Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 717/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę W. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniach od 7 do 21 stycznia 2013 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili w przedsiębiorstwie skarżącego kontrolę obejmującą okres od 1 lutego do 30 listopada 2012 r., której wyniki utrwalono w protokole z dnia [...] stycznia 2013 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nałożono na W. G. karę pieniężną w kwocie 15.000 zł, jednak wskutek uwzględnienia odwołania decyzją z dnia [...] maja 2013 r. GITD uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
Po uzupełnieniu postępowania dowodowego decyzją z dnia [...] września 2013 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. nałożył na W. G. karę pieniężną w łącznej wysokości 13.450 zł.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekając co do istoty nałożył na W. G. karę pieniężną w wysokości 12.450 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a) i h), art. 92a ust. 1, 3 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.; dalej: u.t.d.), lp. 5.2, 6.2.1, 6.3.1, 6.3.7, 6.3.8, 6.3.6.1, 6.3.6.2 i 6.3.6.4 zał. nr 3 do tej ustawy, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) (Dz. Urz. UE Nr L 102 z 11 kwietnia 2006 r., s. ze zm.), art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 i 5 oraz art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., s. 8).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę W. G. na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Odnosząc się do kwestii przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 zł i za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł wg l.p. 5.2. zał. nr 3, stwierdził, że organ odwoławczy uznał za udowodnione na podstawie dwóch wykresówek kierowcy J. P. z dnia 27 października 2012 r., że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godz. 5 min., gdyż łącznie kierowca prowadził pojazd 6 godz. 35 min. W okresie tym nie wykonał przerwy minimum 45 min lub przerwy dzielonej zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006. Zasadnym było zatem naliczenie kary w wysokości 950 zł. Czas ten błędnie został ustalony przez organ I instancji na 6 godz. 10 min., ale nie miało to jednak wpływu na wysokość kary.
Dalej Sąd stwierdził, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że w dniach 31 października 2012 r. i 15 listopada 2012 r. K. G. nie rejestrował na wykresówkach automatycznych wskazań na tachografie w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi. Powodem powyższego była awaria tachografu, którą kierowca opisał na wykresówkach. Po wystąpieniu awarii w dniu 31 października 2012 r., kierowca prowadził samochód w następujących dniach listopada 2012 r.: 2, 3, 5-10, 12, 16, 17,19, 20 rozpoczynając i kończąc pracę w miejscowości S. Pomimo wiedzy o usterce tachografu, K. G. wykonywał przewozy aż do wystąpienia awarii tachografu w dniu 15 listopada 2012 r. co spowodowało, że kierowca nie rejestrował ponownie własnej aktywności zawodowej, prędkości pojazdu oraz przebytej drogi, a opisane okoliczności obligowały organ do zastosowania sankcji z załącznika nr 3 do ustawy z l.p. 6.2.1.
Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie wprowadził właściwych rozwiązań organizacyjnych skłaniających kierowców do niezwłocznego zgłaszania usterek tachografu i nie podjął działań zmierzających do naprawy tachografu po wykryciu pierwszej usterki w dniu 31 października 2012 r.
W piśmie z dnia 9 czerwca 2013 r. W. G. wniósł o umorzenie naruszeń między innymi wymienionego w załączniku nr 3 pod lp. 6.2.1. Z treści tego pisma wynika, że o awarii tachografu wiedział już w dniu 31 października 2012 r. i po tej dacie kierowcy nadal ręcznie nanosili dane dotyczące wykonanych przejazdów. Z przedstawionego okresu wykonywania transportu bez prawidłowo działającego tachografu wynika zdaniem WSA, że przedsiębiorca winien dążyć do usunięcia awarii. Sąd za prawidłowe uznał ustalenia organu w zakresie zastosowanej kary, zaś zarzut przesłuchania kierowców Sąd uznał za nietrafny.
