Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 25 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Go 624/13) po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. R. i M. R. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] listopada 2010 r., w przedmiocie umorzenia postępowania, oddalił skargę.
I
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 9 października 2001 r. M. R. złożyła do Starosty Powiatu w K. O. wniosek o zalesienie gruntów rolnych.
W dniu 24 września 2002 r. Starosta Krośnieński zezwolił M. R. na dokonanie zalesienia.
Starosta K. decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. stwierdził wykonanie zalesienia na łączną powierzchnię 2,65 ha i określił prawo M. R. do ekwiwalentu od 1 marca 2004 r. za prowadzenie uprawy leśnej na powierzchni 2,65 ha. Jednocześnie odmówił wydania decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej na pozostałej powierzchni tj. 4,30 ha, gdyż wnioskodawczyni nie wykonała ogrodzenia uprawy leśnej przewidzianej w planie zalesienia.
Pismem z dnia 17 lutego 2006 r. M. R. poinformowała Starostwo Powiatowe w K. O. o zakończeniu prac związanych z ogrodzeniem uprawy leśnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia uprawy leśnej przez M. R. na powierzchni 4,30 ha jako bezprzedmiotowe.
M. i B. R. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej S. K. z dnia [...] lutego 2004 r. dotyczącej stwierdzenia wykonania zalesienia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Następnie decyzją z dnia 6 sierpnia 2008 r. Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi M. i B. R., wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 717/08 uchylił wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzje, gdyż uznał, że Starosta Krośnieński nie był właściwym organem do wydania w tej sprawie decyzji z dnia [...] lutego 2004 r.
W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu K. z dnia [...] lutego 2004 r.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy swoją decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Go 746/09 oddalił skargę M. i B. R. na tę decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w dacie wydania przez Starostę K. decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. nie obowiązywała ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm., dalej: ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r.), gdyż została uchylona art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), który wszedł w życie 15 stycznia 2004 r. Sąd podkreślił, że przepisy przejściowe zawarte w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie mogą być uznane za wyczerpujące gdyż nie odnoszą się bowiem do wszystkich sytuacji uregulowanych w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. O., decyzją z dnia [...] września 2010 r., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przyznania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej. W uzasadnieniu organ podkreślił, że przeszkodą uniemożliwiającą wypłacenie ekwiwalentu za zalesienie gruntów rolnych jest brak wniosku M. R.. Organ podał, że przyczyną bezprzedmiotowości postępowania jest również fakt, że płatności z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej przeznaczone są na wsparcie zalesienia gruntów rolnych, a nie gruntów już zalesionych.
Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania M. i B. R., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję M. i B. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W skardze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo; o rozpatrzenie sporu o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego oraz między tymi organami; wskazanie Starostwa K. jako organu władnego wykonania zobowiązań wynikających z ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Skarżący wnieśli również o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania które wiązać będą organ.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Go 14/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. O. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
W uzasadnieniu orzeczenia WSA stwierdził, że umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w rażący sposób naruszyło zasadę zaufania obywatela do państwa oraz zasadę bezpieczeństwa prawnego, określoną w art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem WSA, rozstrzygnięcie to nie tylko pozbawiło stronę uzyskania ekwiwalentu, ale naraziło na konieczność zwrotu otrzymanych kwot ekwiwalentu, które zostały jej wypłacone na podstawie decyzji, w której stwierdzono nieważność.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. zaskarżając wyrok w całości.
M. i B. R. złożyli odpowiedź na skargę kasacyjną, z której wynikało, że są zainteresowani korzystnym dla nich załatwieniem sprawy ekwiwalentu za zalesienie gruntów rolnych.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt sygn. akt II GSK 1655/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim.
NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie wykazał, by ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nastąpiła przy zastosowaniu techniki wykładni przepisów ustawowych w zgodzie z Konstytucją. Z motywów zaskarżonego wyroku nie wynika również, by stosowanie Konstytucji związane było modyfikacją przepisów niższej rangi. WSA w Gorzowie WIkp. nie stwierdził nadto konfliktu między Konstytucją i przepisami ustawowymi, który uzasadniałby odmowę zastosowania ustawy.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. uznał skargę za niezasadną.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] listopada 2010 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. O. z dnia [...] września 2010 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej.
Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie przekazania sprawy Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. O. wniosku M. R. z dnia [...] listopada 2003 r. oraz wniosku z dnia 17 lutego 2006 r. w sprawie przyznania ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej, jako organowi właściwemu zostało wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 717/08), w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, iż z uwagi na art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, płatność na zalesienie przyznaje kierownik biura powiatowego ARiMR właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, albo siedzibę producenta rolnego.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż nie można zgodzić się z poglądem skarżących, zgodnie z którym sformułowanie treści art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. należy rozumieć szeroko, że dyspozycja tego przepisu obejmuje wszelkie sprawy administracyjne związane z ekwiwalentem za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzeniem uprawy leśnej. Z treści tego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że przepisy dotychczasowe, tj. ustawę z dnia 8 czerwca 2001 r. stosuje się do spraw administracyjnych związanych z miesięcznym ekwiwalentem za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej przyznanego przed dniem wejścia w życie nowej ustawy.
W ocenie Sądu pod pojęciem "przyznanych" należy rozumieć sytuacje, w których decyzje administracyjne w przedmiocie prowadzenia uprawy leśnej i przyznania ekwiwalentu, o których mowa w art. 6 i 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. zostały już wydane. Złożenie wniosku o przyznanie miesięcznego ekwiwalentu nie jest wystarczającą przesłanką zastosowania w niniejszej sprawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r.
WSA w Gorzowie Wielkopolskim podkreślił jednocześnie, że w chwili wydawania przez organ administracji publicznej zaskarżonej decyzji płatność zalesieniowa była uregulowana w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), które są polskimi przepisami wykonawczymi dla norm prawnych zwartych w rozporządzeniach unijnych, tj. rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Płatności w trybie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. przyznać można jedynie wówczas, gdy spełnione są warunki wymagane przepisami wspólnotowymi oraz wydanymi na ich podstawie przepisami krajowymi.
Sąd pierwszej instancji uznał, że w zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej zasadnie wskazał, iż płatności z Sekcji Gwarancji EFRiGR przeznaczane są na wsparcie zalesiania gruntów rolnych, a nie już zalesionych. Działki gruntów objęte wnioskiem skarżących na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. były już zalesione. Przyznanie płatności zalesieniowej na podstawie art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) w chwili wydania zaskarżonej decyzji było niemożliwe ponieważ powyższy przepis stanowi, że pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Zasadnie zatem organ administracji publicznej wskazał, że powyższy termin będący terminem prawa materialnego nie może być przez organ przekroczony, ani w żaden sposób przedłużony.
W przypadku przekroczenia tego terminu organ administracji publicznej nie był władny do wydania decyzji administracyjnej o charakterze merytorycznym, gdyż ze względu na bezprzedmiotowość postępowania polegającą na niemożności załatwienia sprawy w formie decyzji merytorycznej winien orzec o jego umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Zdaniem Sądu, uchylenie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. i wejście w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) nie sprowadzało się jedynie do zmiany właściwości organu przyznającego pomoc, ale oznaczało gruntowną zmianę zasad przyznawania pomocy oraz źródeł jej finansowania.
Podsumowując Sąd pierwszej instancji uznał, że organ I instancji po stwierdzeniu upływu ostatecznego terminu wyznaczonego do wydania w sprawie decyzji merytorycznej, zasadnie wydał decyzję o umorzeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego. Z tego względu Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego.
II
M. R. i B. R. zaskarżyli wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazali, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący odnieśli się do postawionego w niej zarzutu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast uwzględnia nieważność postępowania. Z akt niniejszej sprawy nie wynika jednak, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie natomiast z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć z kolei należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez WSA. Wskazanie podstaw musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wyartykułowane w skardze kasacyjnej jako naruszone, nie jest natomiast zobowiązany do czynienia w tym zakresie założeń bądź domyślania się sensu postawionego zarzutu.
Mając na względzie powyższe należy wskazać, iż rozpoznawana skarga kasacyjna nie odpowiada przyjętemu przez ustawodawcę wymogowi precyzyjnego wskazania naruszonych przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa (w tym przypadku procesowego, bowiem zarzuca wprost tylko wadliwość określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Niewątpliwe jest to, iż skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie ich skargi w sytuacji, gdy wykazali, że postępowanie organów dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Podkreślenia jednak wymaga, iż zarzut naruszenia postępowania w drodze wadliwych ustaleń faktycznych należy, co do zasady, zwalczać poprzez powiązanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. Literalne odczytanie zarzutu procesowego sformułowanego przez stronę skarżącą wskazuje jednak, iż autor środka odwoławczego nie powiązał go z żadnymi innymi przepisami postępowania. Ponownego podkreślenia wymaga zatem potrzeba precyzyjnego przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia. Obowiązek w tym zakresie obciąża stronę korzystającą ze środka odwoławczego.
