Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 2346/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Go 1073/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry i zasądził na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze 4.050 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Odpis tego wyroku został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 16 października 2020 r. (Urzędowe Poświadczenie Odbioru, k. 201 akt sądowych).
Pismem z 1 lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze wniósł o doręczenie w formie pisemnej odpisu sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 2346/17, z uwagi na konieczność podjęcia czynności dochodzenia należności zasądzonych tym wyrokiem.
Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 2346/17 na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł za wydanie odpisu sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 2346/17, stosownie do treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090).
W zażaleniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze zaskarżył powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem organu, odpis wyroku z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II GSK 2346/17, który został doręczony organowi na platformę ePUAP (skan wyroku) nie jest dokumentem elektronicznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 2346/17 nie jest dopuszczalne.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie (pkt 1-10). Przepisy Działu IV – Środki odwoławcze, w tym Rozdziału 2 – Zażalenie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownie do treści art. 198 tej ustawy stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1, art. 194 § 1 i art. 198 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, a także zarządzeń przewodniczącego, stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, w tym również od zarządzeń Przewodniczącego Wydziału.
Na marginesie tylko należy wskazać, że w przypadku pism doręczanych uczestniczącym w postępowaniu przed sądem prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Rzecznikowi Praw Dziecka oraz organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, sąd przesyła pismo bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za urzędowym poświadczeniem odbioru (art. 74a § 10 p.p.s.a.). Stosownie do treści § 12 art. 74a p.p.s.a. pisma sądu, odpisy pism i załączników w postępowaniu sądowym oraz orzeczeń, doręczane przez sąd w formie dokumentu elektronicznego, są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Zgodnie zaś z treścią art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3, zgodnie z którym nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Po doręczeniu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem z urzędu, opłatę kancelaryjną pobiera się zatem za kolejny odpis orzeczenia, stosownie do treści art. 234 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a.
Z uwagi na niedopuszczalność zażalenia, w związku z treścią art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1, art. 194 § 1 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.