 września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 21 października 2014r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę.
Na wstępie Sąd I instancji stwierdził, że zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku WSA w L. z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 364/13 zostały przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wykonane zgodnie z wytycznymi Sądu. Ponadto WSA uznał, że organ odwoławczy, po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego, obszernie uzasadnił zaskarżoną decyzję. Do akt sprawy dołączono raport z weryfikacji terenowej, z którego wynika, że kontrolny pomiar działki nr [...] (działka rolna C i C 1) przeprowadzony w dniu 6 września 2012 r. (zatwierdzony w dniu 14 września 2012 r.) wskazywał, że powierzchnia tej działki wynosi 3,89 ha, a nie 4,47 ha jak to deklarował skarżący we wniosku o przyznanie płatności.
Ponadto jak ustalił WSA w L. w zebranym materiale dowodowym znajdowały się również załączniki graficzne w postaci rysunków o numerach 1, 2, 3, 4, 5 i 6 oraz materiał fotograficzny które obrazowały, że na działce nr [...] występują zadrzewienia i zakrzewienia na obrzeżach tej działki. Potwierdza to rysunek nr 5 oraz rysunek nr 6, który dotyczy kopii ortofotomapy wykonanej ze zdjęć z dnia 20 czerwca 2012 r., gdzie linią białą wyznaczono granice odniesienia, zaś linią żółtą określono obszar kwalifikowany (PEG aktualny 2009 -2013). Jak wskazał WSA, rysunek nr 1 oparty jest na ortofotomapie wykonanej na podstawie zdjęć sporządzonych w dniu 30 kwietnia 2004 r. i dotyczy sprawy objętej płatnością z 2008 r. Z rysunku nr 2 wynika, że ortofotomapę wykonano na podstawie zdjęć sporządzonych w dniu 30 kwietnia 2004 r. i linią czerwoną oznaczono wyniki pomiaru, linią białą zaś granice odniesienia, natomiast linią żółtą wyznaczono obszar PEG kwalifikujący się do płatności.
WSA w L. podkreślił, że organ w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wyjaśnił, iż w trakcie weryfikacji terenowej wektor pomiaru powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce ewidencyjnej numer [...] nałożono na ortofotomapę wykonaną ze zdjęć z dnia 21 sierpnia 2009 r., a zatem obrazującą stan działki w roku 2009 r. Organ stwierdził również, że przebieg wektora pomiaru jest zgodny z granicami maksymalnego obszaru kwalifikowanego (PEG) na podstawie zdjęć wykonanych w dniu 21 sierpnia 2009 r. oraz zdjęć wykonanych w roku 2012 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nawiązującego do dołączonych do akt sprawy rysunków nr 1-6 oraz dokumentacji fotograficznej, zdaniem Sądu I instancji wynika wprost, że na spornej działce w okresie 2009 r. - 2012 r. występowały zadrzewienia i zakrzaczenia, co pozostawało w ewidentnej sprzeczności z oświadczeniem skarżącego z dnia 6 kwietnia 2009 r., że cała działka rolna C jest użytkowana rolniczo. Dlatego też w okresie 2009 r. - 2012 r. nie doszło do zmian w sposobie użytkowania i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...].
Według WSA L., bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego zawarte w treści zastrzeżenia, że raport z dnia 6 września 2012 r. nie może mieć nic wspólnego ze stanem działki z roku 2009. Sąd I instancji podkreślił, że raport z 2012 r. wyjaśnia kwestię stanu użytkowania rolniczego działki w roku 2009 r. Sama treść raportu oraz dołączone do niego załączniki nie mogą być odczytywane tylko i wyłącznie jako dowód przeprowadzony w sprawie po upływie ponad trzech lat od daty złożenia wniosku z dnia 6 kwietnia 2009 r. o przyznanie płatności na 2009 r. Raport ten w istocie w powiązaniu z rysunkami 1-6 oraz dokumentacją fotograficzną odzwierciedla stan działki, jaki zaistniał w roku 2009. Ponadto, prawidłowa zdaniem WSA interpretacja raportu z dnia 6 września 2012 r. nawiązującego do ortofotomapy wykonanej w dniu 30 kwietnia 2004 r. oraz w dniu 21 sierpnia 2009 r. prowadzi do wniosku, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wykonał zalecenia zawarte w wyroku Sądu i dokonał ustalenia powierzchni kwalifikowanej poprzez analizę dostępnych mu materiałów źródłowych i w oparciu o dokonane ustalenia wyłączył z części działki nr [...] obszar, który nie kwalifikował się do płatności w roku 2009 r.
