Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R.(dalej: Skarżąca), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD), z dnia [...] stycznia 2015r., wydanej w przedmiocie kary pieniężnej.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
W dniu [...] sierpnia 2013 r. w miejscowości M., na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli dziewięcioosiowy pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...], o nr rej. [...] oraz sześcioosiowej naczepy ciężarowej marki [...], o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował M. U., który wykonywał przejazd z ładunkiem elementu wieży wiatrowej, w imieniu Skarżącej. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] sierpnia 2013 r.
W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:
- - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 75,7 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dmc o 35,7 t, (89,25 % dopuszczanej wartości),
- - długość pojazdu członowego 23,76 m - przekroczenie dopuszczalnej długości o 7,26 m, (44 % dopuszczanej wartości)
- - szerokość pojazdu członowego 4,85 m - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 2,30 m, (ok. 90,2 % dopuszczanej wartości),
- - wysokość pojazdu członowego 4,29 m - przekroczenie dopuszczalnej wysokości o 0,29 m, (7,25 % dopuszczanej wartości),
Nadto, podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, o stwierdzonych w trakcie kontroli parametrach.
W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych, pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, kategorii VII, w pozostałych przypadkach.
Po rozpoznaniu odwołania GITD, zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a), art. 2 ust. 35a, art. 61 ust. 10, art. 62 ust. 4a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej: u.d.p.), utrzymał w mocy decyzję [...], Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r., o nałożeniu na Skarżącą, kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych.
GITD stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 7 grudnia 2011 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, o nr fabrycznych 855490 i 856007. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu, z terminami ważności do 28 lutego 2014 r., dla wagi o nr 855490 i do dnia 31 października 2014 r. dla wagi o nr 856007. Pomiaru długości i szerokości pojazdu członowego dokonano przy użyciu przymiaru wstęgowego o nr CT/1/12/18, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji pierwotnej, wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Szczecinie, z terminem ważności do 31 grudnia 2017 r. Natomiast pomiaru wysokości pojazdu dokonano, przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego ITD 2.11, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania.
Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd członowy zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie
Odnosząc się do okazanego przez kierowcę w trakcie kontroli zezwolenia kategorii VII oraz przesłanego przez Skarżącą zezwolenia kategorii VII wskazał, że zezwolenia te zostały udzielone na przejazdy z ładunkiem betonowego segmentu wieży wiatrowej, pojazdem członowym o wymiarach wynoszących m.in.: długość do 24,20 m, szerokość do 4,85 m, wysokość do 4,45 m, masa całkowitej do 70 t. W trakcie kontroli stwierdzono natomiast, iż długość pojazdu członowego wynosiła 23,76 m, szerokość 4,85 m, wysokość 4,29 m, a rzeczywista masa całkowita 75,7 t. Masa całkowita pojazdu przekroczyła zatem wartość wskazaną w zezwoleniach. Tym samym uzyskanie ww. zezwolenia było niewystarczające do zgodnego z prawem przejazdu kontrolowanym pojazdem członowym. W związku z powyższym, podmiot wykonujący przejazd poruszał się bez wymaganego zezwolenia..
Odnosząc się do tego, czy za pomocą wag SAW można wyznaczyć masę całkowitą pojazdów oraz naciski osi wielokrotnych wskazał, iż stanowisko Głównego Urzędu Miar, iż odpowiednie do ustalenia dmc są wagi nieautomatyczne SAW, klasy dokładności III, o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max, nie zostało poparte żadną analizą prawną, ani tym bardziej faktyczną i nie pozwala na dokonanie analizy bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej.
GITD wskazał również, że organ I instancji nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a., Nie dopatrzył się również przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności, za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji:
- - naruszenie prawa materialnego, poprzez wadliwe zastosowanie przepisów p.r.d.
- - naruszenie treści art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,
- - naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a., poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji, bez podstawy prawnej,
- - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym,
- - naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. (legalność dowodu), poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi.
