Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 29 listopada 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2430/10 odrzucił skargę "S. R. K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na informację Agencji Rynku Rolnego z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia prawa przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
"S. R. K." Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca albo Spółka) wniosła skargę na informację Agencji Rynku Rolnego z [...] sierpnia 2010 r., w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia prawa przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej.
Przewodniczący Wydziału V WSA w W. zarządzeniem z [...] października 2010 r., wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia poprzez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego takie uprawnienie w dacie wniesienia skargi.
Skarżąca wraz z pismem z [...] listopada 2010 r. przedłożyła oryginał odpisu z KRS oraz oryginał pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego, udzielonego w imieniu Spółki G. L. WSA w W. wskazanym na wstępie postanowieniem z 29 listopada 2010 r., odrzucił skargę Spółki.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie złożyła w wyznaczonym terminie wymaganego dokumentu. Brak formalny skargi nie został zatem uzupełniony, w związku z czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 Ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucono skargę.
"S. R. K." Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia domagając się jego uchylenia w całości. Skarżąca zarzuciła, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż mimo wezwania skarżąca nie złożyła w terminie wymaganego dokumentu, a zatem brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego jest oparte na zasadzie skargowości, zatem może ono być wszczęte jedynie na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany podmiot (art. 50 p.p.s.a.). Z kolei z art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Umocowanie do działania musi być wykazane przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym i musi mieć formę dokumentu (art. 29 p.p.s.a.). Niezłożenie takiego dokumentu stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 91).
Mając powyższe na uwadze trafnie dostrzeżonym przez WSA w W. brakiem formalnym skargi wniesionej przez "S. R. K." było niezłożenie przez skarżącą dokumentu określającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania Spółki. Wezwanie do usunięcia braków skargi było zatem prawidłowe, gdyż skarżąca winna należycie wykazać umocowanie podmiotów działających w jej imieniu. Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się więc do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca, zgodnie z wezwaniem WSA w W. usunęła braki formalne skargi w terminie siedmiu dni poprzez przedłożenie odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jednak, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji oparł swoje ustalenia i przyjął, że skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. WSA w W. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "S. R. K." Sp. z o.o. nie złożyła w terminie wymaganego dokumentu; nie wskazał przy tym faktów, które uznał za udowodnione, ani dokumentów, na których się oparł. Wobec powyższego, uzasadnionym wydaje się stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał należytych ustaleń w sprawie, pozwalających na odrzucenie skargi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było przedwczesne, a zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem powołanego przepisu.
Z wyżej przytoczonych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).