Ponadto Sąd I instancji uznał, że zarzucone przez skarżącego uchybienie organu polegające na zbyt późnym dołączeniu do akt sprawy raportu z kontroli z dnia 6 września 2012 r. oraz doręczeniu skarżącemu raportu dopiero w lutym 2014 r. nie miało wpływu na wynik sprawy. To, że skarżący nie był wcześniej zapoznany z treścią raportu nie zmienia postaci rzeczy, że stan użytkowania rolniczego działki nr [...] w 2009 r. został początkowo błędnie przez organ oceniony. Dopiero wyniki ponownej weryfikacji dostępnych organowi danych pozwoliły na prawidłowe ustalenie powierzchni PEG (3,89 ha) w roku 2009.
Ponadto, WSA wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż skarżący aktem notarialnym z dnia 22 lutego 2011 r. przeniósł własność spornej działki na rzecz J. Stanowisko skarżącego, że w tej sytuacji nie miał on wpływu na sposób użytkowania rolniczego działki jest nieusprawiedliwione, skoro stan tej działki dla potrzeb niniejszej sprawy został ustalony przez organ w sposób prawidłowy w oparciu o zebrany materiał dowodowy wskazujący, że w roku 2009 r. powierzchnia uprawniająca do płatności powinna wynosić 3,89 ha. W świetle powyższych rozważań bezpodstawne jest stwierdzenie skarżącego, że stan użytkowania rolniczego działki w roku 2009 r. został ustalony na podstawie zdjęć z 2012 r.
Sąd I instancji uznał również, że niezasadne są dodatkowe zarzuty sformułowane w piśmie procesowym z dnia 15 października 2014 r. WSA odnosząc się do zarzutu, że przy ustalaniu powierzchni na podstawie interpretacji punktów na ortofotomapie w miejscach zacienionych lub przysłoniętych przez wysoki drzewostan istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia pomyłki i to zapewne miało wpływ na wyniki uzyskane przez ARiMR, wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73 z dnia 19 stycznia 2009 r., ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009), system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych (zdanie pierwsze).
W zdaniu drugim przepis ten określa, że korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000.
Sąd I instancji zaznaczył, że w w/w piśmie skarżący podnosi, iż nowy właściciel nie dba należycie o stan działki i deklaruje w celu uzyskania płatności za rok 2012 powierzchnię 4,21 ha (niezgodną z raportem z 6 września 2012 r., który wykazuje tylko 3,89 ha). Zdaniem WSA sprawa płatności za 2012 r. jest odrębnym zagadnieniem wykraczającym poza zakres tematyczny skargi odnoszącej się do płatności z roku 2009 r.
S.L. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w tym art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy i błędne uznanie, że decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności za 2009 r. wydana została prawidłowo, a nie z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z podstaw kasacyjnych.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do wykazania, że WSA uznając za prawidłowe ustalenia dokonane przez Dyrektora ]..] Oddziału Regionalnego ARiMR dotyczące maksymalnej powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach działki rolnej C położonej na działce nr [...] w 2009 roku, w sytuacji gdy ustalenia te dokonane zostały, w ocenie skarżącego, z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., naruszył art. 133 § 1, 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.
W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie służy jednak do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału znajdującego się w aktach sprawy. W rozpoznanej sprawie wyrok został wydany po zamknięciu rozprawy, a w skardze kasacyjnej nie wykazano, że WSA nie orzekał na podstawie akt sprawy. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył ten przepis.