Sąd I instancji wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015r. skargę powyższą oddalił.
W uzasadnieniu stwierdził, że w czasie kontroli użyto wag typu SAW 10 C/II, o dokładności IIII. Podkreślił, że każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania były rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych. W tym celu kanadyjski producent wag typu SAW serii II, wydał dla tych wag instrukcję obsługi, na którą wskazywał także organ odwoławczy, odwołując się do homologacji tych wag, załączonej do ich instrukcji obsługi.
Zgodnie z ustaleniami organu administracji, kontroli poddano zespół pojazdów o dziewięciu osiach, w tym sześcioosiową naczepą, stwierdzając przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 35, 7 t. Pomiaru dokonano dwoma wagami SAW 10 C/II o dokładności IIII (zwykłej).
Zgodnie z pkt 2.5 (rubryka pierwsza) instrukcji obsługi wag typu SAW serii II, a więc i wag użytych do kontroli (SAW 10 C/II) o klasie dokładności IIII, jedną parą wag można pomierzyć następujące typy pojazdów: ciężarówkę lub ciągnik o dwóch osiach, przyczepę lub naczepę o dwóch osiach – z użyciem dwóch płyt równoważących wysokość – oraz ciężarówkę lub ciągnik o trzech osiach i przyczepę lub naczepę o trzech osiach – z użyciem czterech płyt równoważących wysokość. Zgodnie z warunkami lokalizacji wag (pkt 5.1 Atestu do wag SAW serii II) mogą być one używane we wnękach, gdzie jest skutecznie odprowadzana woda i wówczas Atest nie przewiduje płyt wyrównawczych.
Jak wynika jednak z rubryki czwartej pkt 2.5 instrukcji obsługi przedmiotowych wag, żadna ich konfiguracja nie przewiduje dokonania pomiaru nacisków osi naczepy z sześcioma osiami, a kontrolę pojazdu dziewięcioosiowego wykonano jedną parą wag SAW 10 C/II. Mając na uwadze kwestionowaną w orzecznictwie możliwość wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu tymi rodzajami wag uznał, iż wykorzystywany do tego parametr, to jest nacisk poszczególnych osi pojazdu został ustalony w sposób prawidłowy Wskazał jednak, że w kwestii dokonywania ważenia pojazdów wieloosiowych o liczbie osi większej niż trzy, jedną parą wag SAW 10 C o dokładności pomiaru I-IIII wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny, podając przykładowe wyroki, w których uznał za nieprawidłowy sposób dokonywania ww. pomiarów, z wykorzystaniem jednej pary wag tego typu.
Natomiast, w przypadku rozpatrywanej sprawy, parametr ten (podlegające zsumowaniu naciski osi) został wyznaczony w sposób, jakiego nie przewiduje wspomniana wyżej Instrukcja Obsługi wag SAW 10 C. Pominięcie zasad dokonywania pomiarów określonych w instrukcji powoduje, że nie można uznać za prawidłowe, wyników ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów. Mając na uwadze, że pozostałe pomiary w zakresie wysokości, długości oraz szerokości kontrolowanego pojazdu członowego mieściły się w przedziale "dopuszczalnych wartości", określonych uzyskanym przez Skarżącą pozwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zostały naruszone inne normy transportu drogowego skutkujące nałożeniem z tego tytułu stosownej kary pieniężnej.
Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd I instancji nie wypowiadał się w kwestii zgodności wydanych decyzji z przepisami prawa materialnego, gdyż do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ administracji przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest w pełni prawidłowy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył GITD, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
- 1. naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm, dalej: p.p.s.a.) w związku z art 7 art. 77 § 1 i art.107 § 3 k.p.a, przejawiające się w błędnym i przedwczesnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że wagi typu SAW 10C/II używane w zespołach dwóch wag, nie mogą służyć do wyznaczania masy całkowitej pojazdów o liczbie osi większej niż trzy, podczas gdy pomiar przeprowadzony w niniejszej sprawie, odpowiadał przewidzianemu w instrukcji obsługi wag i był zgodny ze wskazaniami producenta tych urządzeń, natomiast Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wyniki pomiaru ww. parametrów uzyskane za pomocą wag SAW 10C/II w trakcie kontroli były błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, natomiast organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń w zakresie nacisku osi poszczególnych osi, a w konsekwencji także masy całkowitej kontrolowanego pojazdu ciężarowego,
- 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że z dokumentów dopuszczających wagi do użytkowania, tj. świadectwa homologacji oraz instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II wynika, że za pomocą jednej pary wag nie jest możliwy pomiar nacisków osi pojazdów o liczbie osi większej niż trzy oraz ich masy całkowitej, podczas gdy z dokumentów tych wynika, iż taki sposób pomiaru wskazanych parametrów pojazdu jest prawnie i technicznie dopuszczalny oraz w pełni wiarygodny,
- 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 122 z dnia 16 maja 2009 r., s.
- 6) /poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenie wag SAW 10C do użytkowania - art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych - Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16/, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr. 4, poz.
- 23) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas i prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, art. 7poz.152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu SAW 10C/II w przypadku wyznaczania nacisków osi oraz mas całkowitej pojazdów mogą służyć wyłącznie do pomiaru pojazdów o maksymalnie trzech osiach składowych, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej, bez względu na liczbę osi, natomiast wytyczne zamieszczone w punkcie 2.5 instrukcji obsługi wag mają charakter wyłącznie przykładowy co do sposobu ich użycia, przy czym w żadnym razie nie mogą być uznane jako wykluczające możliwość wyznaczania za ich pomocą masy całkowitej pojazdów o liczbie osi większej niż trzy.
Wobec podniesionych zarzutów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji i zasądzenie od Skarżącej na rzecz GITD kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Istota sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania w punkcie 1 i 2, to jest naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wagi SAW 10C mogły być zastosowane do określenia masy całkowitej kontrolowanego pojazdu wieloosiowego.
Wskazać należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zwłaszcza w postępowaniach odnoszących się do podmiotów, którym organ przypisuje delikt administracyjny. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać rezultaty tych ustaleń w szczególności fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji GITD było uznanie przez Sąd I instancji, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, jak i wyjaśnienia organu, nie pozwalają na ustalenie, czy prawidłowo nałożono na Skarżącą karę pieniężną, w sytuacji, gdy stwierdzenie naruszenia masy rzeczywistej pojazdu, zostało ustalone przy użyciu jednej pary wag SAW 10C/II. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela, bowiem pominięcie zasad dokonywania pomiarów określonych w instrukcji wag, jak również, wyjaśnienia odnoszące się do ustalenia masy całkowitej pojazdu odnoszące się do użycia ww. wag do ważenia masy całkowitej pojazdu dziewięcioosiowego, nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Jest bowiem niesporne, że do wykonania pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu użyto dwóch wag SAW C10, posiadających aktualną legalizację.
W aktach sprawy brak jest świadectwa homologacji UE przedmiotowych wag, z którego wynikałoby, że waga nieautomatyczna SAW 10C, użyta w zespole dwóch wag, może służyć do pomiaru masy całkowitej pojazdu dziewięcioosiowego.
