Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1285/04 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Urzędu Telekomunikacji i Poczty z dnia 7 maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie realizacji zadań na rzecz obronności - oddalił skargę.
W dniu 21 marca 2003 r. skarżąca Spółka złożyła do Prezesa URTiP wniosek - na podstawie art. 10 ust. 1 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie wykonywania przez operatorów zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 19, poz. 166) oraz na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168) - dalej: k.p.a. - o odroczenie terminu wykonywania zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego wnosząc o odroczenie terminu zapewnienia uprawnionym podmiotom technicznych i organizacyjnych możliwości realizacji powyższych zadań na okres 18 miesięcy oraz zawieszenie postępowania w sprawie do dnia publikacji rozporządzenia z art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) określającego szczegółowe wymagania techniczne i eksploatacyjne dla sieci telekomunikacyjnych i urządzeń telekomunikacyjnych, dotyczące ich przystosowania do wypełnienia przez operatorów obowiązku o którym mowa w art. 40 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2004 r. Prezes URTiP postanowił odmówić zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie odroczenia terminu zapewnienia uprawnionym podmiotom technicznych i organizacyjnych możliwości realizacji zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Postanowieniem z dnia 7 maja 2004 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił zaskarżone postanowienie oraz odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wnioskowała o zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznaczało to zdaniem organu konieczność uchylenia wydanego wcześniej postanowienia z uwagi na brak żądania strony zawieszenia toczącego się na jej wniosek postępowania administracyjnego. Prezes URTiP uznał jednocześnie, iż brak rozporządzenia nie jest zagadnieniem wstępnym, które mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania.
Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie Prezesa URTiP z dnia 7 maja 2004 r. nie narusza prawa.
Za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podając, iż spodziewana zmiana przepisów prawnych nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu omawianego artykułu. Sąd przytaczając wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, iż zagadnieniem wstępnym jest tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem.
W ocenie Sądu nie można uznać by minister właściwy do spraw łączności poprzez wydanie rozporządzenia zgodnie z delegacją zawartą w art. 88 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego rozstrzygnął w sposób wiążący o prawach i obowiązkach indywidualnego podmiotu w tym przypadku skarżącej Spółki.
Zdaniem Sądu organ zasadnie przyjął, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca w sposób jednoznaczny wyraziła wolę do zawieszenia postępowania jedynie z urzędu. Oznacza to jak słusznie uznał organ konieczność uchylenia wydanego w dniu 28 stycznia 2004 r. postanowienia, z uwagi na brak żądania strony skarżącej do zawieszenia toczącego się na jej wniosek postępowania administracyjnego. Brak takiego żądania oznacza odpadnięcie jednej z przesłanek zastosowania art. 98 k.p.a.
S. C. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Spółka zaskarżonej "decyzji" zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskutek przyjęcia, iż w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione obligatoryjne przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według obowiązujących norm. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną organ powołał się na argumentację zawartą w swojej decyzji z dnia 7 maja 2004 r. oraz na argumentację Sądu zawartą w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Prawidłowo sformułowane w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., zawierają konkretne przepisy prawa, które, zdaniem wnoszącego skargę, zostały naruszone, a także uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. W razie zgłoszenia zarzutów z zakresu prawa formalnego należy także wykazać, że te wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ograniczenie rozpoznania sprawy do granic określonych w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd, poza przypadkiem nieważności postępowania, może odnieść się wyłącznie do przepisów prawa, które powołała Strona w skardze kasacyjnej.
Instytucja skargi kasacyjnej uregulowanej w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej (art. 174 p.p.s.a.), oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § 1 ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że powołanie się w kasacji na podstawę naruszenia wymaga podania konkretnego przepisu, który został naruszony, określenia postaci jego naruszenia oraz wyjaśnienia, na czym owo naruszenie polega (przykładowo wyrok SN z 26 maja 2000 r. sygn. akt 484/98 LEX, nr 50851, postanowienie z 17 stycznia 2002 r. sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).
Skarga kasacyjna S. C. Sółki. z o.o. z siedzibą w K. nie odpowiada wymaganiom, o jakich mowa w art. 176 p.p.s.a. Uwagi te dotyczą przede wszystkim sformułowania przewidzianych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstaw skargi kasacyjnej. Nie wykazano bowiem naruszonych - zdaniem strony skarżącej - przepisów prawa procesowego. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi wyłącznie naruszenie przepisów art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., który to przepis nie ma przed Sądem Wojewódzkim bezpośredniego zastosowania, gdyż zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie oznacza to oczywiście, że sanacji uległyby uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej, jednak jako podstawę skargi kasacyjnej należało podać naruszenie przez Sąd odpowiednich przepisów ustawy procesowej.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.