Skarżący zadeklarował w 2009 r., iż powierzchnia działki rolnej C (położonej na działce nr 23 wynosi 4,67 ha oraz zanegował występowanie na tej działce zadrzewień i zakrzaczeń, stwierdzając, że cała działka nr 23 jest użytkowana rolniczo.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR orzekający w sprawie jako organ II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, polegające na analizie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów i zdjęć. Analizie podane zostały w szczególności: ortofotomapa wykonana ze zdjęć z 21 sierpnia 2009 r. obrazująca stan działki w 2009 r., ortofotomapa wykonana na podstawie zdjęć z 2012 r. oraz wynik wizytacji terenowej przeprowadzonej 6 września 2012 r. Porównanie, wynikającego z ww. dokumentów stanu działki w 2009 r. i w 2012 r. doprowadziło organ II instancji do ustalenia, że, wbrew twierdzeniom skarżącego, na spornej działce występują zadrzewienia, a więc nie jest ona w całości użytkowana rolniczo oraz, że poziom zadrzewień występujących na działce w 2012 r. jest tożsamy z poziomem zadrzewień występujących na tej działce w roku 2009, a zatem w okresie od 2009 r. do 2012 r. nie doszło do zmian w sposobie użytkowania i powierzchni działki C. Sąd I instancji zaakceptował te ustalenia stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA jest prawidłowe.
Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia dokonane przez Dyrektora [..] Oddziału Regionalnego ARiMR, a w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (DZ.U. z 2008 r., Nr 170, poz.1051 ze zm. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Trudno uznać za przekonywujące dowody w sprawie, twierdzenia skarżącego, który wbrew faktom wynikającym z dokumentacji fotograficznej działki C twierdzi, że była ona w całości użytkowana rolniczo oraz jego rozważania dotyczące prawdopodobieństwa popełnienia pomyłki przy dokonywaniu pomiarów techniką GPS czy wykonywaniu ortofotomapy, przy nieprzedstawieniu przez skarżącego dowodów potwierdzających jego stanowisko co do wielkości działki rolnej C i wykorzystywania jej w całości na cele rolnicze.
Nie ma uzasadnionych podstaw zarzut nierozpatrzenia przez organ odwoławczy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem jakich materiałów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy organ orzekający nie wziął pod uwagę.
Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 8, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów, z przeprowadzonych dowodów wyciągnął wnioski, które nie zostały podważone przez stronę, a które przedstawił w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił na czym polegało naruszenie art. 8 k.p.a., co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego zarzutu.
Co do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 11 i 77 § 1 k.p.a. NSA zwraca uwagę, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawach dotyczących przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Sformułowane w k.p.a. zasady doznały pewnych ograniczeń, w związku z brzmieniem art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, który stanowi, w zakresie mającym zastosowanie w sprawie, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej organ administracji publicznej: (1) stoi na straży praworządności; (2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; (3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; (4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
W związku z powyższym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nakazującego organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązującego organ do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w myśl w. cyt. przepisów organ administracji w sprawie dotyczącej przyznania płatności bezpośrednich ma obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, ale już nie jego wyczerpującego zebrania.
Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W sprawach dotyczących płatności bezpośrednich organ udziela stronom niezbędnych pouczeń, tylko na ich żądanie.
Nieuzasadniony jest też również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie określone ww. przepisem elementy. W szczególności WSA przedstawił ustalony w zaskarżonej decyzji i zaakceptowany przez Sąd stan faktyczny sprawy oraz materiał dowodowy, który doprowadził do jego ustalenia. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, WSA w sposób wystarczający odniósł się do podnoszonych przez stronę zarzutów, w tym do zarzutów sformułowanych w piśmie strony z dnia 15 października 2014 r. dotyczących zawodności stosowanych przez ARMR technik określania wielkości powierzchni kwalifikowanej.
Nie mogą odnieść zamierzonego skutku podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące błędów występujących przy ustalaniu powierzchni na podstawie ortofotomapy.
Jak trafnie wskazał WSA, zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000.
Korzystanie przy ustalaniu parametrów działek z ortofotomap tworzonych na podstawie przetworzonych zdjęć lotniczych znajduje uzasadnienie w przywołanym przepisie.
Ponieważ Sąd I instancji, po dokonaniu prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że nie narusza ona prawa, brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że naruszył przepis art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.