WSA miał również na uwadze, że postępowanie wyjaśniające wykazało, że kierowca W. P. w dniu 14 listopada 2012 r. użył dwóch wykresówek w pojeździe nr rej. [...]. Natomiast A. S. w dniu 12 października 2012 r. użył dwóch wykresówek w pojeździe o nr rej. [...]. W dniu 27 października 2012 r. również J. P. użył dwóch wykresówek w pojeździe nr rej [...]. Nałożona kara w tym zakresie znajduje zatem zdaniem WSA uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Organ wykazał też, że nie zaistniały żadne uzasadnione przesłanki do użycia dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu, a kierowcy nie wskazali powodów takiego postępowania. Opisane naruszenia ujawniono podczas kontroli, co zdaniem WSA świadczy o prowadzeniu niedostatecznego nadzoru nad pracą kierowców.
Mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy - w ocenie Sądu I instancji - organ odwoławczy zasadnie przyjął nałożenie kary za czyn opisany w l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 ustawy. Zostało bowiem udowodnione w postaci karty pobrania z zapisów z urządzenia rejestrującego nr [...] z dnia 7 stycznia 2013 r., a także analizy wykresówek i innych jeszcze dokumentów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał wykresówek danych cyfrowych dotyczących przebiegu pracy kierowcy W. P., potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez tego kierowcę od 21 do 25 października 2012 r., tj. łącznie 5 dni. Zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu wystawione przez skarżącego dotyczące ww. okresu nie mogło być uznane za wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, gdyż zostało nadesłane po doręczeniu stronie kontroli protokołu dlatego za zasadne WSA uznał nałożenie kary w wysokości 500 zł.
Przedsiębiorca nie okazał też wykresówki używanej przez kierowcę W. P. w dniu 30 października 2012 r. w pojeździe o nr rej. [...] na trasie 216 km pomiędzy stanem licznika 986408 km a stanem 9866624 km, a fakt wykonywania przewozu na tej trasie skarżący potwierdził zaświadczeniem z dnia 22 stycznia 2013 r. W tym przypadku nałożenie kary w wysokości 500 zł również Sąd uznał za zasadne.
Podobnie skarżący nie okazał podczas kontroli wykresówki kierowcy J. P. używanej w dniu 2 października 2012 r. w pojeździe nr rej. [...] na trasie 8 km pomiędzy stanem licznika 815739 km a 815747 km. Nie została też okazana wykresówka tego kierowcy z dnia 9 października 2012 r. używanej w pojeździe nr rej. [...] na trasie 9 km pomiędzy stanem licznika 815918 km a stanem licznika 815927 km. W obydwu przypadkach fakt wykonywania przewozu został udokumentowany oświadczeniem z dnia 22 stycznia 2013 r. Organ odwoławczy uchylił nałożone kary w wysokości po 500 zł za każde opisane naruszenie, aby uniknąć podwójnego karania za to samo naruszenie, gdyż zostały one objęte karą z l.p. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy.
Oświadczeniem przedsiębiorcy z dnia 22 stycznia 2013 r. został potwierdzony przejazd kierowcy A. U. w dniu 12 października 2102 r. w pojeździe nr rej. [...] na trasie 141 km pomiędzy stanem licznika pomiędzy 423168 km, a 423309 km. W wymienionych przypadkach zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary w wysokości 500 zł.
Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia l.p. 6.3.7. zał. nr 3 do ustawy uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wynosi 3 500 zł.
Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w odpowiedzi na wezwanie organu skarżący w piśmie z dnia 7 lipca 2012 r. podał, że wykresówki wymienione w zawiadomieniu (związane z wykonywaniem przewozu od 1 października 2012 r. do 30 listopada 2012r.) zostały zagubione podczas remontu domu. Na ponowne wezwanie organu I instancji o udostępnienie ww. dokumentów nie została udzielona żadna odpowiedź.