Niezależnie jednak od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż uwzględniając motywy i znaczenie uchwały pełnego składu tego Sądu z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09), przy badaniu sensu zarzutu skargi kasacyjnej wziął pod uwagę twierdzenia strony wyrażone w uzasadnieniu tego środka. Tym samym na podstawie zarzutu procesowego, odczytanego w kontekście przeprowadzonej analizy całokształtu luźnych uwag strony sformułowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, możliwe było odkodowanie istoty wadliwości zarzuconej wyrokowi WSA w Gorzowie Wielkopolskim.
Zdaniem strony skarżącej, wydanie decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej (na obszarze 4,30 ha, co do którego wcześniej starosta odmówił wydania stosownego potwierdzenia) powinno nastąpić na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. a nie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, jak przyjęły to organy ARiMR i WSA. Zdaniem strony, przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do pozbawienia producentów rolnych możliwości otrzymania dopłat z uwagi na zmianę prawa, pociągającą za sobą m.in. zmianę właściwości organów. W kontekście stanu faktycznego organy i WSA nie dostrzegły więc, iż wszelkie wymogi przyznania miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej zostały przez stronę spełnione przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów, powinny więc być badane w ramach starej ustawy.
Tak widziany zarzut procesowy jest jednak niezasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę strony, iż niniejsza sprawa, w szerokim ujęciu była już badana przez sądy administracyjne. Nie jest zatem dopuszczalne pomijanie wcześniejszego stanowiska tak WSA jak i NSA wyrażonego w wyrokach: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 717/08) i z dnia 19 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 746/09) oraz w wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1655/11) i czynienie nowych ustaleń będących następnie podstawą do formułowania nowej wykładni prawa.
W orzeczeniach WSA (dotyczących decyzji SKO wydanych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2004 r.), Sąd ten jednoznacznie wypowiedział się w przedmiocie braku podstaw do stosowania, przy rozpoznawaniu przez organy wniosku strony z dnia 3 listopada 2003 r., przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., bowiem nie obowiązywały one w dniu orzekania.
Tak wyrażony pogląd prawny był wiążący zarówno dla organów orzekających w sprawie wniosku jak i sądów administracyjnych rozpoznających skargę na decyzję wydaną w wyniku rozpoznania wniosku strony. Potwierdził to również NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1655/11). Stanowisko tam wyrażone wskazuje, iż w sprawie nie można pominąć, że ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. na podstawie art. 15 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich utraciła moc obowiązującą. Z dniem 15 stycznia 2004 r. weszły w życie przepisy przejściowe określone w art. 14 ust. 2 i 3 tej ustawy, które dokonały rozgraniczenia zakresów stosowania ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Przywołując treść art. 14 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich NSA wskazał, iż do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., stosuje się zasady dotychczasowe. Natomiast, według art. 14 ust. 3, do spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r., wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zdaniem NSA w sprawie skarżących nie chodzi o żaden z przypadków wymienionych w art. 14 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Przed wejściem w życie nowej ustawy nie został im bowiem przyznany miesięczny ekwiwalent za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, natomiast sprawa wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia została zakończona decyzją ostateczną z dnia 24 września 2002 r. Tym samym, w ocenie NSA - zastosowanie powinna znaleźć zasada bezpośredniego stosowania nowego prawa czyli ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
NSA w niniejszym składzie zwraca uwagę, iż na podstawie art. 170, art. 171 i art. 190 p.p.s.a. jest związany wykładnią prawa zaprezentowaną w ww. wyrokach sądowych. Nie jest więc dopuszczalne odmienne ich zinterpretowanie, nie zaszły bowiem żadne okoliczności takie działanie umożliwiające np. TK nie wydał rozstrzygnięcia stwierdzającego niekonstytucyjność stosowanych przepisów prawa, ani też NSA nie podjął uchwały wyjaśniającej te przepisy.
Na tle powyższych uwag, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 170, 171 i 190 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niezasadaną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.