Zasadnie przy tym, Sąd I instancji wskazał, iż z instrukcji obsługi wag, w pkt. 2.5. nie przewidziano, że przy użyciu jednej pary wag można dokonać pomiaru masy całkowitej dziewięcioosiowego pojazdu. Treść pkt 2.5 instrukcji obsługi, przywołana przez Sąd I instancji, wskazuje szczegółowo na szereg różnych konfiguracji pojazdów jedno i dwuczłonowych. Producent przewiduje ważenie pojazdów dwu lub trzyosiowych przy pomocy 4 lub 6 wag w jednej procedurze ważenia. Instrukcja zawiera rysunki wyjaśniające sposób ustawienia wag, producent przewiduje ważenie pojazdów dwuosiowych oraz trzyosiowych przy pomocy dwóch wag, przy ważeniu odpowiednio dwukrotnym lub trzykrotnym. Z rysunku nie wynika, że przy użyciu stanowiska składającego się z dwóch wag, producent przewiduje ważenie pojazdów mających więcej osi, w tym pojazdu dziewięcioosiowego. Jak wynika natomiast z ilustracji producent przewiduje ważenie pojazdów o większej ilości osi przy użyciu zespołów trzech lub czterech par wag.
Zauważyć również należy, że do akt sprawy nie dołączono instrukcji obsługi co uniemożliwiało stronie ustosunkowanie się do twierdzeń organu, co do zgodności ważenia z instrukcją obsługi.
Podkreślić przy tym należy również, iż powoływanie się na stanowisko producenta, które nie znajduje potwierdzenia w instrukcji, nie może odnieść zamierzonego skutku.
Brak argumentacji zawartej w np. w postaci opinii naukowych czy opinii rzeczoznawców, uniemożliwia zweryfikowanie twierdzeń GITD, co dopuszczalności określania masy całkowitej pojazdu, jak również wielkości akceptowalnych odchyleń wskazywanych przez organ, jako niemających wpływu na ustalenie przekroczeń dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, w sposób wskazany przez GITD..
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewyjaśnienie przez organy w sposób jednoznaczny, że użyta do pomiarów w trakcie kontroli para wag typu SAW 10C mogła być zastosowana do określenia masy całkowitej pojazdu dziewięcioosiowego, który został poddany kontroli pozwala na przyjęcie, iż Sąd I instancji trafnie uznał, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 oraz 107 § 1 kpa, a w rezultacie art. 80 k.p.a.
Za nietrafny uznać również należy, zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika tryb działania sądu w związku z wydaniem wyroku. WSA w Warszawie wypełnił warunki wynikające z treści tego przepisu, zatem nie mógł naruszyć jego dyspozycji, tym samym stwierdzić należy, że zarzut kasacyjny w tym zakresie jest nie uzasadniony.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc ocena legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, winna być dokonana, w granicach danej sprawy, i z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W orzecznictwie wskazuje się, że o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić w sytuacji, gdy sąd wykracza poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona albo gdy - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wychodzi poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego lub też gdy wydaje orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo niestwierdzenia naruszeń prawa skutkujących nieważnością aktu lub czynności. (wyrok NSA z 26 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 528/14.www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Należy stwierdzić, że wskazany wyżej przepis nie został przez Sąd I instancji naruszony.
Tym samym za nieuzasadnione należało uznać zarzuty określone w punkcie 1 i 2.
Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, uznać należy, że przepisy te mają charakter ogólny i nie mogą stanowić samodzielnej podstawy podniesionych zarzutów. Przepis art. 1 ust. 2 pkt lit a (ii) Dyrektywy 2009/23/WE oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki społecznej z 11 grudnia 2003 r., dotyczy dopuszczalności użycia wag nieautomatycznych, do określania masy dla potrzeb m.in opłat takich jak w niniejszej sprawie oraz w celu zastosowania przepisów prawa lub zastosowania w ekspertyzach sądowych. Sąd I instancji tego nie kwestionował.
Nie może być też kwestionowany przepis § 6 ust.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. 2007r. nr 26 poz. 152), bowiem dopuszcza on błędy graniczne wskazań wag nieautomatycznych, które określają dopuszczalne procentowe odchylenia (do 1,5% na plus lub minus) wagi, wskazywanej w stosunku do wagi rzeczywistej. Kwestia ta nie była przedmiotem rozbieżności pomiędzy organem i Skarżącą, ani też przedmiotem rozważań Sądu I instancji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.