Zdaniem WSA nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, że organy odmówiły włączenia do akt umowy na zimowe utrzymanie dróg zawartą z P. Sp. z o. o. w R., z tego względu, że organ I instancji dwukrotnie wezwaniami z dnia 1 lipca 2013 r. i z dnia 6 sierpnia 2013 r. zwracał się do skarżącego o nadesłanie brakujących wykresówek. Materiał dowodowy nie zawiera wskazywanej przez skarżącego umowy, ani też nie potwierdza, że skarżący usiłował ją włączyć do materiału dowodowego.
Dalej Sąd stwierdził, że w trakcie kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę kierowcy J. P. z dnia 2 października 2012 r. zakończoną w miejscowości S. przy stanie licznika 815739, a kolejną wykresówkę kierowca zaczął używać w R. w dniu 9.10.2012 r. przy stanie licznika 815747. Na wykresówce nie została zarejestrowana odległość 8 km, co potwierdzono w wyjaśnieniach z dnia 22 stycznia 2013 r. Z wykresówki tego samego kierowcy z dnia 9.10.2012 r. wynika, że zakończył pracę w S. przy stanie licznika 815918, a kolejną wykresówkę kierowca zaczął używać w dniu 12.10.2012 r. w R. przy stanie licznika 815927. Na wykresówce nie został zarejestrowany przejazd z S. do R. na odcinku 9 km. Z tych przyczyn w ocenie WSA prawidłowo została ustalona kara w wysokości po 300 zł za każde naruszenie.
WSA wskazał, że obowiązek wpisywania nazwiska i imienia na wykresówkach wynika z art. 15 ust. 5 pkt a rozporządzenia nr 3821/85. Na odstawie przeprowadzonej kontroli organ stwierdził, że na wykresówkach kierowcy W. P. używanych w październiku i listopadzie 2012 r. kierowca nie wpisywał swojego imienia lecz tylko literę "W". Biorąc pod uwagę dokonane naruszenia, organ zdaniem Sądu zasadnie wymierzył karę w wysokości 1 600 zł łącznie. Sąd uznał za niewystarczające wpisanie jednej litery na wykresówce, gdyż przez taki zapis nie można ustalić, czy dotyczy imienia czy też nazwiska. Jeżeli kierowca wpisywał pierwsza literę imienia i pełne nazwisko, to istniała możliwość identyfikacji kierowcy. W przypadkach stwierdzonych w czasie kontroli nastąpiło naruszenie opisane w l.p. 6.3.6.1 zał. nr 3.
Za zasadnie nałożoną karę Sąd uznał nałożenie kary w wysokości 50 zł za niewpisanie przez kierowcę K. G. nr rejestracyjnego pojazdu na wykresówce z dnia 21 listopada 2012 r., a także miejsca lub daty końcowej używania wykresówki - 6.3.6.4. zał. nr 3. W trakcie kontroli organ stwierdził na wykresówce kierowcy K. G. z dnia 30.11.2012 r. brak wpisu miejsca i daty końcowej używania wykresówki, co skutkowało wymierzeniem kary w wysokości 50 zł.
