Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 914/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił bez rozpatrzenia skargę "P. W. W." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...], o negatywnym wyniku procedury odwoławczej dotyczącej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji uznał, że złożona przez spółkę skarga jest niekompletna, bowiem strona nie dołączyła do niej oryginału wniosku o dofinansowanie z załącznikami, jak i wszystkich wydanych przez organ w toku postępowania rozstrzygnięć, w tym zaskarżonej do Sądu informacji z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie oceny projektu. Wobec tego skarga ta podlegała pozostawieniu bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła "P. W. W." Spółka z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego J. T. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do merytorycznego rozpoznania, a także o przyznanie skarżącej zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa sądowego i opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania poprzez nierozpoznanie skargi mimo istnienia merytorycznych przesłanek do jej rozpoznania.
W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że w momencie składania skargi wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, wskutek których skarżąca bez swojego zaniedbania nie dołączyła do skargi kompletu dokumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnieć należy, że jak wynika z art. 30d ust. 1 w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - w sprawach dotyczących oceny projektów na gruncie tej ustawy w postępowaniu kasacyjnym stosowane są odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."). Zatem – poza uregulowaniami szczególnymi dotyczącymi terminów, organu, do którego wnoszona jest skarga kasacyjna, obowiązku dołączenia dokumentacji oraz sposobu rozstrzygnięcia w razie naruszeń tych wymogów – postępowanie dotyczące skargi kasacyjnej toczy się zgodnie z wymogami p.p.s.a.
Przypomnieć również należy, że skarga kasacyjna skierowana jest przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji i zarzuty formułowane są pod adresem tego sądu. Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co powoduje konieczność precyzyjnego sformułowania podstaw kasacyjnych. W świetle treści art. 174 w związku z art. 176 p.p.s.a. kasator powinien więc wskazać podstawy kasacyjne i określić dokładnie zarzuty kasacyjne tj. określić, które przepisy prawa uważa za naruszone i na czym polega naruszenie.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wymogów tych nie spełnia. Autor skargi kasacyjnej nie powołał żadnych przepisów, które miałyby zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Wskazał jedynie na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., który po pierwsze nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a zatem nie mógł zostać przez ten Sąd naruszony, a po drugie – określa jedynie, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego, zaś kasator powołał się na naruszenie przepisów postępowania i to w dodatku bez wskazania tychże naruszonych przepisów. Zważyć przy tym należy na konsekwentnie podtrzymywane stanowisko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie jest wskazaniem podstawy kasacyjnej powołanie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., bez podania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które – zdaniem autora skargi – zostały naruszone (zob. postanowienie z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSA/WSA nr 1, poz. 9; postanowienie z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 658/04, niepublikowane; wyrok z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 1015/04, niepublikowany).
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, które kasator wyznacza poprzez wskazanie zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa. NSA nie jest natomiast uprawniony do formułowania takich zarzutów za stronę wnoszącą skargę kasacyjną, w szczególności na podstawie ogólnie sformułowanych twierdzeń podnoszonych w uzasadnieniu złożonego środka odwoławczego, tym bardziej, że skarga kasacyjna jest pismem procesowym sporządzanym przez zawodowego pełnomocnika, od którego można i należy wymagać dokładności, rzetelności i profesjonalizmu, a w szczególności jasnego i zgodnego z wymaganiami stawianymi przez przepisy ustawy sporządzenia skargi kasacyjnej.
Skoro skarga kasacyjna nie określa przepisów, które miałyby zostać naruszone w zaskarżonym postanowieniu, a powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazuje jedynie, że naruszone zostały bliżej nie określone przepisy postępowania, to uznać należy, że zarzuty kasacyjne nie zostały sformułowane, zatem nie mogą być uznane za usprawiedliwione. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako nie mającą uzasadnionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
PG