Przedstawiona wyżej analiza stanu faktycznego sprawy, stanu prawnego sprawy pokazuje, zdaniem Sądu, że organy obydwu instancji dokonały dokładnej analizy materiału dowodowego sprawy, o czym świadczy również zmiana kwoty nałożonej na przedsiębiorcę kary. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie naruszyły przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego, gdyż za takie nie można uznać nieprzesłuchania kierowców, którzy popełnili naruszenia wymienione w zaskarżonej decyzji. Poza tym, według WSA, pełną odpowiedzialność za organizację przedsiębiorstwa transportowego ponosi przedsiębiorca, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwalałyby organom skorzystać z przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. Zaskarżona decyzja spełnia też kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. G. Wyrokowi zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez:
- - wadliwe zastosowanie przepisów art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 u.t.d. i ich błędną interpretację i w efekcie przyjęcie, że nałożenie na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokośći 13.450 zł, w tym za: nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - 5.000 zł, brak w okazanych wykresówkach dwóch kierowców przepisowych wpisów w postaci miejsca i daty końcowej używania wykresówki - po 50 zł za każdego kierowcę, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kart kierowców, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - 2.500 zł, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - 200 zł, brak w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów dotyczących imienia i nazwiska kierowcy - 1600 zł, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - 600 zł, użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - 200 zł, brak w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów w postaci miejsca i daty końcowej używania wykresówek - 50 zł za każdego kierowcę, brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci numeru rejestracyjnego pojazdu - 50 zł, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kart kierowców, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - 2000 zł, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - 950 zł, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - 200 zł, było prawidłowe
- - niezastosowanie w sprawie przepisów art. 92c ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 3 u.t.d. w sytuacji istnienia przesłanek wskazujących, że na zdarzenia potraktowane, jako naruszenia ustawy (nawet w stanie faktycznym ustalonym w zaskarżonej decyzji) skarżący nie miał żadnego wpływu, jak też, że możliwości zaistnienia tych zdarzeń nie mógł przewidzieć,
- 2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym i niesporządzenie kompletnego uzasadnienia decyzji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji naruszenie art. 8 i art. 11 k.p.a.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w R. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Sposób sformułowania zarzutów postawionych Sądowi I instancji w tej sprawie na wstępie rozważań wymaga przypomnienia, że w myśl zasady ustanowionej art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 powołanej ustawy - której w rozpoznawanej sprawie się nie dopatrzono - bierze pod uwagę z urzędu.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza przede wszystkim konieczność prawidłowego ich określenia w samej skardze - z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 174 p.p.s.a. Wiąże się to z wymogiem powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przewidziane powyższą zasadą związanie skargą kasacyjną oznacza w końcu, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. (por. np. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 498/12).
Przypomnienie tych podstawowych zasad dotyczących zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i wymogów stawianych zarzutom składającym się na podstawy kasacyjne jest w niniejszej sprawie o tyle konieczne, że konstrukcja szeregu zarzutów jest nieprawidłowa i uniemożliwia ich merytoryczną ocenę.
I tak, zarzut sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej dotyczy art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym.
W myśl art. 92 ust. 1 u.t.d. kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych. Stosownie zaś do art. 92 ust. 4 powołanej wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 3, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 2 do ustawy.
Z uzasadnienia zarówno zaskarżonego wyroku jak i decyzji wydanych przez organy obu instancji wynika, że przytoczonych regulacji nie stosowano w niniejszej sprawie. Sąd I instancji przepisów tych nie mógł zatem naruszyć ani przez błędną ich wykładnię ani przez niewłaściwe zastosowanie.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że będącą przedmiotem sporu karę pieniężną nałożono na skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. – zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie – z powołaniem odpowiednich do ustaleń stanu faktycznego liczb porządkowych załącznika nr 3 do ustawy. W myśl bowiem art. 92a ust. 6 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
W skardze kasacyjnej Sądowi I instancji nie postawiono jednak zarzutu naruszenia ani art. 92a u.t.d. ust. 1,3 i 6 u.t.d. ani też żadnej z regulacji zawartych w załączniku nr 3 do ustawy - stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Znaczy to, że prawidłowość wykładni jak i zastosowania tych unormowań nie podlega kontroli w postępowaniu kasacyjnym.
Należy też wyjaśnić, że zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego "przez wadliwe zastosowanie /.../ i ich błędną interpretację i w efekcie przyjęcie, że nałożenie kary pieniężnej /.../ było prawidłowe" w istocie zmierza do podważenia ustaleń faktycznych sprawy. Zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega bowiem na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, wymaga wskazania w czym błędna interpretacja dokonana przez Sąd I instancji się przejawia i jak przepis prawidłowo - w ocenie strony - powinien być rozumiany. Zarzut błędnej interpretacji przepisów wskazanych w omawianym zarzucie – pomijając fakt, że nie znajdowały one zastosowania w sprawie – nie spełnia przy tym wskazanych wymogów.
Uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega z kolei na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że także zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 3 u.t.d. nie mógł być uznany za trafny.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 powołanej ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Art. 92c nie ma jednostki redakcyjnej oznaczonej jako ust.
4. Z kolei objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 93 ust. 3 stanowi zaś, że organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c.
Jak już wskazano o prawidłowości zastosowania przepisu prawa materialnego decyduje prawidłowo ustalony stan faktyczny. Jednakże - co trzeba podkreślić - ustaleń stanu faktycznego nie można skutecznie zakwestionować zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przez błędną ich wykładnię ani też przez niewłaściwe ich zastosowanie. Podważenie stanu faktycznego wymaga trafnych zarzutów uchybienia przepisom postępowania, z jednoczesnym wykazaniem, że naruszenie to mogło mieć wpływ – i to istotny – na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie w ramach naruszenia przepisów postępowania skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. - poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym i niesporządzenie kompletnego uzasadnienia decyzji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji naruszenie art. 8 i art. 11 k.p.a.
Nie budzi wątpliwości, że tak sformułowany zrzut dotyczy wadliwego – zdaniem autora skargi kasacyjnej – stwierdzenia przez Sąd, że kontrolowania decyzja nie narusza przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Zarzut ten nie może być jednak uznany za skuteczny, z podanych niżej względów.
Bezsprzecznie, w myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. (jak doprecyzowano jednostkę redakcyjną tego przepisu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) to na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy jak i do wszechstronnego nie tylko zebrania ale i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Z kolei według art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
W skardze kasacyjnej nie wskazano jednak jakich dowodów, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy - w ocenie strony - nie przeprowadzono, z uchybieniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które z dowodów zgromadzonych w sprawie nie zostały poddane ocenie wbrew wymogowi art. 77 § 1 ustawy, a które oceniono z przekroczeniem granic swobody, określonej art. 80 k.p.a. Wyłącza to możliwość oceny zarzutu w zgodzie z zasadą związania sądu kasacyjnego podstawami środka zaskarżenia. Brak też wyjaśnienia czy zarzut uchybienia zasadzie prawdy materialnej dotyczy ustaleń co do naruszeń przy wykonywaniu przewozu drogowego obowiązków lub warunków tego przewozu (w związku z zastosowaniem art. 92a ust. 1 u.t.d.) czy też ustaleń okoliczności zaistnienia w sprawie przesłanek wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego (przewidzianych w art. 92c ust. 1 u.t.d.).
Mimo braku zarzutu błędnej wykładni art. 92c ust. 1 u.t.d. podkreślenia wymaga jednak, że z treści tego przepisu trafnie wywodzi się, że to przedsiębiorca - skoro to on wywodzi skutki prawne wynikające z hipotezy przepisu - powinien udowodnić istnienie okoliczności objętych jego hipotezą.
Poprzestanie na ogólnych stwierdzeniach, że nie zbadano wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, że strona wykazała i wyjaśniła kwestie awarii urządzenia, że uchybienia kierowców nie były rażące, że nie zagrażały bezpieczeństwu – żadną miarą nie mogą być uznane za wystarczające dla przyjęcia, że zarzut naruszenia prawa procesowego uzasadniono w sposób poddający się kontroli jak i że wykazano istotny wpływ tego typu ewentualnych uchybień na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej brak też jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjęcia, że naruszono zasady określone w art. 8 i 11 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem nie znaczy, że nie wyjaśniono jej przesłanek rozstrzygnięcia. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 107 k.p.a. nie tylko nie wskazano jakiej jednostki redakcyjnej przepisu tego przepisu zarzut dotyczy - ani w podstawach kasacyjnych ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - ale i nie wyjaśniono w czym naruszenie tego przepisu się przejawia. Merytoryczna ocena zarzutu nie jest więc możliwa.
Z tych wszystkich względów – skoro żadna z podstaw kasacyjnych nie ma usprawiedliwienia – skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).